Rodri po e thotë fjalën e tij te Spanja në momentin vendimtar të Botërorit 2026. Të martën, mesfushori dha një paraqitje të shkëlqyer kundër Francës, duke u rikthyer sërish në formën që i solli edhe Topin e Artë në vitin 2024. Performanca e tij u pa qartë: ai ishte në qendër të gjithçkaje që bënte skuadra e Luis de la Fuente, teksa Spanja fitoi 2:0 dhe siguroi finalen e parë të Kupës së Botës që nga viti 2010.
Takimi ndaj francezëve ishte një rikthim i shumëpritur edhe nga vetë Rodri, i cili e kishte humbur ritmin pas një dëmtimi serioz. Plot njëzet e dy muaj më parë, ai kishte këputur ligamentin e kryqëzuar në një duel me Thomas Partey, teksa ishte duke luajtur për Manchester Cityn kundër Arsenalit në Premier League. Tani, pikërisht në këtë fazë, 30-vjeçari gjeti kohën dhe formën për të arritur nivelin superior që kishte para lëndimit.
Pas ndeshjes, Rodri u shpreh me një mesazh që lidhej direkt me mënyrën si po e mban skuadrën: “Hap pas hapi, një hap tutje”. Ai shtoi se ekipi po e shijon suksesin, por pa u euforuar, pasi sipas tij është hera e dytë që arrijnë në finale dhe duhet të qëndrojnë të qetë e të pushojnë. Kjo qasje u pa edhe në mënyrën si Spanja e menaxhoi ritmin e lojës, sidomos kur duhej të kontrollonte kundërshtarin.
Rodri u kthye në pikat kyçe që e bënë Spanjën të dominojë
Shenjat se lojtari po rikthehej në nivelin e mëparshëm u vunë re gjatë gjithë Botërorit. Por kundër Francës ishte ndeshja ku gjithçka u kurorëzua me formë konkrete. Rodri u paraqit pikërisht si në periudhën që i dha edhe rekordin botëror për ndeshje pa humbje. Nga shkurti i vitit 2023 deri në maj 2024, ai ishte i pamposhtur me ekipin e Manchester Cityt të Pep Guardiolës në plot 74 ndeshje radhazi—dhe ndaj Francës u pa qartë ndikimi i tij te stabiliteti i lojës.
Spanja nuk e mori thjesht kontrollin përmes qarkullimit të topit; roli i Rodrit ishte edhe “pikë mbështetjeje” për të gjithë ndërtimin. Skuadra e Luis de la Fuentes e frustroi dhe e “mbyti” formacionin francez që pritej të shfaqej me vrull sulmues. Në këtë duel, Rodri ishte ai që dominonte: ai formoi një trekëndësh mbrojtës të pathyeshëm me Aymeric Laporten dhe Pau Cubarsin, duke u mohuar lojtarëve ofenzivë francezë—Kylian Mbappe, Ousmane Dembele dhe Michael Olise—kohë dhe hapësirë për të bërë diferencën.
Edhe statistikat e lojës tregojnë qartë sesa e vështirë e bëri Rodri punën për Francën. Portieri i Spanjës, Unai Simon, nuk u detyrua të bënte asnjë pritje, sepse Rodri shpesh e eliminonte rrezikun shumë kohë para se topi të mbërrinte tek zona ku do të kërkohej ndërhyrja e gardianit. Kjo u pa në raste konkrete: ai i merrte topin Dembele-s ose i drejtonte Mbappen në “rrugë pa dalje”, duke e bllokuar në start procesin e depërtimit.
Te francezët, zhgënjimi u pa që në fillim. Trajneri Didier Deschamps u detyrua të zëvendësonte Adrien Rabiotin pas pjesës së parë, pasi paraqitja e tij nuk ishte në nivelin e duhur—e paefektshme në atë fazë. Megjithatë, zëvendësimi nuk mjaftoi për të marrë kontrollin e mesfushës. Ndërkohë, shpërndarja e topit nga Rodri e mbante Francën në pozicion të dobët, duke i penguar organizimin e sulmeve me ritëm.
Në këtë plan, Rodri bashkëpunoi shkëlqyer edhe me mbrojtësit e krahut, Marc Cucurella dhe Pedro Porro. Të tre së bashku arritën një angazhim të lartë në fushë: secili prej tyre realizoi më shumë se 12.5 kilometra vrapim në një paraqitje bindëse për Spanjën. Dominimi i mesfushorit, qetësia në menaxhim dhe puna e përbashkët në fazën defensive e çuan skuadrën drejt fitores 2:0 dhe finalen e Botërorit.
Botuar fillimisht në Koha.net
