Scott Barnes, një tifoz i përhershëm i Aston Villas, nuk e kishte imagjinuar kurrë se do të duhej të bënte një sakrificë kaq të madhe për të ndjekur ekipin e tij. Por kur Villa arriti në finalen e parë evropiane që nga viti 1982, ai u përball me një vendim emocional: të mbante një kujtim të shtrenjtë nga babai i tij apo të shkonte të shihte ndeshjen nga afër.
Ngjarja ndodhi në prag të finales, ku Villa do të përballej me Freiburgun gjerman. Barnes kishte arritur të siguronte një biletë për ndeshjen, e cila ishte të martën. Ai e kishte parë veten si dikë që nuk do ta kishte mundësinë të shkonte, sidomos duke pasur parasysh pengesat e zakonshme që vijnë me udhëtimet. Sidoqoftë, realiteti ndryshoi, dhe më pas u bë e domosdoshme që ai të gjente mënyrën për të përballuar shpenzimet.
Ideja për të mos qëndruar në shtëpi përballë televizorit u përforcua kur partnerja e tij ia kujtoi unazën. Ajo ishte një simbol i veçantë, por edhe një vlerë konkrete që mund të përdorej për të realizuar udhëtimin. Barnes e kishte mbajtur unazën e artë me nëntë diamante si një kujtim të hershëm familjar, të lidhur ngushtë me babain. Unaza nuk ishte blerë së fundmi, por ishte marrë nga John Barnes, babai i tij, në vitin 1988.
Vendimi që mori më pas ishte drastik për të, sepse nuk bëhej fjalë thjesht për një shitje të zakonshme, por për ndarje me një send që e lidhte drejtpërdrejt me babain e ndjerë. Scott Barnes u përball me vështirësi në procesin e shitjes dhe, sipas mënyrës si e përshkruan, duhej të vizitonte disa dyqane bizhuterish për të gjetur mundësinë që i përshtatej. Megjithatë, pavarësisht se rruga drejt shitjes nuk ishte e lehtë, ai arriti të finalizonte planin.
Unaza me diamant u shndërrua në mundësinë për të parë finalen
Pas përpjekjeve, Barnes arriti ta shiste unazën së bashku me një orë dore. Në total, ai i mori 550 funte. Ai ka treguar se momenti kur mori paratë ishte emocional, duke thënë se “shpërtheu në lot”, pasi unaza ishte “shumë e afërt me babain”. Për të, shitja nuk ishte vetëm një zgjidhje financiare; ishte një hap që e prekte drejtpërdrejt lidhjen dhe kujtimin që kishte ruajtur prej vitesh.
Udhëtimi, nga ana tjetër, ishte i nevojshëm për ta parë Villan nga afër. Barnes ishte pronar i një bilete sezonale te Villa dhe e kishte të qartë se do të donte të ishte në stadium. Por ai përballej me vështirësinë e fluturimit për në Stamboll për të parë nga afër përballjen, ndërsa Villa do të përballej me Freiburgun në finale të Ligës së Evropës. Përballja në distancë, kostot e udhëtimit dhe fakti që ai dëshironte të ndiqte ndeshjen në mënyrën më të afërt me lojtarët, e shtynë drejt këtij vendimi.
Përveç sfidave të udhëtimit, Barnes ka edhe telashe serioze shëndetësore. Ai është i regjistruar si person me invaliditet dhe, pavarësisht kësaj, përpiqet të jetë në secilën ndeshje: në shtëpi dhe edhe në udhëtim. Mbështetja e tij për ekipin nuk është e rastësishme, por një përkushtim që shkon përtej interesit momental. Ai thotë se do ta shihte finalen vetëm nga një ambient i drejtpërdrejtë, sepse ta shihje nga ndonjë vend tjetër nuk do të ishte njësoj.
Barnes, pasi e realizoi biletën dhe gjeti mundësinë për të përballuar udhëtimin, bleu biletën për në Stamboll. Emocionet për finalen po i rriten, ndërsa ai përshkruan se beson se edhe babai i tij do ta kishte miratuar këtë zgjedhje, jo për të “ndarë” një kujtim, por për të plotësuar ëndrrën e tij: të shihte ekipin e zemrës nga afër. Në këtë histori, sakrifica nuk lidhet vetëm me një unazë, por me një rrugë këmbëngulëse drejt ëndrrës së tifozit.
Botuar fillimisht në Koha.net
