Kur përballen me sfidat e sportit kombëtar, Shqipëria duket se ende po “mat” ndarjen mes projekteve afatgjata dhe veprimeve të momentit. Debati i fundit ka nisur nga fakti që, sipas informacioneve të publikuara nga Top Channel, 10 futbollistë të rinj nga moshat e Shqipërisë, si në Kombëtaren e meshkujve ashtu edhe në atë të femrave, nuk po marrin shtetësinë shqiptare.
Fjala është për talente që vijnë nga Diaspora dhe që, në perspektivë të afërt, do të synojnë të përfaqësojnë kombëtaren kuqezi. Në muajin shtator pritet të rifillojë eventi për Kombëtaren, ku edhe lojtarët e përzgjedhur do të zbresin në fushë, por në këtë rast çështja e shtetësisë ka mbetur peng. Skema e ngjarjeve është shpjeguar si një proces që ka kaluar përmes institucioneve, me një kthim të dokumentacionit nga Presidenca drejt Ministrisë së Brendshme.
Justifikimi i dhënë, sipas të dhënave të publikuara në media, lidhet me pretendimin për ndryshime në ligjin e shtetësisë. Kjo ka bërë që rasti i këtyre lojtarëve të mos zgjidhet njëlloj siç pritej, duke ngritur shqetësimin se Shqipëria rrezikon të humbasë talente në të ardhmen, pikërisht për shkak të procedurave dhe vendimeve që nuk po ecin me të njëjtin ritëm për të gjithë.
Kur politika e shtetësisë bëhet kyç për të ardhmen e futbollit
Problemi që e ndez më shumë reagimin është kontrasti me një vendim që, pak ditë më parë, është raportuar se është marrë për një tjetër futbollist. Begaj, sipas të njëjtave informacione që janë përmendur, ka dhënë menjëherë shtetësinë shqiptare për Albion Rrahmanin. Në këtë rast, është theksuar se Rrahmani është lojtari shqiptar i Kosovës, i cili e kishte shprehur synimin për ta marrë këtë shtetësi për të përfituar në karrierën e tij, pasi do të luante në Itali, ndërkohë që ai është pjesë e Kosovës dhe, në parim, nuk mund të luante për Shqipërinë pa këto hapa procedurale.
Arsyeja që del në narrativën e raportimeve është se trajtimi i menjëhershëm nuk është i izoluar. Edon Zhegrova, po ashtu, është përmendur si një rast i mëparshëm, ku ai ka marrë të njëjtën shtetësi disa kohë më parë nga Edi Rama, për të vijuar më pas rrugëtimin drejt Juventusit. Në këtë mënyrë, kur krahasohen dy linja vendimesh—ajo që prek futbollistët e Diasporës të moshave të Shqipërisë dhe ajo që lidhet me Rrahmanin e Zhegrovën—del një pabarazi që e mban temën pezull.
Në këtë kontekst, diskutohet edhe arsyeja pse Qeveria, në rastet e caktuara, mund të ketë prirje për ta “kapur” momentin e një lajmi të rëndësishëm. Pas procedurave të shtetësisë, pritet që këta lojtarë të kenë avantazh sportiv në lëvizjet e tyre drejt kampionateve të mëdha. Teksti e lidh qartësisht këtë me kalimin e mundshëm drejt Serisë A, duke theksuar se vendimet e marra do të kenë ndikim në mënyrën se si futbollistët do të llogariten në futbollin italian.
Por në të njëjtën kohë, çështja nuk ndalet vetëm te qeveria. Përmendet se merita për një pjesë të rregullimit që u lejon futbollistëve shqiptarë të mos trajtohen si “të huaj” në Itali lidhet me Federatën Shqiptare të Futbollit, FSHF. Raportohet se FSHF ka bërë një marrëveshje bashkëpunimi historike me Federatën Italiane të Futbollit, me synimin që lojtarët shqiptarë të mos quhen të huaj në kampionatet italiane.
Rrjedhimisht, pasi Zhegrova dhe Rrahmani u pajisën me pasaportën shqiptare, ata nuk do të konsiderohen më si të huaj në Itali. Ky element e shton edhe më shumë kompleksitetin e debatit, sepse ndërsa një institucion vendos për shtetësinë, një tjetër ka punuar për mekanizmat që lehtësojnë regjistrimin dhe statusin e futbollistëve shqiptarë. Në fund, tensioni mbetet te mënyra se si trajtohen rastet e ndryshme dhe çfarë efekti kanë vendimet në të ardhmen e talenteve që vijnë nga Diaspora.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres