Një shtëpi prej rreth 40 metrash katrorë, e vendosur pranë detit, është kthyer në dëshmi se pushimi i vërtetë nuk ka nevojë për luks. Me mure guri, shumë dritë dhe pamje drejt detit, objekti i rinovuar tregon si një hapësirë e vogël mund të bëhet tepër funksionale dhe e ngrohtë, duke ruajtur karakterin e saj dhe duke e përshtatur për përdorim bashkëkohor.
Projekti nis nga një ndërhyrje e planifikuar mirë: prona, e cila më parë ishte në gjendje të braktisur, kishte një sipërfaqe rreth 40 metra katrorë. Pronarët e rinj kishin dëshirën ta transformonin atë dhe t’i jepnin një cikël të ri jete. Qasja e tyre u fokusua te elementet ekzistuese që konsideroheshin të shëndetshme për strukturën, duke i shfrytëzuar në mënyrë sa më racionale në vend që të nisnin nga zero.
Ideja arkitektonike ishte e qartë: rikthimi i thelbit fillestar të shtëpisë, por me gjuhë dizajni modern. Objekti konceptohej si një strehë praktike për dy persona. Edhe pse historia e pronarëve të parë mund të dukej e parëndësishme për shumë kënd, ajo u mor parasysh me kujdes. Më pas u reinterpretua maksimalisht përmes një dizajni të ri, që synonte të ruante funksionalitetin dhe prakticitetin, ndërkohë që shenjëzohej nga koha aktuale.
Një nga parimet kryesore të projektit ishte filozofia se shtëpia pranë detit nuk duhet të ketë shumë metra katrorë, por duhet të lejojë qëndrimin në natyrë dhe te vetë deti. Për banorët, shtëpia duhej të qëndronte praktike dhe funksionale, por pa e rënduar përditshmërinë me hapësira të tepërta. Në të njëjtën kohë, ardhjet dhe largimet drejt vijës bregdetare duhej të ishin të thjeshta, pa ngarkesë dhe pa kërkuar procese të komplikuara.
Transformimi i objektit solli ndryshimin rrënjësor të mënyrës se si hapësira lidhej me jashtë. Fillimisht shtëpia kishte një formë me mure trekëndore në pjesën ballore dhe ishte më e mbyllur, me lartësi të ulët. Përmes ndërhyrjeve arkitektonike, ajo u shndërrua në një kub bashkëkohor të hapur drejt detit. Kjo bëri që hapësira, e cila dikur dukej e kufizuar, të kthehej në një interier të mbushur me dritë. Lidhja më e drejtpërdrejtë me ambientin përreth u bë një pjesë e rëndësishme e brendësisë, duke i dhënë shtëpisë ndjesinë e një vendi ku natyra dhe pamja hyjnë brenda.
40 metra katrorë mjaftojnë kur shtëpia hapet drejt detit
Rinovimi përfshiu sanimin e plotë të objektit. U hoqën pjesët e amortizuara dhe u vendosën elemente të reja, të nevojshme për një përdorim më bashkëkohor të hapësirës. Edhe pse u kërkua modernizim, disa elementë u mbajtën me qëllim: muret prej guri u ruajtën si pjesë mbajtëse dhe njëkohësisht si element vizualisht i rëndësishëm i strukturës ekzistuese. Ky vendim i ruajti “gjurmët” e ndërtesës, duke i dhënë asaj identitet dhe karakter, pa e shkëputur nga historia.
Në proces u ndërmor edhe rishikimi i mbulesës dhe i pjesëve strukturore. Mbulesa e vjetër, trarët, muret nga gips-kartoni dhe streha prej druri që nuk ishte e shfrytëzueshme, u deshën të hiqeshin. Për t’i zëvendësuar, projekti parashikoi një kornizë të re prej betoni dhe xhami. Ky kombinim synon të përmirësojë funksionalitetin dhe të rrisë ndriçimin natyral, ndërsa xhamia e bën pamjen drejt detit një element qendror në përditshmëri. Në këtë mënyrë, shtëpia kthehet në një arratisje të vërtetë nga zhurma e qyteteve të mëdha përreth, duke ruajtur thelbin e pushimit pranë bregut.
Më shumë se thjesht një ndërtesë e vogël, ky shembull lidhet edhe me trendin e “mikromjediseve” në shtëpizë, me sipërfaqe deri në 50 metra katrorë. Në një hapësirë të tillë, gjelbërimi i vogël rreth e rrotull dhe pamjet e hapura marrin peshë të veçantë. Përmes rinovimit, shtëpia pranë detit nuk mbetet një vend i ftohtë apo i papërdorshëm, por një strehë e ngrohtë që punon për nevojat reale të dy personave, me një qasje praktike dhe me një pamje që e mban detin gjithmonë afër.
Botuar fillimisht në Telegrafi