Mes faktit dhe perceptimit, kryeministri Edi Rama u shpreh para ligjvënësve të tij, pak ditë më parë, se edhe sporti ka pjesën e vet. Sipas tij, nuk mund të trajtohet si i parëndësishëm, por fjala “mirë lekë, s’paska më” për aktin normativ të rrëzuar në start duket se e ka vështirësuar qartësinë: nëse ky ligj i sponsorizimit do të vijë në Parlament, atëherë a flitet realisht për një qasje që e mban sportin në vëmendje, apo mbetet veç një premtim pa hapat pasuese.
Aktivi i institucioneve sportive ka qenë i mbushur me tension, sidomos pas asaj që artikulli e cilëson si “varrosje” të shtetit për sportin, përmes ndërprerjes së të gjitha financimeve sportive. Në këtë klimë, shumë prej atyre që ndjekin nga afër këtë sektor nuk kanë arritur ta kuptojnë pse Rama, sipas mënyrës si është shtruar debati, e ka bërë sportin “armik”, apo pse në shtator është sjellë si faktor edhe zemërate. Në këtë situatë, heshtja e institucioneve që iu refuzuan kërkesat për fonde shfaqet si një tjetër problem i madh, pasi sipas përshkrimit në artikull, sistemi “hedh e pret” çdo llokmë buxheti pa cënuar as parimin e funksionimit të brendshëm.
Një pjesë tjetër e artikullit ndalet te heshtja e plotë e FSHF-së, për të vazhduar me atë që quhen “vdekjet klinike” të federatave sportive. Federatat që kanë kërkuar para në aktin normativ e morën “Noc-rrokun”, ndërsa më pas, sërish heshtin. Në të njëjtën linjë përmendet edhe KOKSH, i cili përsëri nuk ka reaguar, edhe pse për artikullin ka pasur arsye të qarta për zë të lartë, veçanërisht për shkak të refuzimit të fondeve për lojërat mesdhetare. Deri më sot, siç thuhet, kjo heshtje nuk ka marrë fund dhe mbetet një dilemë: a duhet të flasin, apo të presin?
Vlen të theksohet se kur akti normativ është rrëzuar, një pyetje nuk mund të mbetet pa u konsumuar: a do të shkojë ndonjëherë në Parlament i ashtuquajturi ligj për sponsorizimin? Pritshmëritë kanë qenë të mëdha që në këtë fund-sesion të kishte një shpresë konkrete se draft-ligji do të kalonte në seancë plenare. Por ajo që artikulli thekson është se, edhe pse nuk ka kaluar, ende nuk është nxjerrë as nga sirtari i burokratit më të vogël në ministri. Në këtë mënyrë, çështja e sponsorizimit kthehet edhe si një “fabula” që rikthen në vëmendje dy histori suksesi të mëhershme, kur shteti ka arritur të krijojë hapësirë ligjore në mbështetje të biznesit.
Ligji i sponsorizimit mbetet në pritje për sportin
Artikulli e ilustron më tej këtë qasje me dy histori që, sipas rrëfimit, lidhen me komunikimin brenda administratës. E para tregohet si një ngjarje ku një drejtor i lartë administrate, pavarësisht se çfarë përkatësie politike kishte, kishte qarë një shqetësim gjatë një komunikimi me një shefe kabineti, kur ajo i tha se ishte “filani” që kishte ardhur për atë problem për të cilin ajo kishte dijeni. Drejtori i lartë i kërkoi që të merreshin hapat: të kontaktohej personi, të pranohej me buzëqeshje, me një kafe të ngrohtë shprese e mirësjelljeje, dhe më pas – sipas logjikës së përshkruar – të mos i mbaroheshin punët. Fisnikëria, sipas asaj që thuhet në rrëfim, duhej përherë të testohej.
Historia e dytë ngjitet edhe më lart në hierarki: kur një titullar shpëlante një zyrtar vartës përse nuk ia kishte mbaruar një certifikatë hipotekore një personi “me peshë” që e kishte kërkuar. Në atë moment, personazhi që e korrigjonte zyrtarin e rimerrte vetë detyrën dhe i thoshte atij: “sakën se ia bën certifikatën, qërohesh me sekonda”. Kjo logjikë, siç e lidh artikulli me situatën aktuale, tregon se çfarë ndodh kur pritjet krijohen përmes takimeve, komunikimeve dhe premtimeve, por në fund mesazhi që mbetet është se gjërat lihen në pezull, që të vijë “vdekja” pa lëvizje të qarta.
Kështu, artikulli përmbyllet duke e vendosur ligjin e sponsorizimit në të njëjtën skemë. Thuhet se janë bërë shumë takime, shumë komunikime dhe janë ndarë buzëqeshje, si dhe janë ngrënë dreka pa fund me receta “mastër shefash”. Por, sipas përshkrimit, pas mbledhjeve mesazhi ka qenë “lëre pezull të vdesin” dhe nuk ka pasur asnjë hap konkret. Në këtë narrativë, sporti pas groposjes financiare nga shteti pritet të marrë “Noc-rrokun” edhe nga Ed Rama, ndërsa kërkesa për ligjin e sponsorizimit vazhdon të mbetet pezull, pavarësisht se në fund të fundit, për vetë artikullin, të gjitha këto veprime përfundojnë duke u shoqëruar me shijimin e daulles edhe kur, sipas logjikës së shtruar, nuk ka përmbajtje reale që ta ndryshojë situatën.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres