Agroni tregon historinë e tij prej vitesh, që nis në Kosovë dhe vijon në Suedi. Ai është 52 vjeç dhe që nga viti 1998 jeton në Stockholm. Atje erdhi i vetëm, me një çantë rrobash dhe me numrin e telefonit të një kushëriri të shkruar në një copë letre, duke u përpjekur të ndërtonte një jetë larg familjes.
Në fillim punoi në pastrim. Më pas u punësua në një kompani ku mirëmbante sistemet e ngrohjes në ndërtesa. Kur u martua, edhe bashkëshortja e tij erdhi në Suedi dhe në atë vend u lindën dy vajzat. Ndërsa jeta e tij familjare u rrit, prindërit mbetën në një fshat afër Podujevës dhe Agroni, siç thotë, e ndjeu përgjegjësi për t’i mbështetur.
Çdo muaj ai i dërgonte babait para. Fillimisht shuma ishte e vogël, aq sa mund të ndahej nga paga. Me kalimin e kohës, kur gjendja e tij u përmirësua, ai vendosi të dërgonte më shumë. Gjatë viteve, ka qenë jo vetëm mbështetje monetare, por edhe pagesa për shpenzime konkrete: ai pagoi riparimin e çatisë, një traktor të përdorur dhe faturat e mjekimit të nënës.
Kur nëna ndërroi jetë, shtatë vjet më parë, Agroni i propozoi babait të vinte të jetonte me ta në Suedi. Por babai, siç tregon ai, kishte një përgjigje të prerë: “Unë këtu i kam varret, tokën dhe shtëpinë”. Ai shtoi se në Suedi do të rrija vetëm duke pritur të vdiste. Agroni thotë se u përpoq ta bindte disa herë, por babai nuk ndryshoi mendim.
Pas vdekjes së nënës, fqinji i familjes, Naimi, nisi ta vizitonte babanë më shpesh. Shtëpia e tyre ndaheshin vetëm nga një gardh i ulët dhe Naimi ishte rreth dhjetë vjet më i ri se babai. Agroni thotë se kur komunikonte me të atin gjatë telefonatave, babai e përmendte shpesh Naimin. Ai i ishte mirënjohës sa herë e takonte gjatë pushimeve, dhe në disa raste i kishte lënë edhe para, “që të mos i mbulonte vetë karburantin ose shpenzimet e babait”. Në mendjen e tij, kujdesi i fqinjit dukej i kufizuar në disa porosi dhe ndonjë udhëtim deri në qytet.
Dy vjet para se të vdiste, babai pësoi një goditje të lehtë në tru. Ai shpjegon se i kishin thënë se ishte rikuperuar mirë. Agroni shkoi në Kosovë për dhjetë ditë për ta parë. Kur mbërriti, babai ecte me bastun, fliste qartë dhe këmbëngulte se mund të kujdesej për veten. Kur Agroni i sugjeroi të gjendej një grua që ta ndihmonte gjatë ditës, babai reagoi duke thënë: “Nuk jam fëmijë”.
Edhe pas kësaj, Agroni vazhdoi t’i dërgonte para dhe t’i telefononte pothuajse çdo mbrëmje, zakonisht gjatë rrugës nga puna për në shtëpi. Bisedat zgjatnin pesë ose dhjetë minuta. Ai thotë se nuk e pyeti kurrë kush ia kishte përgatitur ushqimin, kush ia kishte sjellë ilaçet apo kush e ndihmonte kur dhimbjet në këmbë e pengonin të ecte. Në dy vitet e fundit ai kishte udhëtuar vetëm një herë, për katër ditë. Babai i kishte pasur ditë më të mira atë periudhë dhe Naimi nuk i kishte thënë asgjë që ta alarmonte.
Si një pemishte doli jashtë trashëgimisë pas varrimit
Babai vdiq në gjumë në fillim të pranverës, kur ishte 79 vjeç. Agroni u nis drejt Kosovës dhe kur arriti, Naimi kishte organizuar pjesën më të madhe të varrimit. Ai kishte njoftuar të afërmit, kishte hapur dyert e shtëpisë dhe kishte përgatitur vendin ku do të priteshin njerëzit. “Në ato ditë nuk pata forcë të mendoja për asgjë tjetër”, thotë Agroni. Megjithatë, vetëm pas ceremonisë ai vuri re një detaj domethënës: Naimi kishte çelësin e shtëpisë së babait.
Pak ditë më vonë, Agroni e mori vesh shpjegimin. Naimi i tha se ia kishte dhënë babai disa para disa vite më parë, siç i quajti ai, “për raste urgjente”. Më pas, agronomi shkoi në zyrën e noterit për të rregulluar dokumentet e trashëgimisë. Sipas procedurës që ai përshkruan, shtëpia dhe pjesa më e madhe e tokës ishin ende në emër të babait, por problemi ishte te pemishtja. Afro dy hektarë tokë, në skaj të fshatit, nuk figuronin më si pronë e babait.
Ai thotë se tetëmbëdhjetë muaj para vdekjes, babai ia kishte kaluar pronësinë Naimit përmes një kontrate të noterizuar. Për Agronin, kjo u kthye në një zbulim tronditës pas gjithë asaj që ai kishte bërë për të atin: pagesat e shpenzimeve të shtëpisë, ndihmat mujore dhe propozimi për ta sjellë babanë në Suedi. Tanimë, pas varrimit dhe verifikimeve në noter, ai kuptoi se një pjesë e rëndësishme e pronës familjare nuk ishte më ku duhet, ndërsa Naimi kishte vepruar gjatë viteve kur Agroni ishte larg.
Botuar fillimisht në Bota Sot