Bajram Pajaziti, vëllai i heroit Zahir Pajaziti, ka folur për një dimension më njerëzor të Zahirit: çfarë i pëlqente, si e kalonte kohën dhe cilat ishin pasionet që e shoqëruan gjatë rinisë. Në rrëfimin e tij, ai ka ndarë detaje që tregojnë se Zahiri nuk ishte i lidhur vetëm me angazhimet e mëvonshme, por kishte edhe një botë të brendshme të formuar përmes artit dhe sportit.
Sipas Bajram Pajazitit, Zahiri e ka dashur shumë leximin. Ai e ka konsideruar leximin si një pjesë të rëndësishme të jetës së tij, diçka që e tërhiqte dhe e mbante të përqendruar. Por, ndërsa libri kishte vendin e vet, Bajrami thekson se një hapësirë edhe më e veçantë në jetën e Zahirit kishte muzika. Kjo do të thotë se, përtej fjalëve të shkruara, Zahiri gjente energji edhe te tingujt dhe interpretimi.
Një tjetër detaj që bie në sy është se Zahiri ka kënduar shumë. Fillimisht, ai është marrë me muzikë folklorike, duke u orientuar te zërat dhe ritmet tradicionale. Me kalimin e kohës, ndërsa rritej, repertori i tij ndryshoi dhe ai filloi të dëgjonte e të këndonte më shumë drejt populloreve. Ky tranzicion tregon se interesimi i tij për muzikën nuk ka qenë rastësor, por i ndërtuar gradualisht, duke u përshtatur me shijet që krijoheshin gjatë viteve.
Leximi, muzika dhe futbolli: pasionet që e formuan Zahirin
Gjatë rrëfimit të tij, Bajram Pajaziti ka përmendur edhe disa nga artistët që dëgjoheshin në kohën kur Zahiri ishte i ri. Ai ka veçuar emra të njohur të muzikës shqipe, si Nexhmije Pagarusha, Ismet Peja dhe Esat Bicuri. Përmendja e këtyre figurave e bën më të plotë panoramën e ambientit muzikor ku Zahiri u rrit, duke treguar se dëshira e tij për këngën lidhej me emra të afirmuar dhe me traditën e muzikës që populli e njihte mirë.
Përveç leximit dhe muzikës, Bajram Pajaziti ka treguar se Zahiri ka qenë i apasionuar edhe pas futbollit. Ai e ka luajtur futbollin shumë, duke e trajtuar si një aktivitet që i jepte gëzim dhe një mënyrë për të shpenzuar energjinë. Në këtë mënyrë, pasionet e Zahirit shfaqen në disa drejtime: tek fjala përmes leximit, tek arti përmes muzikës dhe tek loja e ekipit përmes futbollit.
Rrëfimi i Bajram Pajazitit vjen si një tablo e thjeshtë, por domethënëse, që tregon se heroi ka pasur interesa të qarta edhe në jetën e përditshme. Këndimi, zgjedhja e muzikës folklorike e më pas popullore, si dhe dëgjimi i emrave të njohur si Nexhmije Pagarusha, Ismet Peja dhe Esat Bicuri, lidhen me një personalitet që e shihte kulturën si pjesë të pandashme të vetes. Në të njëjtën kohë, futbolli si sport që ai e ka luajtur shpesh tregon për një natyrë aktive dhe për dëshirën për të qenë në lëvizje.
Në fund, ajo që mbetet e qartë nga fjalët e Bajram Pajazitit është se Zahiri ka pasur një lidhje të fortë me leximin dhe muzikën, ndërsa futbolli ka qenë një tjetër pasion që e ka shoqëruar gjatë rinisë. Këto elemente së bashku krijojnë një rrëfim më të plotë për heroin, duke nxjerrë në pah se para se të njiheshte për angazhime të tjera, ai kishte një botë interesash ku leximi, kënga dhe loja me top ishin pjesë e jetës së tij.
Botuar fillimisht në Bota Sot
