Përfaqësuesja e Spanjës në futboll ka konfirmuar edhe një herë statusin e ekipit si ndër më të suksesshmit në shekullin e 21-të. Pas arritjeve të rëndësishme, “iberikët” kanë shtuar dy yje të Kupës së Botës në stemën e fanellës, duke e bërë simbolikën e arritjeve edhe më të dukshme për publikun.
Në një analizë që shpjegon rrugën e ndërtimit të këtij identiteti, vihet në pah se gjenerata e vitit 2010 dhe ajo e vitit 2026 nuk janë thjesht të ndryshme për shkak të kohës kur kanë luajtur. Ka edhe një lidhje të qartë mes tyre: kuptimi i përbashkët për lojën dhe mënyra se si formohet ekipi. Pikërisht këtu shfaqet edhe ajo që quhet “receta” e suksesit, një proces i ndërtuar për vite dhe i përsëritur nga brezi në brez.
David Gutierrez, drejtor i Shkollës Nacionale të Trajnerëve në Federatën e Futbollit të Spanjës, e lidh të kaluarën e fortë të ekipit me një figurë dhe një vit konkret: Luis Aragonesin në vitin 2008. Sipas tij, aty nis një fazë kyçe që e ndryshoi mënyrën se si federata i shihte talentet dhe mënyrën e përzgjedhjes së lojtarëve për në ekipin kombëtar.
Jose Francisco Molina, i cili shërbeu si drejtor sportiv në federatën spanjolle nga viti 2018 deri në fund të vitit 2022, ndan të njëjtën ide. Ai thekson se Aragonesi ishte figura që kuptoi llojet e lojtarëve që po prodhonin klubet spanjolle. Në këtë kuptim, federata nuk synonte të ndërtonte ekipin nga e para me një qasje të rastësishme, por të nxirrte dhe të bashkonte talentin e krijuar në klube, duke krijuar një urë të qëndrueshme mes modelit të klubit dhe përfaqësueses.
“Trajnimi i përbashkët” është çelësi i stilit spanjoll që vazhdon nga 2010 në 2026
Molina e përmbledh këtë kthesë në momentin kur filloi të ndiqej konkretisht ai stil, pasi u provua se ishte i suksesshëm. “Ai na bëri të gjithëve të kuptojnë që gjenetikisht ndoshta nuk jemi as më të shpejtët dhe as më të fortët”, thekson Gutierrez, duke e shpjeguar idenë se ekipi spanjoll ka zgjedhur një fushë ku mund të shkëlqejë: të kuptuarit e mënyrës se si të luajnë së bashku si një njësi. Për këtë arsye, gjatë edukimit të trajnerëve, ky element theksohet vazhdimisht.
Ndërsa Aitor Karanka, drejtori aktual sportiv i Federatës spanjolle, e sheh suksesin të lidhur drejtpërdrejt me metodën se si Spanja zhvillon trajnerët. Sipas tij, trajnerët mbështeten në stërvitjen e tyre dhe kultivojnë një kuptim të lojës te lojtarët në moshë shumë të re. Kjo nuk synon vetëm zhvillimin e talentit individual, por edhe përgatitjen për performancën kolektive. Metodologjia, sipas Karankës, përqendrohet në stërvitje të bazuara në posedim dhe në ndërtimin e një grupi aftësish që u mundëson lojtarëve—pavarësisht aftësive të tyre të natyrshme—të interpretojnë lojën që në moshë të re.
Në fund, një nga karakteristikat më të vërejtshme kur shikon Spanjën duke luajtur lidhet me mënyrën e leximit të situatave në fushë. Ekipi shfaq një ndjesi të mprehtë për atë që po ndodh përreth, si dhe një aftësi për ta kuptuar lojën në mënyrë të tillë që të krijojë më shumë se sa thjesht reagim ndaj momentit. Kështu, “stil”i spanjoll nuk shfaqet si rastësi apo si një modë e përkohshme, por si një proces i ndërtuar mbi edukim, metodologji dhe vazhdimësi mes brezave.
Botuar fillimisht në Koha.net