Krsta Stojkoviq, një serb nga fshati Moçar i Poshtëm i Kamenicës, ka rrëfyer publikisht se si, sipas tij, strukturat paralele serbe në Kosovë i mbajnë serbët lokalë të lidhur politikisht dhe ekonomikisht. Ai thotë se ky sistem funksionon kryesisht si mekanizëm presioni dhe mobilizimi për interesa politike, ndërsa i lë njerëzit pa mbështetje kur kërkojnë të drejtat e tyre elementare si punëtorë.
Rrëfimi i tij u publikua në një intervistë me video për Qendrën mediale të Çagllavicës. Stojkoviq tregon se punoi për gati tri vite në komunën paralele serbe në Kamenicë. Në fillim, ai thotë se kishte dy kontrata njëvjeçare, ndërsa më pas vazhdoi edhe nëntë muaj të tjerë pa kontratë fare, por sipas tij pagën e merrte rregullisht gjatë asaj periudhe.
Sipas Stojkoviq, problemet nisën kur ai kërkoi të drejtën për një marrëdhënie pune të përhershme. Ai deklaron se zbuloi se kishte të drejtë ligjërisht për një kontratë të tillë dhe, pasi ia kërkoi këtë mundësi strukturave që drejtonin punën e tij, sipas tij u ndërpre menjëherë puna. “Zbulova se kisha të drejtë për një marrëdhënie pune të përhershme… dhe pasi e kërkova këtë, më pushuan nga puna”, thotë ai në rrëfimin e tij.
Presioni politik dhe humbja e vendit të punës
Ai thotë se nga 1 maji iu ndërpre puna pa asnjë vendim zyrtar apo dokument me shkrim. Në rrëfimin e tij, Stojkoviq përshkruan se nuk iu dha asgjë në dorë dhe se i kishte ardhur një porosi vetëm përmes telefonit: “Nuk më dhanë asgjë në dorë… vetëm më thanë në telefon të mos paraqitesha më në punë”. Për të, kjo mënyrë e ndërprerjes së punës përforcon idenë se punëtorët trajtohen sipas interesave të strukturave, jo sipas rregullave të një marrëdhënieje pune të rregullt.
Pjesa më e rëndë, sipas dëshmisë së tij, lidhet me presionin politik që ai thotë se u bëhej punëtorëve serbë brenda sistemit paralel. Stojkoviq thotë se, për të ruajtur vendin e punës, i duhej të merrte pjesë në tubime politike të organizuara nga Serbia në qytete të ndryshme. Ai përshkruan një praktikë ku njerëzit, sipas tij, detyroheshin të “mobilizoheshin” për aktivitetet që organizoheshin, duke e lidhur këtë me ruajtjen e të ardhurave. “Më duhet gjithmonë të lyp, të gjunjëzohem… Na mbajnë, na kopjojnë, na trajtojnë si dele. Ka tubim në Vranjë, ka tubim në Beograd, ka tubim kudo… dhe ne duhet të shkojmë sepse duhet të mbrojmë pagat tona”, shprehet ai.
Në një deklaratë tjetër, ai thotë se e ka ndjerë edhe përdorimin e familjes së tij vetëm si instrument për interesa politike. Stojkoviq flet edhe për gjendjen e rëndë ekonomike në shtëpi: ai thotë se ka tre fëmijë dhe se jetonin me një pagë dhe ndihmën për fëmijët. Ai rrëfen se kishte marrë kredi për të mobiluar shtëpinë që i ishte ndërtuar nga Zyra për Kosovën në Serbi. Mirëpo, sipas tij, pa një kontratë pune dhe pa stabilitet, ishte e pamundur të mbyllej financimi familjar.
Në fund të rrëfimit, i zhgënjyer nga mënyra si thotë se është trajtuar, Stojkoviq thotë se ka menduar edhe për një zgjidhje drastike arsimore për fëmijët. Ai deklaron se kishte menduar t’i regjistronte fëmijët në shkolla shqipe: “Do t’i regjistroj direkt te shqiptarët”. Ky vendim, siç del nga rrëfimi i tij, lidhet me pakënaqësinë ndaj trajtimit që thotë se mori nga strukturat serbe dhe me kërkimin e sigurisë për të ardhmen e familjes.
Botuar fillimisht në Telegrafi
