Vështirësitë që po kalon presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, nuk janë thjesht një periudhë e vështirë personale apo një problem kalimtar brenda një organizate sportive. Ato shihen si një sinjal i qartë i një çështjeje më të thellë, që lidhet me mënyrën si po funksionon qeverisja e futbollit në nivele të ndryshme dhe me aftësinë për të arritur një vizion të unifikuar përtej kufijve.
Në këtë kontekst, sfida thelbësore nuk është vetëm te negociatat apo te menaxhimi i situatave të brendshme. Çështja kryesore lidhet me aftësinë e UEFA-s që të transformojë kohezionin e saj, filozofinë sportive dhe ndikimin aktual në një vizion mbarëbotëror për administrimin e këtij sporti. Me fjalë të tjera, kërkohet një kalim nga logjika rajonale dhe tradita e funksionimit të brendshëm, drejt një qasjeje që të jetë e përshtatshme për mbarë futbollin ndërkombëtar.
Transformimi i tillë nuk është i lehtë, sepse futbolli ndërkombëtar përfshin një numër të madh aktorësh, federatash dhe interesash, të cilat nuk janë gjithmonë të harmonizuara. UEFA ka rol të rëndësishëm në organizimin dhe influencën e saj në Europë, por për ta shndërruar këtë ndikim në një model që të respektohet globalisht, duhet të përshtatet forma e qeverisjes dhe të balancohet më mirë mes prioriteteve sportive dhe atyre administrative.
Kohezioni i UEFA-s kërkon vizion global për administrimin e futbollit
Një nga elementet që e bën situatën më komplekse është pikërisht kohezioni i brendshëm. Kur një organizatë si UEFA përpiqet të ruajë lidhjet dhe bashkëpunimin mes anëtarëve të saj, në të njëjtën kohë përballen edhe pritshmëri të ndryshme për mënyrën se si duhet të zhvillohet futbolli në shkallë më të gjerë. Transformimi i filozofisë sportive, pra mënyrës si konceptohet garimi, zhvillimi i talenteve dhe struktura e garave, kërkon kohë dhe konsensus, që jo gjithmonë formohet shpejt.
Për më tepër, kur futbolli shihet si sistem ndërkombëtar, ndikimi i një federate kontinentale nuk mund të mbetet vetëm brenda kufijve të saj. UEFA duhet të gjejë mënyra për ta kthyer ekspertizën dhe peshën institucionale në një vizion që të pranohet edhe nga rajone të tjera. Pikërisht këtu shfaqen vështirësitë që reflektohen te kriza më e gjerë, të cilën po e has Infantino, si një pasqyrë e sfidave më sistemike të qeverisjes globale.
Ky është edhe arsyetimi pse problemet e lidhura me drejtimin e FIFA-s nuk mund të shpjegohen vetëm me interpretime të sipërfaqshme. Në thelb, po përballet një pjesë e madhe e sistemit me pyetjen: si mund të ndërtohet një administrim i futbollit që të jetë i qëndrueshëm, i balancuar dhe i aftë të përballojë zhvillimet e shpejta të sportit modern. Rruga drejt kësaj kërkon që organizatat kryesore të aftësojnë veten për të menduar përtej interesave të ngushta dhe për të ndërtuar një qasje që funksionon në nivel global.
Ndërsa Gianni Infantino përjeton sfida të vazhdueshme, sfondi i diskutimit qëndron te aftësia e UEFA-s për të bërë një hap të tillë strategjik: të kthejë kohezionin e saj, filozofinë sportive dhe influencën në një model të qeverisjes mbarëbotërore. Pa këtë transformim, vështirësitë në nivelet qendrore të futbollit ndërkombëtar rrezikojnë të zgjasin dhe të rishfaqen periodikisht, duke e bërë edhe më të vështirë konsolidimin e një sistemi administrimi të unifikuar.
Botuar fillimisht në Albeu