Aurel Plasari ka reaguar ashpër për Klevi Metajn, djalin që është kthyer në simbol të protestës së studentëve. Në një shënim të tij publik, Plasari e ka cilësuar videon dhe pamjen e Metajt të lidhur me pranga në dyert e Ministrisë së Arsimit si një nga skenat më të rënda të gjithë protestës, jo vetëm për atë që tregon, por edhe për mesazhin që përcjell.
Sipas Plasarit, “Ky djalë ju mundi” dhe ky nuk ishte thjesht një pretendim retorik, por një përgjigje ndaj asaj që ai e sheh si pamundësi për t’u përballur me reagimin publik. Ai shkruan se atë që, sipas tij, nuk e arriti dot një opozitë e tërë zyrtare, e bëri vetë Metaj, duke e fituar përballjen me skenën dhe me reagimin e qytetarëve e studentëve. Plasari thekson se Metaj e ka poshtëruar dhe e ka përdhosur atë që ai e quan përgjegjësit, pikërisht përmes protestës dhe kundërshtimit.
Në vijim të shkrimit, Plasari argumenton se veprimet e Metajt u lidhën me protestimin dhe reagimin, por edhe me qëndrimin e tij për të mos qenë “në një mendje” me ta. Ai thotë se studenti, në mënyrën e tij, e vuri në dyshim autoritetin e pretenduar, duke e shpjeguar këtë si një formë të “menduarit ndryshe” – një armë, sipas tij, më e fortë se çdo gjë tjetër. Plasari shprehet se përballja e studentit me autoritetet solli një mesazh që nuk fshihet lehtë nga kujtesa publike, ndërsa pamja e mbërthyer në hekura mbetet si një njollë për përgjegjësit.
Plasari i rikthehet edhe figurës historike që, sipas tij, lidhet me përdorimin e forcës. Ai shprehet se askush nuk do të harrojë se ku ishte mbërthyer Metaj, “si martirët në Mesjetë”, dhe e vendos këtë skenë në portat e një institucioni që ai e përmend si të “Arsimit”. Në logjikën e tij, fakti që gjithçka ndodh pikërisht në një institucion arsimor e bën edhe më të rëndë atë që ndodhi dhe e kthen reagimin publik në një përballje të drejtpërdrejtë me etikën dhe autoritetin.
“Ky djalë ju mundi”: protestat që lënë gjurmë te përgjegjësit
Shkrimi vazhdon me një tjetër skenë që, sipas Plasarit, i jep peshë historisë: Metaj, i plagosur prej atyre që ai i quan përgjegjës, ndodhet në shtratin e spitalit. Plasari thotë se studenti ruhet nga policë që, sipas tij, “më nuk janë tanët”, dhe ndërsa gjendja e tij është e rëndë, ai shton se Metaj po lexon. Në këtë pjesë, Plasari e fut idenë e qëndresës përtej dhunës, duke e lidhur me faktin se, edhe në rrethana të pavolitshme, studenti ruan zakonin e leximit dhe mendimin.
Ai sjell edhe një referencë letrare, duke e lidhur skenën me Heinen, teksa përmend kontrollin e bagazheve nga policët prusianë. Plasari e përdor këtë shembull për ta ilustruar idenë se kur autoritetet kërkojnë të kontrollojnë njerëzit, ato ndeshen me një “bibliotekë në kokë”, që ai e quan më të rrezikshme se autorët e ndaluar. Në këtë drejtim, ai e mbyll pjesën e argumentimit me një pyetje retorike: si do të sillen, sipas tij, ndaj atyre që lexojnë dhe mendojnë ndryshe, nga një brez tjetër që nuk përputhet me politikën e përgjegjësve.
Reagimi i Plasarit është pjesë e valës së diskutimeve dhe raportimeve që kanë shoqëruar protestat e fundit dhe momentet e tensionuara në Tiranë. Në këto zhvillime, është raportuar se një i ri ka treguar librat për policinë, ndërsa ka pasur edhe pamje kur policia ka sulmuar një person në Ministrinë e Arsimit. Në të njëjtën kohë, në raportime të ndryshme përmendet se protesta ka shkuar drejt përplasjeve dhe ka pasur tension e kaos, ndërsa qytetarët vijojnë të lëvizin në rrugë edhe pasi policia i shpërndanë nga bulevardet.
Ndërkohë, në reagime institucionale është përmendur edhe interesimi ndërkombëtar dhe kërkesat për hetim. Përmendet se Berlini ka theksuar se Shqipëria ka ende punë për të bërë në rrugën drejt Bashkimit Evropian, ndërsa Bashkimi Evropian ka kërkuar hetim me përparësi të pretendimeve për përdorim të tepruar të forcës ndaj protestuesve. Në të njëjtën linjë, janë raportuar edhe veprime dhe gjetje paraprake nga mekanizma monitorues në Shqipëri për trajtimin e protestuesve gjatë ditëve të protestës.
Botuar fillimisht në Bota Sot
