Puna nga shtëpia është kthyer prej kohësh në një model të zakonshëm për organizimin e jetës profesionale. Për shumë njerëz, mundësia për të punuar pa shkuar çdo ditë në zyrë lidhet me fleksibilitet më të madh dhe një ekuilibër më të mirë mes punës dhe jetës private. Megjithatë, ky ndryshim ka edhe pasoja që shfaqen në mënyra të ndryshme, sidomos për ata që nuk kanë përditshmëri me kolegë apo bashkëbisedues të afërt.
Një studim i publikuar në revistën shkencore Science, i cituar nga CNN-i, ka vënë në qendër një rrezik që shpesh nënvlerësohet: ndikimin e punës në distancë te shëndeti mendor, veçanërisht te njerëzit që jetojnë vetëm. Sipas gjetjeve të studiuesve, izolimi social mund të bëhet më i fortë jo vetëm kur mungon kontakti fizik, por edhe kur ditët kalojnë pa ndërveprim të rregullt me të tjerët.
Një shembull i jetës reale vjen nga Matthew Juhren, i cili punon nga shtëpia në Oregon. Ai ka kaluar deri në 75 orë në javë në “zyrën” e tij, në shtëpi, ku pjesën më të madhe të kohës e kalon vetëm. Juhren e përshkruan situatën si diçka “të re dhe ndryshe”, duke theksuar edhe vështirësinë që mund të sjellë për një person që është ekstrovert.
Izolimi social është sfida kryesore për të vetmuarit në punë nga shtëpia
Për të kuptuar më qartë lidhjen mes punës në distancë dhe gjendjes psikologjike, studiuesit analizuan më shumë se një dekadë të dhënash nga anketa kombëtare. Ata krahasuan njerëzit që kryejnë profesione të përshtatshme për punë në distancë, si marketingu, me individë që punojnë në profesione ku kërkohet prania fizike, si kirurgjia. Në këtë mënyrë, autorët tentuan të dallojnë ndikimin e mungesës së ndërveprimit të përditshëm.
Rezultatet treguan se personat që jetojnë vetëm dhe që punojnë në profesione të përshtatshme për punë në distancë raportojnë nivele më të larta të shqetësimit psikologjik dhe izolimit social. Një nga të dhënat më konkrete lidhet me kohën pa kontakt: këta punonjës kalojnë 25 për qind të ditëve pa asnjë kontakt social. Ky nivel është më shumë se dyfishi i situatës që u regjistrua te njerëzit që punojnë në profesione ku kërkohet praninë fizike.
Studimi vuri re gjithashtu se ndryshimi në nivelet e shqetësimit psikologjik që nga periudha e pandemisë ishte dy herë më i madh te personat që jetojnë vetëm dhe kanë profesione të përshtatshme për punë në distancë. Me fjalë të tjera, gjatë kohës kur modeli i punës nga shtëpia u përhap më gjerësisht, ndikimi te ky grup duket se u thellua më shumë. Në të njëjtën kohë, gjetjet tregojnë se mungesa e kontaktit nuk “kompensohet” automatikisht vetëm duke qenë gjatë orarit të punës.
Një element tjetër shqetësues që del nga studimi është se personat që kalojnë ditë pa komunikuar me të tjerët nuk duket se e mbulojnë këtë boshllëk gjatë kohës kur janë në punë. Pra, edhe kur puna kryhet brenda orareve dhe me angazhim të vazhdueshëm, rreziku i izolimit social mbetet. Në këto kushte, mesazhi që përçon studimi nuk është thjesht rikthim i detyrueshëm në zyrë, por krijimi i kontakteve sociale dhe ndërtimi i një mjedisi ku punonjësit të ndihen të vlerësuar dhe të lidhur.
Botuar fillimisht në Koha.net
