Më 20 qershor 2008, ish-presidenti i Kosovës, Fatmir Sejdiu, i drejtohej Këshillit të Sigurimit të Organizatës së Kombeve të Bashkuara me një shqetësim të hapur për zhvillimet politike në vend. Në fjalën e tij, Sejdiu tha se Serbia po avanconte një qasje që udhëheqësit e saj e përshkruanin si “ndarje funksionale” mes serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë.
Sipas asaj që solli Sejdiu, kjo politikë kishte si objekt të ndikonte në mënyrën se si do të organizohej realiteti politik dhe shoqëror në Kosovë, duke krijuar një ndarje të bazuar në përkatësi etnike. Ai e vendosi theksin te fakti se një qasje e tillë, edhe nëse prezantohej me formulime të caktuara, rrezikonte të prekte drejtpërdrejt sovranitetin dhe integritetin institucional të Kosovës.
Gjatë të njëjtës fjalë, Sejdiu foli edhe për kontekstin që pasoi shpalljen e pavarësisë. Ai theksoi se ky akt ishte ndërmarrë në përputhje me rekomandimet e Përfaqësuesit Special të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Marti Ahtisari. Kjo u paraqit si bazë mbi të cilën institucionet e Kosovës po ndërtonin funksionimin e tyre, në përputhje me dokumentet dhe proceset e përcaktuara në atë fazë.
Në fjalën e tij, Sejdiu iu referua edhe momentit kur pavarësia mori rrugën e njohjeve ndërkombëtare. Ai tha se, në atë periudhë, pavarësia kishte arritur të njihej nga 43 shtete. Sipas këtij pasqyrimi, mbështetja ndërkombëtare ishte shoqëruar me një proces të brendshëm institucional, që synonte të konsolidonte funksionimin e shtetit të ri.
“Ndarja funksionale” po rrezikon sovranitetin e Kosovës
Sejdiu përmendi gjithashtu se Kuvendi kishte miratuar 40 ligje. Përtej numrit, mesazhi i tij ishte se Kosova po i jepte trupin ligjor të nevojshëm procesit të ndërtimit institucional, në mënyrë që shteti të funksiononte me kornizë të qartë normative. Në po këtë kuadër, ai foli për hyrjen në fuqi të Kushtetutës së Kosovës, si një moment kyç pas periudhës së tranzicionit, që shënonte kalimin në fazën e rregullimit të brendshëm sipas kornizës më të lartë ligjore.
Një element tjetër që Sejdiu e vuri në pah ishte përmbyllja e periudhës së administrimit të OKB-së në Kosovë. Sipas paraqitjes së tij, ky ishte një proces që i kishte dhënë fund një faze të menaxhuar nga mekanizmat ndërkombëtarë, duke hapur rrugën që institucionet e Kosovës të merrnin përgjegjësi të plota në funksionimin e shtetit. Në këtë mënyrë, ai e lidhte paralajmërimin për zhvillimet që lidhen me “ndarjen funksionale” me nevojën për të ruajtur proceset e pavarësisë dhe konsolidimit institucional.
Në tërësinë e asaj që tha para Këshillit të Sigurimit, Sejdiu e ndërtoi argumentin duke kombinuar dy linja: nga njëra anë, pretendimin se Serbia po shtynte një politikë që synonte ndarje mes bashkësive; nga ana tjetër, listën e hapave që Kosova kishte ndërmarrë pas pavarësisë. Datat, numrat dhe etapat institucionale që ai renditi shërbyen për ta treguar se Kosova po kalonte nga shpallja e një vendimi tek funksionimi i një shteti, me Kushtetutë në fuqi dhe me ligje të miratuara në Kuvend.
Fjalimi i 20 qershorit 2008, në thelb, synoi të ngrinte alarm për rreziqet që, sipas Sejdiut, mund të vinin nëse një qasje e tillë do të vijonte të promovoheshin në praktikë. Paralajmërimi ishte i drejtuar te fakti se çdo tentativë për të ndërhyrë në strukturën e brendshme të Kosovës, duke e trajtuar atë përmes “ndarjes funksionale”, do të mund të cenonte themelet e sovranitetit të shtetit dhe të procesit të konsolidimit pas pavarësisë.
Botuar fillimisht në Albeu