Serbia po vijon një fushatë propagandistike kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) përmes prodhimeve filmike dhe dokumentarëve që, sipas mënyrës së paraqitjes, lavdërojnë ushtrinë serbe, ndërsa krimet e luftës në Kosovë lihen në plan të dytë. Në këtë kuadër, Beogradi vazhdon të promovojë materiale që forcojnë narrativën e vet historike për periudhën e luftës, pa e trajtuar në mënyrë të plotë atë që lidhet me përgjegjësinë për krime kundër popullsisë civile.
Dokumentari i fundit që po qarkullon në këtë drejtim është promovuar nga Ministria e Mbrojtjes në Beograd. Filmi titullohet “Korpusi i Prishtinës: Na komandon atdheu” dhe i dedikohet një formacioni ushtarak serb që njihet pikërisht me atë emër. Në qendër të tregimit vendosen pjesëtarë dhe kuadro që lidhen me këtë njësi, duke e paraqitur atë si pjesë të një narrative “atdhedashurie”, në përputhje me frymën e filmave propagandistike që Serbia ka përdorur edhe më herët.
Në dokumentarin e promovuar nga autoritetet në Beograd, përmenden dy komandantë të lidhur me “Korpusin e Prishtinës”. Këta dy drejtues shfaqen në mënyrën e përzgjedhur nga filmi, teksa historia e tyre është e shoqëruar me vendime të gjykatës ndërkombëtare. Të dy komandantët, sipas të dhënave të përmendura në informimin për filmin, janë dënuar për krime lufte nga Tribunali i Hagës.
“Korpusi i Prishtinës” si narrativë, krimet mbeten pa trajtim të plotë
Ndërkohë, në të njëjtën kohë që dokumentari i dedikohet një njësie ushtarake serbe, vëmendja ndaj krimeve të luftës në Kosovë nuk shfaqet në të njëjtën mënyrë apo me të njëjtin nivel detajesh. Kjo krijon një kontrast mes mënyrës si paraqiten figurat dhe strukturat ushtarake në filma dhe mënyrës si trajtohen (ose lihen mënjanë) ngjarjet që kanë lidhje me dhunën dhe shkeljet gjatë luftës.
Fakti që Ministria e Mbrojtjes në Beograd ka promovuar këtë dokumentar e bën rastin më të spikatur në kuadrin e fushatës më të gjerë propagandistike. Në përmbajtje, dokumentarët e këtij lloji zakonisht shërbejnë për ta mbajtur të gjallë një version të caktuar të ngjarjeve, për të justifikuar veprimet ushtarake dhe për të ndërtuar një narrativë që i jep rëndësi rolit të forcave që Serbia i konsideron pjesë të historisë së saj ushtarake.
“Korpusi i Prishtinës: Na komandon atdheu” e mban fokusin tek ky formacion dhe tek komandantët e tij. Në rastin konkret, prania e të dhënave për dënimet në Hagë te dy komandantët i jep dokumentarit një element që lidhet me vendime gjyqësore. Megjithatë, çështja që theksohet në mënyrën e raportimit rreth këtij prodhimi është se Serbia vazhdon të ecë me promovimin e materialeve që e lavdërojnë ushtrinë serbe, duke lënë në hije krimet e luftës në Kosovë.
Në këtë kontekst, fushata propagandistike nuk shihet si një veprim i izoluar, por si pjesë e një modeli. Filmat dhe dokumentarët e tillë përdoren për të ndikuar te publiku dhe për të krijuar një histori të rrëfyer kryesisht nga këndvështrimi i autorëve dhe institucioneve që i promovojnë. Derisa në film trajtohet me përqendrim roli i njësive ushtarake dhe figura të caktuara, ngjarjet që lidhen me krimet e luftës në Kosovë nuk shfaqen me të njëjtën energji rrëfimi dhe as me të njëjtën vendosmëri për t’u adresuar.
Botuar fillimisht në Albeu