“Chopin Piano Fest” hapi një mbrëmje që e zhvendosi theksin nga forma tradicionale e recitalit, pa e lënë pianon jashtë qendrës. Për rreth dy orë, publiku ndoqi një shfaqje ku kufijtë mes tingullit të pianos dhe gjuhës së baletit zbeheshin vazhdimisht, duke e kthyer përjetimin skenik në diçka më të plotë se sa thjesht dëgjimi i një programi muzikor.
Ngjarja e zhvilluar të dielën u përfshi edhe në agjendën e festimeve për Ditën e Çlirimit, si pjesë e programit të festivalit. Këtë herë, përballë publikut erdhi një koncept ndryshe: koncerti me titull “Piano & Dance”, ku pianja u vu në marrëdhënie të drejtpërdrejtë me lëvizjet, trupin dhe elementin teatral të koreografisë. Në vend që muzika të qëndronte e vetme në skenë, ajo u përpunua në një dialog të vazhdueshëm me skenografinë e lëvizjes.
Programi bashkoi artistë të njohur nga hapësira të ndryshme kulturore. Pianistja e njohur nga Vjena, Maria Radutu, solli interpretimet e saj në qendër të skenës. Përkrah saj performuan balerini shqiptar me famë ndërkombëtare, Eno Peçi, si dhe balerinë nga Kosova, Mërgime Morina, duke e bërë shfaqjen një bashkëpunim ndërmjet brezave dhe traditave të ndryshme të artit skenik.
Pianoja dhe lëvizja u shkrinë në një gjuhë të përbashkët
Në “Chopin Piano Fest”, ku zakonisht gjithçka rrotullohet rreth tingullit të pianos, mbrëmja solli një mënyrë të re komunikimi. Pianoja mbeti elementi kryesor, por këtë herë u ndërtua një marrëdhënie më e afërt me baletin: trupi, lëvizja dhe performanca skenike u integruan në të njëjtin plan artistik me muzikën. Kështu, recitali pianistik u shndërrua në një ngjarje skenike ku tingulli dhe lëvizja e plotësonin njëra-tjetrën, duke krijuar një univers artistik koherent dhe të dallueshëm.
Koncepti i “Piano & Dance” e ktheu momentin e interpretimit në një përjetim më të afërt për publikun. Për audiencën, shfaqja nuk u shoqërua vetëm nga dëgjimi i veprave, por edhe nga vështrimi i koreografisë që vinte si përgjigje ose vazhdim i pulsit muzikor. Kjo ndarje mes roleve—muzikantit dhe balerinit—zbehej gjatë shfaqjes, ndërsa skena mbante të njëjtën energji si në pjesën pianisike ashtu edhe në atë të vallëzimit.
Mbrëmja nisi me një nga kryeveprat e repertorit pianistik: me ciklin e plotë të “24 Preludes, op. 28”. Fillimi me këtë program të gjerë vendosi bazën muzikore për gjithë zhvillimin e mëtejshëm të shfaqjes, duke i dhënë formë një rrugëtimi të mbështetur në tension, nuanca dhe ritëm. Duke u lidhur me lëvizjet skenike të baletit, muzika u lexua edhe përmes dinamikës së trupit, duke e bërë interpretimin e pianos pjesë të një narrativi më të gjerë skenik.
Përmes ndërthurjes së “Piano & Dance”, festivalit iu shtua një mbrëmje që theksoi se arti skenik mund të shkojë përtej kufijve të një disipline të vetme. Përjetimi i publikut, i shtrirë përgjatë dy orëve të shfaqjes, u përqendrua te ideja se pianoja mund të hyjë në dialog të drejtpërdrejtë me lëvizjen, duke krijuar një bashkëjetesë tingulli dhe teatri. Në këtë mënyrë, “Chopin Piano Fest” ofroi një interpretim të ri të asaj që publiku pret nga festivali—duke ruajtur pianon në qendër, por duke i dhënë asaj një tjetër dimension.
Botuar fillimisht në Koha.net