Një nga situatat më të zakonshme në marrëdhëniet njerëzore është pranimi i një takimi edhe kur, thellë brenda, nuk ndihesh rehat. Shpesh njerëzit ndjekin një “rregull” të pashkruar: të mos e lëndojnë tjetrin, të mos e prishin atmosferën dhe të lënë gjithçka të duket normale. Por, pas këtij qëndrimi, mund të fshihet një lodhje e heshtur dhe një ndjenjë më e fortë distancimi, të cilën jo gjithmonë e pranojmë hapur.
Ka ndodhur me shumë prej nesh të ndiejmë siklet para se të shtyjmë ose anulom një plan. Arsyet zakonisht duken të qarta: personi tjetër mund të ketë pritur me entuziazëm, të jetë organizuar paraprakisht, ose thjesht të ketë investuar emocionalisht në takimin. Pikërisht këtu fillon përplasja e brendshme—dëshira për të qenë “të mirë” ndeshet me faktin se ti vetë nuk po ndihesh njësoj.
Në këto raste, shpesh ndodh diçka që duket kontradiktore: e pranojmë takimin, por në të vërtetë po dërgojmë sinjale të paqarta. Një mesazh i anulimit, për shembull, mund të “mbetet fshehurazi” për një arsye të caktuar, ndërkohë që në sipërfaqe ne themi “po”. Është një mënyrë për të shmangur një bisedë të drejtpërdrejtë, por që në fund e shton ngarkesën, sepse dy realitete mbeten të mbivendosura.
Një tjetër element që e bën këtë situatë edhe më të vështirë është fakti se nuk po flasim vetëm për një rast të izoluar. Përsëritja e modeleve të tilla krijon një zakon komunikimi: ne mësohemi të mbajmë një ton dakordësie, ndërsa brenda jemi duke u përgatitur për të tërhequr veten. Kjo është arsyeja pse shumë njerëz e përshkruajnë këtë si një ritual të lodhshëm—dhe jo thjesht si një çast të pakëndshëm.
H2: Përmes “po”-s së thënë, fshihet “jo”-ja që na lodh
Ndjesia kryesore që shfaqet është ajo e sikletit: të shtysh ose të anulosh bëhet e vështirë sepse e di që personi tjetër po e pret. Kur entuziazmi i tij është i dukshëm, rreziku për t’u konsideruar i pandjeshëm rritet. Kështu, ne pranojmë të vazhdojmë, edhe kur kemi mendime të tjera. Rezultati është i qartë: mesazhi i vërtetë nuk shprehet në kohë, dhe fshihet pas një dakordësie formale.
Por, pavarësisht se mund të duket si një kompromis “i vogël”, ky model sjell efekte që grumbullohen. Në një anë, tjetri mund ta interpretojë “po”-n si konfirmim të plotë, ndërsa në anën tjetër ti ndihesh i mbërthyer në një situatë që nuk e do. Dhe kur e presim fshehurazi mesazhin e anulimit, ndodh një fenomen i njohur: ne vazhdojmë ta ruajmë fasadën, ndërkohë që ndjenjat e vërteta janë duke kërkuar distancë.
Vlen të theksohet se kjo nuk është çështje e një personi të vetëm apo e një rrethane të vetme. Është një mekanizëm që shfaqet kur kemi frikë të prishim pritshmëritë e të tjerëve. Edhe kur jemi të lodhur nga ideja e takimit, ne zgjedhim të mos e pranojmë menjëherë atë që po ndiejmë. Megjithatë, mesazhi i nënkuptuar është aty: pas këtij zakoni që na bën të ndihemi të stërmunduar, fshihet një ndjenjë shumë më e fortë nga sa mendojmë—ajo e dëshirës për t’u distancuar.
Botuar fillimisht në Albeu