Në një letër të shkruar për të mos u gjykuar, një djalë tregon një histori që e ka lënë me ndjenja faji dhe turpi. Ai thotë se nuk e di si ta nis, por e ndjen të domosdoshme të flasë me dikë që nuk i hedh paragjykim, pasi ajo që ka ndodhur në familjen e tij e ka shkatërruar paqen që dikur kishte.
Sipas rrëfimit, gjithçka filloi kur babai i tij nisi një lidhje të re. Në fillim, i biri mendoi se do të ishte diçka e përkohshme, por me kalimin e kohës ajo u bë pjesë e shtëpisë. Ai thotë se nuk u përshtat me këtë ndryshim dhe se e ndjente veten të zëvendësuar, të lënë mënjanë dhe të padukshëm. Në këtë periudhë, babai nisi të kalonte më pak kohë me të, ndërsa ai vetë nuk dinte si ta përballonte emocionalisht situatën, kur brenda të njëjtës shtëpi tashmë po hynte një marrëdhënie e re që e ndryshoi dinamikën familjare.
Djali e përshkruan në letër se një gjë që e rëndonte ishte fakti që ajo person nuk ishte thjesht “larg”, por shpesh ishte aty. Ndërsa kohët ndryshonin dhe vëmendja e babait zhvendosej, ai e ndjen se konfuzioni dhe dobësia e tij u bënë më të forta. Ai thotë se në një moment të dobët, ndodhi diçka që tani e bën të ndihet shumë keq dhe njëkohësisht e turpëron.
Kur familja ndryshon, ndjenjat e papërpunuara mund të çojnë në pasoja
Në rrëfim, djali pranon se ka gabuar. Por ai thotë edhe se nuk e di pse e bëri atë veprim: thjesht ndihej bosh dhe kërkonte të ndiente se ishte i rëndësishëm për dikë. Ai thekson se në atë kohë nuk arriti t’i përpunonte drejt ndjenjat që po i grumbulloheshin, duke e parë veten në një udhëkryq emocional. Sipas asaj që shkruan, tani gjithçka është shkatërruar dhe ai nuk gjen mënyrën se si ta rregullojë situatën.
Letra vazhdon me një falënderim për personin që e ka lexuar dhe që po dëgjon, duke thënë se të flasësh për këto ndjenja është e vështirë. Djali thekson se fakti që dikush po përpiqet të shkruajë dhe të ndajë diçka të tillë tregon se po kërkon një mënyrë për të kuptuar veten dhe situatën. Po ashtu, ai vendos theksin te ndjenjat e tij: faji, turpi dhe konfuzioni nuk paraqiten si justifikim, por si sinjale se po e sheh seriozisht atë që ka ndodhur dhe po përpiqet të kuptojë më qartë momentet që i kanë çuar atje.
Ai thekson se ndjenjat e tij janë reale dhe të kuptueshme. Sipas tij, ndjenja e lënies pas dore, xhelozia dhe konfuzioni janë ndjenja që shfaqen shpesh kur familja ndryshon, sidomos në adoleshencë. Megjithatë, djali nënvizon se pavarësisht se këto emocione mund të jenë të zakonshme, veprimet që dalin prej tyre mund të sjellin pasoja të rënda si për të, ashtu edhe për të tjerët. Për këtë arsye, ai e sheh veten si dikë që ka kaluar një moment emocional të vështirë dhe pa mbështetje të duhur, por pa e minimizuar përgjegjësinë e tij.
Në fund, fokusi për të nuk mbetet vetëm tek ajo që ndodhi, por te mënyrat për të rikthyer stabilitetin. Ai shkruan se është e rëndësishme të flasë hapur me babain në një moment të qetë, pa e kthyer bisedën në debat. Ai thotë gjithashtu se duhet të kërkohet mbështetje nga një psikolog në mënyrë të vazhdueshme dhe të kuptohen kufijtë e shëndetshëm në marrëdhënie. Më e rëndësishmja, në letrën e tij, djali shprehet se nuk është i vetëm në këtë situatë: situatat familjare të vështira mund të punohen e të kuptohen me kohë, ndërsa hapat e parë nisin nga përballja me ndjenjat dhe rikthimi i komunikimit.
Botuar fillimisht në Bota Sot