Spanja ka shkaktuar një tronditje të madhe në futbollin botëror, duke e mposhtur me lehtësi ekipin që mendohej si i pathyeshëm dhe që shihej si favorit për të fituar Botërorin. Megjithatë, ajo që e bën këtë rezultat edhe më të veçantë nuk është thjesht fakti që fiton Spanja, por mënyra si erdhi suksesi, me detaje që ndryshuan rrjedhën e ndeshjes.
Në qendër të këtij skenari ishte mesfusha e Spanjës. Pikërisht ajo zonë e fushës u shndërrua në motorin e lojës, duke e kontrolluar ritmin dhe duke e kthyer çdo aksion të Francës në diçka të vështirë për t’u finalizuar. Spanjollët u mbështetën në pasime të shumta dhe në grumbullimin e lojtarëve në hapësira të ngushta, duke krijuar mbingarkesë në zona ku francezët kishin pak alternativa për të gjetur rrugë të lirë.
Një element tjetër vendimtar ishte mënyra se si Spanja i përballoi presionet. Edhe pse Franca u pa me presing të lartë, në Spanjë ishin mësuar me një stërvitje të ndryshme: punojnë në zona shumë të vogla, me qëllimin që ekipi të mësohet t’i përballojë presionet e ngjashme. Kështu, kur vjen momenti i ndeshjeve zyrtare, lojtarët spanjollë arrijnë ta menaxhojnë situatën me më shumë qetësi, pa u shpërqendruar kur topi u merret dhe kur hapësirat shtrëngohen.
Një përkthim i thjeshtë i kësaj dinamike ishte edhe ndryshimi mes dy ekipeve: Franca kishte yje, por Spanja kishte topin. Dhe kur topi qëndron te spanjollët, loja fillon të sillet sipas ritmit të tyre. Pasimet e shumta, lëvizjet e sinkronizuara dhe grumbullimi në zona të ngushta bënë që francezët të lodheshin, të humbnin ekuilibrin dhe, në shumë raste, të mos kishin momentin e duhur për t’u përgjigjur pa pasur topin në këmbë.
Mesfusha dhe pasimet e shkurtra e çuan Spanjën drejt fitores
Edhe në rastin e golit të dytë, u pa qartë se sa “e përgatitur” ishte Spanja për të thyer kundërshtarin me një plan të njëjtë. Fillimisht, lojtarët spanjollë nisin me qarkullimin e pasimeve në zonën e tyre. Pastaj, kur Franca aktivizon presingun me 7 lojtarë, duket sikur do të jetë një presion i vështirë për t’u kaluar. Por pikërisht këtu del strategjia: presingu nuk sjell rezultat, sepse Spanja gjen mënyrën për ta vazhduar lojën dhe për t’i nxjerrë francezët jashtë pozicionit të tyre të qëndrueshëm.
Në një moment kyç të aksionit, lojtari i Francës Kone ishte tërësisht i lodhur dhe nuk arrinte më të lëvizte siç duhej për ta bërë më të lehtë që spanjollët të dalin menjëherë përpara. Kjo mungesë dinamike në fazën e presingut i krijoi Spanjës hapësirën për të vazhduar aksionin pa u ndërprerë. Më pas vjen veprimi vendimtar: Porro jep një pasim fare të thjeshtë te Olmo, i cili e çon lojën në kahun që e kërkon momenti. Dhe Olmo, nga ana e tij, e pason sërish për te Porro, duke i dhënë fund të gjithë skemës me një gol që erdhi si pasojë e përqendrimit dhe qarkullimit të kontrolluar të topit.
Kështu, e gjithë ndeshja mori formën e një skenari të qartë: Spanja e ktheu lojën në betejë kontrolli, përdori pasimet dhe grumbullimet në hapësira të ngushta dhe e shndërroi presingun e lartë të kundërshtarit në diçka joefektive. Në fund, ajo që mbeti ishte diferenca mes dy stilesh: Franca u gjend në pozita ku yjet e saj nuk arritën të bëjnë diçka konkrete pa pasur topin, ndërsa Spanja e mbajti ritmin, e lodhi kundërshtarin dhe e çoi ndeshjen drejt suksesit.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
