Sherife Luta, e njohur si një figurë simbolike e eksodit të Kosovës gjatë luftës, ka folur pas aktgjykimit dënues të Dhomave të Specializuara ndaj ish-krerëve të UÇK-së. Luta i ka ndarë për publikun ndjenjat e saj dhe kujtimet e asaj periudhe vendimtare, kur familjet u detyruan të largoheshin nga shtëpitë e tyre në kushte të rënda pasigurie dhe frike.
Ajo tregoi se në atë kohë, kur po ndodhnin shpërnguljet, ishte vetëm 22-vjeçe. Në mesin e përgjegjësive që mbante atëherë, Luta kishte edhe beben e saj, Besën, 6-muajshe, të cilën e mbante në gji gjatë gjithë rrugëtimit të vështirë. Përmes rrëfimit të saj, del qartë se eksodi nuk ishte thjesht një lëvizje fizike, por një provë e vërtetë njerëzore, ku secili hap shoqërohej me frikë dhe nevojë për të gjetur një vend të sigurt.
Luta tha se ndihet shumë keq lidhur me lajmin që doli nga Haga. Reagimi i saj lidhet drejtpërdrejt me vendimin e dhënë nga gjykata ndërkombëtare, i cili, sipas asaj që ajo shprehu, ndikoi emocionalisht te ajo dhe te të gjithë ata që e kanë përjetuar luftën nga afër. Ajo e vendos rrëfimin e saj në sfondin e sakrificave që janë bërë gjatë konfliktit dhe në sfidat që njerëzit kanë kaluar për të mbijetuar.
Në vazhdim, Sherife Luta rrëfeu momentet kur u detyrua të largohej nga shtëpia. Ajo përshkroi kalvarin e nisjes, çastet kur vendimi për të shkuar në kërkim të sigurisë merrej me shpejtësi dhe pa garanci, dhe nevojën për të ecur përpara edhe kur kushtet ishin të vështira. Në rrëfimin e saj, bie në sy se ajo e lidh eksodin me ndihmën që, sipas përshkrimit të saj, e ofruan pjesëtarë të UÇK-së në ato ditë.
Një frazë kyçe që del nga rrëfimi i saj është: UÇK-ja na ndihmoi të shpëtonim. Sherife Luta e artikuloi këtë ide duke shpjeguar se gjatë largimit nga shtëpia, në rrugë e në periudhën e shpërnguljes, kishte momente ku ndihma dhe mbështetja e atyre që luftonin për mbrojtjen e vendit bëheshin vendimtare për njerëzit e zakonshëm. Ajo rikujton se për një nënë të re, me një fëmijë të vogël, çdo ndihmë që siguronte një hap më shumë drejt shpëtimit kishte peshë të madhe.
Rrëfimi i saj e kthen vëmendjen te realiteti i eksodit të Kosovës, i cili u karakterizua nga largime të detyruara, ndarje familjesh, dhe përpjekje të vazhdueshme për të mos u lënë pas. Luta i thekson këto detaje duke treguar se si, në moshën 22-vjeçare, me beben 6-muajshe në gji, ajo u përball me situata që nuk harrohen lehtë. Në këtë mënyrë, ajo shpjegon se vendimi në Hagë nuk ka qenë temë e largët, por një ngjarje që e lidhi emocionalisht me përjetimet e veta të luftës.
Pas aktgjykimit dënues, figura e saj simbolike vazhdon të mbetet pjesë e kujtesës publike, jo vetëm për atë çfarë ka përjetuar, por edhe për mënyrën si ka zgjedhur të flasë përmes përjetimeve personale. Sherife Luta, duke folur mbi largimin nga shtëpia dhe momentet e shpëtimit, ofron një rrëfim që pasqyron përkushtimin për mbijetesë dhe rëndësinë e mbështetjes në një kohë kur rreziku ishte i menjëhershëm.
Botuar fillimisht në IndeksOnline