Në një kohë kur filtrat, “Instagram face” dhe trupat e perfeksionuar me aplikacione janë kudo, të ndihesh mirë me pamjen tënde mund të jetë më e vështirë se kurrë. Por ideja kryesore nuk është domosdoshmërisht të ndryshosh trupin, as të bësh përpjekje që të mos kesh kurrë mendime negative për të. Përkundrazi, theksi vihet te mënyra se si i përballon ato mendime kur shfaqen.
Psikologia Diana Hill, e specializuar në terapinë e pranimit dhe angazhimit, flet për një koncept që e vendos fokusin në fleksibilitetin e imazhit trupor. Sipas kësaj qasjeje, qëllimi nuk është ta doni trupin çdo sekondë, as të mos keni kurrë mendime të vështira. Ajo që ka rëndësi është reagimi që zgjidhni kur ato mendime vijnë: nëse i lejoni të marrin kontrollin e gjithë vëmendjes suaj, apo i shihni si diçka që mund të menaxhohet.
Kur kalon shumë kohë duke analizuar çdo detaj në pasqyrë, energjia harxhohet shpesh për gjëra që nuk të ndihmojnë vërtet. Hill sugjeron disa ushtrime mendore që mund t’ju ndihmojnë të mos i jepni pamjes më shumë peshë sesa meriton. Këto ushtrime nuk kërkojnë “trajnime” të komplikuara; janë hapa të thjeshtë që ndryshojnë mënyrën si e drejton vëmendjen në moment.
Fleksibiliteti i imazhit trupor: si ta ndërroni fokusin brenda vetes
Së pari, zhvendoseni vëmendjen nga pamja tek ajo që ndodh brenda jush. Kur shikoheni në pasqyrë dhe mendja nis të vërejë hundën, barkun, aknet apo rrudhat, provoni të ndaloni dhe të pyesni veten: çfarë po ndodh aktualisht brenda trupit? A jeni të uritur apo të ngopur? A është barku i tendosur apo i qetë? Jeni nervozë, të emocionuar, apo të relaksuar? Ky proces njihet si ndërgjegjësim interoceptiv dhe ndihmon të lidheni me sinjalet që trupi po ju jep, në vend që ta shihni thjesht si një objekt që duhet vlerësuar nga jashtë.
Së dyti, vlerësoni atë që trupi juaj mund të bëjë. Është e lehtë të harrohet se trupi nuk është vetëm një “pamje” për t’u gjykuar. Hill sugjeron të mendoni për funksionin, jo për fasadën: sytë mund të shohin, veshët mund të dëgjojnë, mushkëritë marrin frymë dhe këmbët ju çojnë nga një vend në tjetrin. Në këtë mënyrë, trupi shihet si mënyra përmes së cilës përjetoni botën—jo vetëm si diçka që duhet të duket bukur.
Së treti, bëjini vetes një pyetje të qartë: “Pse po përpiqem ta ndryshoj këtë pjesë të trupit?” Për shembull, nëse e mbani vazhdimisht barkun të mbledhur që të duket më i vogël, ndaloni për një moment dhe vëreni si vepron trupi. A e bëni më shpesh në disa situata dhe më pak në të tjera? A ndiheni më të lirë kur jeni vetëm? Dhe, në fund të kësaj, a vjen pakënaqësia nga mënyra se si ndiheni realisht, apo nga mesazhet që keni marrë vazhdimisht nga shoqëria dhe kultura? Kjo pyetje ndihmon të kuptohet burimi i shqetësimit dhe të shihet nëse është përpjekje personale apo reagim ndaj pritshmërive të jashtme.
Së katërti, shikoni ndikimin në jetën e përditshme. Sa kohë dhe energji shpenzoni duke menduar për trupin dhe pamjen? A shpërqendroheni gjatë gjithë kohës? A shmangni situata të caktuara vetëm për shkak të asaj që mendoni se dukeni? Hill vë në pah edhe një mënyrë tjetër për të kthyer fokusin: pyesni veten çfarë ju jep energji dhe ju bën të ndiheni mirë në trupin tuaj. Mund të jetë një shëtitje në natyrë, një aktivitet fizik që ju pëlqen, koha me kafshën shtëpiake, apo thjesht një moment kur nuk po mendoni fare për mënyrën se si dukeni.
Ideja përmbyllëse është e drejtpërdrejtë: nuk keni pse ta doni çdo pjesë të trupit tuaj çdo ditë. Megjithatë, mund të mësoni të mos e lini një mendim negativ për pamjen t’ju pengojë të jetoni jetën tuaj. Kur vëmendja zhvendoset te brenda trupit, te funksioni që keni dhe te pyetjet që zbulojnë arsyet e shqetësimit, pamja pushon së qeni qendra e gjithë energjisë suaj—dhe hapësira për gjëra që kanë vërtet rëndësi rritet.
Botuar fillimisht në Bota Sot
