Njerëzit nuk i zgjedhin miqtë vetëm nga interesat e përbashkëta apo nga mënyra si lidhen me njëri-tjetrin. Një studim britanik tregon se, kur mes miqve ekzistojnë dallime klasore—pra ndryshime në prejardhje, mundësi ekonomike dhe përvoja—miqësitë nuk ruhen domosdoshmërisht me “rregulla të shkruara”, por përmes disa mënyrave praktike të komunikimit dhe bashkëjetesës. Në qendër të këtyre mekanizmave qëndrojnë tre rrugë kryesore: përdorimi i humorit, shmangia e temave delikate dhe kujdesi për të mos hyrë në biseda shumë të hapura rreth pabarazisë.
Studimi vë në dukje se humori shërben si një urë që i mban njerëzit afër edhe kur realitetet e tyre sociale nuk janë të njëjta. Kur dallimet janë të dukshme, humori mund të ulë tensionin, të krijojë një hapësirë më të lehtë për t’u kuptuar dhe, mbi të gjitha, të mos e kthejë çdo takim në një moment “llogarie”. Në këtë mënyrë, miqtë i ruajnë lidhjet pa i vënë fokusin vazhdimisht boshllëqeve mes tyre.
Një element tjetër i rëndësishëm është shmangia e temave që mund të jenë delikate. Në jetën reale, disa çështje rreth pabarazisë—si mënyra si fitohet, si shpenzohet, çfarë mundësish janë pasur dhe si kanë ndikuar këto në përditshmëri—mund të shkaktojnë keqkuptime ose ndjesi të pakëndshme. Studimi sugjeron se, për ta mbajtur miqësinë funksionale, shumë njerëz zgjedhin të mos i hapin ato diskutime në momente të caktuara, duke i lënë bisedat të lëvizin drejt asaj që i lidh.
Përveç humorit dhe shmangies së temave të ndjeshme, rruga e tretë lidhet me mënyrën si trajtohet pabarazia kur preket fare. Studimi thekson se disa miqësi ruhen duke shmangur bisedat e hapura, ku pabarazia sociale bëhet temë direkte dhe e drejtpërdrejtë. Në vend të kësaj, marrëdhëniet mbështeten te komunikimi i kujdesshëm: sa herë që biseda rrezikon të kthehet në një diskutim që vë në qendër diferencat, njerëzit e zhvendosin fokusin ose e lënë çështjen të mos shtjellohet.
Humori, shmangia dhe bisedat e matur mbajnë miqësitë mes klasave
Ndërsa këto mënyra të menaxhimit të dallimeve klasore shfaqen në studim, edhe kultura pop shpesh ka treguar se pabarazitë mund të jenë një sfond i shpeshtë për miqësi të qëndrueshme. Nga seriali “Gavin and Stacey” te “The Good Life”, pabarazitë klasore kanë shërbyer shpesh si bazë për disa prej miqësive më të dashura në televizionin britanik. Këto histori krijojnë një atmosferë ku personazhet, pavarësisht prejardhjes dhe përvojave të ndryshme, gjejnë mënyra për të qëndruar pranë njëri-tjetrit—ndonjëherë me humor, ndonjëherë duke mos e kaluar vijën e diskutimeve të rënda.
Megjithatë, studimi shtron edhe një pyetje më të drejtpërdrejtë: si funksionojnë këto lidhje në jetën reale, kur miqtë nuk kanë të njëjtat mundësi ekonomike, nuk ndajnë domosdoshmërisht të njëjtat rrethana dhe nuk i kanë përjetuar në të njëjtën mënyrë etapat e jetës? Pikërisht këtu, tre rrugët e identifikuara bëhen më të qarta. Humori ndihmon të ruhet afërsia emocionale pa u ngarkuar çdo moment me peshën e diferencave. Shmangia e temave delikate e mbron marrëdhënien nga diskutime që mund të lëndojnë ose të krijojnë distancë. Ndërsa bisedat e hapura për pabarazinë, kur nuk kryhen me kujdes ose kur nuk janë të nevojshme, mund të zëvendësohen me një qasje më të moderuar.
Në fund, mesazhi që del nga studimi britanik është se miqësitë ndërmjet njerëzve me prejardhje e përvoja të ndryshme nuk varen vetëm nga “mirëkuptimi” si fjalë. Ato ndërtohen dhe mbahen përmes mënyrës si komunikojnë. Kur miqtë përdorin humorin për të ulur tensionin, i shmangen temave që mund të sjellin parehati dhe ruajnë një ekuilibër në atë që thonë e që nuk e thonë, marrëdhënia ka më shumë shanse të mbijetojë dhe të vazhdojë të ndihet e ngrohtë, edhe përtej dallimeve shoqërore.
Botuar fillimisht në Albeu
