René Higuita nuk ishte një portier i zakonshëm. Ai u kthye në një nga figurat më të pazakonta të futbollit, një lojtar që e ndryshoi mënyrën se si konceptohej pozita e portierit dhe që, gjatë karrierës së tij, u përfshi në ngjarje shumë përtej fushës së lojës. Për disa tifozë, ai lidhet me “goditjen e akrepit” në vitin 1995 në Wembley; për të tjerë, është simboli i një epoke të artë të futbollit kolumbian. Por historia e Higuitës ka edhe kapituj më të errët: miqësinë e tij me Pablo Escobarin, një rrëmbim ku u përfshi si ndërmjetës dhe në fund nëntë muaj burgim.
Higuita u rrit në Medellín dhe që në fëmijëri u përball me vështirësi. Pas vdekjes së nënës së tij, ai u rrit nga gjyshja dhe nisi të luante futboll në rrugët e qytetit. Fillimisht e provonte veten si sulmues, por fati ia ndryshoi rrjedhën gjatë një turneu lokal. Në atë garë, portieri i ekipit të shkollës u dëmtua dhe Higuita u detyrua të luante mes shtyllave. Ekipi i tij fitoi turneun dhe ai nuk u largua më nga porta.
Në vitin 1986, René Higuita u transferua te Atlético Nacional. Ai nisi si portier rezervë, ndërsa debutimi i tij u shoqërua me një situatë gati të çuditshme. Portieri titullar u përjashtua kur Higuita ishte larguar për të ngrënë, dhe ai u gjend fillimisht në stol. Megjithatë, sapo hyri në fushë, la përshtypje dhe shpejt u bë titullar. Edhe pse ishte rreth 1.75 metra i gjatë, ai luante me një guxim të pazakontë: dilte shpesh larg zonës, driblonte kundërshtarët, niste aksionet nga prapa dhe gjendej shumë më lart se portierët tradicionalë. Për më tepër, realizonte penallti dhe goditje dënimi, duke e bërë lojën e tij edhe më të veçantë.
Kulmi i parë i karrierës erdhi në vitin 1989. Atlético Nacional arriti në finalen e Copa Libertadores kundër Olimpia-s së Paraguait dhe pas dy ndeshjeve, trofeu u vendos nga penalltitë. Në atë moment, Higuita u shndërrua në protagonist: ai priti disa penallti dhe realizoi edhe nga pika e bardhë, duke ndihmuar Atlético Nacionalin të bëhej klubi i parë kolumbian që fitonte Copa Libertadores. Një vit më pas, ai ishte pjesë e Kolumbisë në Kupën e Botës 1990. Ekipi kolumbian kishte një brez të jashtëzakonshëm lojtarësh, me Carlos Valderraman në krye, ndërsa Higuita doli si një prej figurave më spektakolare për shkak të stilit të tij të pazakontë.
“Goditja e akrepit”: guxim i pazakontë në Wembley
Por stili i tij ekstrem kishte edhe anën e vet negative. Në ndeshjen ndaj Kamerunit në fazën e eliminimit direkt, Higuita doli shumë larg portës dhe tentoi të luante me topin. Roger Milla ia rrëmbeu dhe shënoi, duke e eliminuar Kolumbinë nga turneu. Megjithatë, ajo që e bëri Higuitën edhe më të paharrueshëm lidhej jo vetëm me meritat sportive, por edhe me jetën e tij jashtë fushës.
Emri i Higuitës u lidh më pas me një prej kapitujve më të errët të historisë së Kolumbisë: Pablo Escobarin. Në fundin e viteve ’80 dhe fillimin e viteve ’90, futbolli kolumbian ishte i prekur nga paratë dhe ndikimi i karteleve të drogës. Escobar kishte lidhje me Atlético Nacionalin dhe Higuita nuk e fshehu kurrë se e kishte takuar dhe se e konsideronte mik. Në vitin 1991, ai e vizitoi Escobarin në La Catedral, burgun luksoz ku po vuante dënimin. Kur gazetarët e pyetën nëse ishte mik i Escobarit, Higuita u përgjigj pozitivisht, edhe pse portieri ka mohuar vazhdimisht se ka qenë i përfshirë në aktivitete kriminale.
Pas pak vitesh, lidhja e tij me Escobarin solli pasoja të rënda. Në vitin 1993, një vajzë adoleshente e quajtur Marcela u rrëmbye në Medellín. Familja e saj kishte lidhje me një biznesmen të përfshirë në botën e financave dhe, sipas raportimeve, ky rreth kishte pasur lidhje me Escobarin. Higuita u kontaktua dhe iu kërkua të shërbente si ndërmjetës për lirimin e vajzës. Ai pranoi, duke besuar se fama dhe respekti që gëzonte mund të ndihmonin në shpëtimin e saj. Pas negociatave, Higuita mori pjesë në dorëzimin e parave dhe më pas u dërgua te vendi ku mbahej vajza. Kur ajo u lirua, Higuita e mori me vete dhe e çoi te familja e saj.
Historia nuk përfundoi aty. Prokurorët e arrestuan Higuitën dhe e akuzuan se kishte përfituar financiarisht nga rasti. Ai e mohoi këtë pretendim dhe tha se kishte rrezikuar jetën vetëm për të shpëtuar vajzën. Higuita kaloi nëntë muaj në burg. Autoritetet shpresonin gjithashtu se ai mund t’u jepte informacione për vendndodhjen e Pablo Escobarit, i cili ishte arratisur nga La Catedral. Akuzat ndaj tij përfundimisht u rrëzuan dhe ai u lirua pa u dënuar.
Ndërkohë që Higuita ishte në burg, Kolumbia shkroi një prej faqeve më të mëdha të historisë së saj, duke mposhtur Argjentinën 5-0 në Buenos Aires në eliminatoret e Botërorit 1994. Lojtarët ia dedikuan fitoren portierit të tyre të burgosur dhe kërkuan lirimin e tij. Pas lirimit, Higuita u rikthye te Kombëtarja dhe vazhdoi karrierën. Por momenti që e bëri përgjithmonë të pavdekshëm erdhi në vitin 1995. Në një ndeshje miqësore ndaj Anglisë në Wembley, ai u hodh përpara, e largoi topin me këmbët e ngritura pas trupit dhe realizoi atë që sot njihet si “goditja e akrepit”. Ishte një skenë që përmblidhte në pak sekonda gjithë filozofinë e tij: guxim, rrezik dhe një pamje e pazakontë futbolli, që e veçoi Higuitën nga çdo portier tjetër.
Botuar fillimisht në Telegrafi