Çdo fillim, ka edhe një mbarim, thotë populli. Në Shqipëri, kjo shprehje po përdoret për të përshkruar rrugëtimin e një figure publike që u shfaq fillimisht si “piktor” i rrjeteve sociale: ai merrej kryesisht me peizazhe të bukura të vendit, i plasonte fotografitë në rrjetet sociale dhe pastaj kthehej te piktura. Për një kohë të gjatë, këto postime u bënë pjesë e imazhit të tij publik, ndërsa qeverisjen, sipas rrëfimit që qarkullon, ai nuk e kishte prioritet të drejtpërdrejtë në përditshmëri.
Në pikturat e tij të para, ai paraqiste zakonisht opozitën lakuriq, një mënyrë kjo për të mbrojtur postin e tij në kohën kur presioni ishte më i lartë. Logjika që përmendet në këtë histori është e qartë: duke e trajtuar opozitën në atë mënyrë, ai synonte të mos rrezikonte profilin e tij në rrjetet sociale për zgjedhjet e ardhshme. Ndërkohë, qeverisjen e linte kryesisht te patronazhistët dhe te njerëzit servilë të aparatit të tij, ndërsa theksi i tij, sipas përshkrimit, vendosej kryesisht te politika e jashtme dhe te përkujdesja për funksionarë me ndikim në rajon, Evropë dhe SHBA. Këto paraqiten si shtyllat kryesore mbi të cilat mendohej të ruhej pushteti autokrat.
Një temë e preferuar e tij ishte edhe Kosova, sepse ajo ishte në agjendat e BE, për gjetjen e një zgjidhjeje me Serbinë. Në këtë rrëfim thuhet se piktori merrte pjesë me kënaqësi në përpjekjet dhe planin e përbashkët të Thaçit dhe Vuçiqit për Kosovën. Por pas shkuarjes së Thaçit në Hagë, çështja u komplikua, dhe kjo ndikoi në gjithë dinamikën politike që e rrethonte. Më pas, në krye të qeverisë së Kosovës erdhi Albin Kurti, të cilin sipas kësaj historie, Rama “nuk e duronte dot”. Kështu, Kurti fuqishëm iu kundërvu planit Thaç-Vuçiq, çka nënkuptonte se kishte edhe një konflikt të hapur me Ramën.
Rrjeti, piktura dhe beteja politike që përplasen në skenë
Raportohet se Rama, nga mos durimi ndaj Kurtit, e mori haptas anën e Vuçiqit dhe Serbisë, duke e rrezikuar edhe çështjen nacionale. Kjo u shi si diçka që i shërbente edhe alibive të emisarëve nga BE, Borrellit dhe Lajçakut, të cilët, sipas përshkrimit, kishin një argument se edhe ata punonin në favor të Vuçiqit. Në këtë mënyrë, pesha e pozicionit të Ramës u pa e lidhur me presionin që vinte nga jashtë dhe me ndikimin që ai pretendonte se po e administronte.
Për shqiptarët e Kosovës dhe të viseve të tjera, kjo qëndrueshmëri e Ramës ndaj Kosovës nuk u mor lehtë. Në rrëfim theksohet se ata, jo pa të drejtë, e quajtën tradhtar dhe e krahasuan me Esat Pashën. Ky qëndrim dhe ky mos durim ndaj Ramës, sipas përshkrimit, vazhdoi edhe jashtë Shqipërisë. Ndërkohë, në Shqipëri thuhet se situata po fillon të ndryshojë gradualisht: deri më atëherë ai dukej i paprekshëm në pushtetin e tij autokrat, ndërsa realisht aparati i tij qeverisës funksiononte pothuajse i pavarur, nën “mëshirën” e patronazhistëve dhe servilëve, të cilët paraqiten si të inkriminuar me krimin.
Kjo vazhdoi për vite të tëra, derisa në skenë doli Balluku, nënkryetarja e qeverisë. Afera Balluku, thuhet se po e shkund tërë qeverinë, por po lëkund edhe vetë “piktorin”, i cili, për ta shpëtuar veten, iu kundërvu edhe aksionit të SPAK-ut. Në këtë narrativë, rënia e Ballukut do të nënkuptonte edhe rënimin e Ramës, ndaj ai u pa si i prerë që të shkonte deri në fund në mbrojtjen e saj. Më tej përmendet se hapja e bisedimeve në EU, pa e kushtëzuar Ramën me çështjen Balluku, u paraqit si një lehtësim; por jo shumë kohë pas kësaj, në skenë doli Zvërneci, dhe thuhet se Rama nuk e priste që ky zhvillim do të ishte “i pakalueshëm”.
Nga ajo që thuhet në këtë rrëfim, “pika” Zvërneci do të përcaktonte fillimin dhe fundin e “Piktorit”. Në fund të historisë, theksohet se shqiptarëve do t’u mungonin fotografitë e tij në rrjetet sociale, pikturat, batutat, fyerjet, ofendimet dhe arroganca e tij ndaj gazetarëve, mediave, rivalëve dhe opinionit të gjerë. Zvërneci paraqitet si një vend i vogël, por me domethënie të madhe, që mund ta “qet në harresë” piktorin, ndërsa dëmi që ai u ka shkaktuar shqiptarëve, sipas narrativës, do të mbetet në kujtesë për të gjithë, ashtu siç përmendet për diktatorin Enver Hoxha.
Botuar fillimisht në Bota Sot