Analisti Albatros Rexhaj ka folur në emisionin “Top Story” për dinamikat politike në Kosovë, duke thënë se “lufta” vazhdon të zhvillohet mes Lëvizjes Vetëvendosje (LVV) dhe Partisë Demokratike të Kosovës (PDK). Sipas Rexhaj, kur shikohet periudha nga një këndvështrim më i gjerë, vendimet e LVV-së për nominimet dhe qëndrimet ndaj figurave kyçe kanë qenë pjesë e një riorganizimi politik.
Në këtë kontekst, Rexhaj ka thënë se LVV “kanë pasur të drejtë” që të mos e kishte nominuar Vjosa Osmanin. Ai argumentoi se edhe nëse LVV do ta nominonte Osmanin, ajo nuk do të arrinte të bëhej presidente, duke iu referuar qëndrimit të opozitës, i cili, sipas tij, ka qenë “shumë i fortë”. Kjo pikë, sipas analistit, lidhet me balancat dhe strategjitë që përcaktonin rezultatin në skenën politike.
Analisti ka vijuar më tej duke përmendur një vlerësim të kryeministrit Albin Kurti. Rexhaj tha se Kurti, në vlerësimin e tij, ka ardhur në përfundimin se i nevojitej një “divorc politik” me Vjosën. Në këtë mënyrë, sipas shpjegimit që ka dhënë Rexhaj, Kurti ka parë si të domosdoshme ndarjen e kursit politik mes LVV-së dhe figurës së Osmanit, jo vetëm si çështje politike, por edhe si mospërputhje në kuptimin e fuqisë dhe rolit.
Divorci politik: ku nis dhe ku mbaron fuqia e secilit
Sipas Rexhaj, ideja qendrore e Kurtit ka qenë të kuptonte kufijtë e ndikimit dhe kompetencave të secilit. Ai ka pohuar se Kurti “ka dashur të dijë ku fillon e ku mbaron fuqia e tij”, duke e lidhur këtë me nevojën për një ndarje të qartë politike. Në këtë rrëfim, theksi vihet te tentativa për të kontrolluar drejtimin e vendimmarrjes dhe për të sqaruar hapësirat ku secili aktor politik ushtron ndikim.
Analisti ka përdorur këtë interpretim për të shpjeguar logjikën pas lëvizjeve politike që lidhen me Vjosën Osmani dhe rolin e saj në institucionet që lidhen me skenën qendrore politike. Me këtë qasje, Rexhaj e paraqet “divorcin politik” jo thjesht si retorikë, por si një proces ku, sipas vlerësimit të Kurtit, duhej të vendoseshin qartë kufijtë e përgjegjësive dhe ndikimit të palëve.
Më tej, Rexhaj vijoi të mbajë qëndrimin se rivaliteti politik në Kosovë është i fortë dhe i vazhdueshëm. Ai e vendosi fokusin tek raporti mes LVV-së dhe PDK-së, duke e parë këtë marrëdhënie si boshtin kryesor të “luftës” politike. Në këtë kuptim, çështjet e nominimeve, vendimet strategjike dhe mënyra si përballen partitë me pozicionet udhëheqëse, shfaqen si elementë të një loje të brendshme politike, ku ndikimi dhe kontrolli kërkohen në forma të ndryshme.
Rrëfimi i Rexhaj e përforcon idenë se brenda skenës politike ka pasur llogaritje të hollësishme për figurat dhe për mënyrën se si ato mund të ndikojnë në vendimmarrje. Për të, fakti që LVV nuk e kishte nominuar Vjosa Osmanin lidhet me presionet dhe kundërqëndrimet e opozitës, ndërsa “divorci politik” me Osmanin paraqitet si hap që Kurti e ka parë të nevojshëm për të vendosur një vijë të qartë mes interesave dhe fuqisë së secilit aktor. Në fund, mesazhi i tij mbetet se skena politike kosovare vazhdon të strukturohet nga përballja LVV-PDK dhe nga manovrimet e brendshme për role e ndikim.
Botuar fillimisht në Gazeta Express