Katër vjet pasi humbi bashkëshortin, një grua shqiptare nga Mitrovica thotë se kishte arritur të mbledhte forcën për të nisur nga e para. Ajo jeton në Salzburg, ku erdhi në Austri rreth 17 vjet më parë bashkë me bashkëshortin e saj. Edhe pse historia e tyre nuk ishte perfekte, ajo thekson se kishin ndërtuar një marrëdhënie të fortë, me punë të përditshme, kursime dhe përkushtim për dy fëmijët e tyre.
Gruaja, e cila tregon se quhet Liridona, është 43 vjeçe. Ajo ka lindur në Mitrovicë, por për shumë vite ka jetuar në Salzburg. Sipas rrëfimit të saj, ajo dhe bashkëshorti, Iliri, punonin shumë: ai punonte si elektricist, ndërsa ajo kujdesej për të moshuarit në shtëpitë e tyre. Iliri nuk fliste shpesh për dashurinë, por e shfaqte në mënyra të vogla — duke i ngrohur makinën në mëngjes, duke i lënë kafen gati dhe duke i telefonuar çdo mbrëmje për të pyetur nëse kishte mbërritur mirë.
Ngjarja që ndryshoi gjithçka ndodhi pesë vjet më parë. Liridona thotë se Iliri u sëmur papritur dhe se nga kontrolli i parë deri në ditën kur e humbën, kaluan vetëm tetë muaj. Në javët e fundit, kur ai e kishte të vështirë të fliste gjatë, nisi t’i dërgonte mesazhe të shkurtra zanore. Një prej tyre i kërkonte të mos harronte ta merrte djalin nga stërvitja. Në një tjetër e pyeste nëse vajza kishte kaluar provimin. Por mesazhi që ajo e quan më domethënës ishte i shkurtër dhe i përmbante vetëm një fjali: “Mos u bëj merak për mua. Shko në punë. Të dua.” Ky ishte mesazhi i fundit që Liridona thotë se mori prej tij.
Pas vdekjes së Ilirit, ajo thotë se nuk e dëgjoi për muaj të tërë zërin e tij. Prania e telefonit, ku gjendeshin mesazhet, i jepte një qetësi të veçantë. Ajo e përshkruan atë periudhë si të vështirë, ndërsa përpiqej të përballonte mungesën pa forcë për ta dëgjuar. “Ishte sikur një pjesë e zërit të tij vazhdonte të jetonte diku”, rrëfen Liridona, edhe kur nuk kishte mundësi ta dëgjonte dot.
Kërkesa për të fshirë zërin e Ilirit solli kutinë që ndryshoi jetën
Katër vjet pas vdekjes së bashkëshortit, Liridona pranon se vendosi të dilte me dikë. Adriani ishte 46 vjeç, me origjinë nga Lezha, por i rritur në Austri. Ata u njohën në ditëlindjen e një shoqeje. Adriani punonte në administratën e një kompanie transporti dhe, sipas tregimit të saj, ishte i qetë, pa përpjekje për t’i bërë përshtypje. Që në fillim ajo i tha se ishte e ve dhe se kishte dy fëmijë të rritur. Ajo gjithashtu u shpreh se nuk po kërkonte dikë që ta zëvendësonte babanë e tyre, Ilirin. Adriani iu përgjigj se nuk donte të zinte vendin e askujt, por donte vetëm të dinte nëse kishte vend edhe për të.
Për gati një vit, marrëdhënia e tyre shkoi mirë. Adriani nuk e nxitoi dhe kuptonte kur, në përvjetorin e vdekjes së Ilirit, Liridona shkonte në varreza. Po ashtu, ai e respektonte edhe faktin që fëmijët flisnin për babanë e tyre gjatë darkës. Liridona thotë se i dukej sikur ishte pranuar me gjithë historinë e saj. Megjithatë, gjithçka mori një drejtim tjetër kur vendosën të bashkëjetonin.
Sipas rrëfimit, fëmijët e saj tashmë jetonin më vete. Adriani propozoi të shpërnguleshin në banesën e tij, sepse ishte më e madhe dhe më afër vendit ku ajo punonte. Një mbrëmje, ndërsa po transferonte fotografitë dhe dokumentet nga telefoni i vjetër në një pajisje të re, mesazhi i fundit i Ilirit u hap pa dashje. Adriani ishte ulur pranë saj në atë moment dhe, pa fjalë të menjëhershme, reagimi i tij u pa qartë: fytyra iu ndryshua. Të nesërmen, ai e pyeti sa shpesh e dëgjonte atë mesazh. Liridona thotë se pyetja e lëndoi, por u përpoq të përgjigjej qetë. Ajo tha se e dëgjonte sepse ishte zëri i fundit që kishte prej tij.
Nga ky çast, ajo shpjegon se kërkesa për të fshirë mesazhet u shfaq si një përpjekje për t’ia zhdukur të kaluarën. Një pjesë e saj e përjetoi atë si diçka që mund të fshinte kujtimet, derisa, më pas, në banesën e tij, gjeti një kuti që, sipas saj, ndryshoi gjithçka. Në historinë e saj, kjo detajë e vogël u bë pika ku e gjithë rrëfimi i saj merr një kthesë, duke e bërë të kuptojë se mes së shkuarës dhe së ardhmes nuk kishte vetëm fshirje, por edhe diçka që priste të zbulohej.
Botuar fillimisht në Bota Sot