Edhe pse distanca mes sheshit të Prishtinës dhe Pallatit të Rinisë ishte minimale, rreth gjysmë ore në këmbë dhe pak mbi 500 metra, mbrëmja solli një kontrast të fortë mes dy realiteteve. Rruga drejt sallës kaloi përmes sheshit ku vijonin protestat lidhur me ligjin që kishte kaluar në lexim të parë dhe që lidhet me Dhomat e Specializuara të Kosovës. Tym i dendur ishte i pranishëm, ndërsa turma njerëzish lëviznin me vështirësi, me gaz lotsjellës që irritonte sytë dhe fytin, duke lënë gjurmë tek ata që po largoheshin.
Atmosfera jashtë ishte e rënduar. Për disa çaste dukej sikur edhe frymëmarrja bëhej më e vështirë, edhe pse destinacioni ishte afër. Kur mbërrita te Pallati i Rinisë, pamjet e protestës ende “mbeteshin” në sytë e skuqur dhe në ndjesinë e irritimit. Por sapo hyra brenda, gjithçka ndryshoi shpejt. Brenda pak minutash, u ndërrua edhe ritmi i mbrëmjes: zhurma e sallës, duartrokitjet dhe zëri i lojës së futsallit krijuan një atmosferë krejt tjetër, ku topi që qarkullonte në parket dhe emocionet e ndeshjes i zhvendosnin mendimet larg tensionit të jashtëm.
Brenda sallës kishte mbi 300 tifozë të futsallit. Për ta, duket se protestat, tymi dhe gazi lotsjellës nuk kishin asnjë lidhje me atë çast sportiv. Ajo që ndodhte në parket e bënte të ndihej sikur jashtë po ndodhte diçka në një qytet tjetër. Por faktet flisnin ndryshe: realitetet ishin shumë afër njëra-tjetrës, pothuajse ngjitur, vetëm pak minuta larg me ecje në këmbë. Dhe në këtë “botën e dytë”, atë sportive, pritej një ndeshje me peshë.
Prishtina 01 dominon Drenicën me rezultat 7-1
FC Prishtina 01 dhe FC Drenica nuk ishin thjesht dy skuadra që u përballën në kampionat. Vitin e kaluar, ato kishin luajtur finalen e madhe të play-off-it për titullin e kampionit. Drenica atëherë shkroi historinë, duke e fituar për herë të parë titullin e kampionit dhe duke rrëzuar nga froni pikërisht Prishtinën 01. Kryeqytetasit kishin qenë kampionë tri herë radhazi, ndërsa Drenica ia ndërpreu serinë.
Prandaj, në letër, ndeshja kishte të gjitha elementet për të qenë e fortë: një histori e sezonit të kaluar, rivalitet mes dy ekipeve dhe një skuadër kampione që kërkonte të provonte se humbja në atë finale nuk do ta ndryshonte rrugën. Por në parket, realiteti doli ndryshe. Prishtina 01 e kontrolloi ndeshjen pothuajse në çdo aspekt. Kryeqytetasit ishin më të organizuar, më agresivë në aksione dhe më të qartë në lojën sulmuese. Mbi të gjitha, ata treguan efikasitet shumë më të lartë para portës, duke e bërë të vështirë çdo tentativë të Drenicës për t’u rikthyer në ritmin e vet.
Drenica nuk arriti të gjente mënyrën për të vendosur kontrollin e ndeshjes. Me kalimin e minutave, diferenca mes dy skuadrave u rrit. Pjesa e parë u mbyll me rezultat 3-1. Për vendasit shënuan Jakup Ramadani dhe Ramadan Alaj, ndërsa Prishtina 01 hyri në pushim me një avantazh që premtonte një pjesë të dytë edhe më të ndezur. Por skenari pas pushimit nuk solli thjesht përpjekje për rikthim; solli dominim të plotë nga ana e Prishtinës 01.
Në pjesën e dytë, Drilon Maxharraj u kthye në një nga protagonistët kryesorë të mbrëmjes, duke shënuar tri gola. Fitim Kransiqi shtoi dy të tjerë, ndërsa Ramadan Alaj realizoi gjithashtu dy herë. Kështu, rezultati përfundimtar pas 40 minutash ishte i qartë dhe i thellë: Prishtina 01 – Drenica 7-1. Një rezultat i tillë ishte i fortë edhe duke pasur parasysh se historia e sezonit të kaluar mund të krijonte pritshmëri për një ndeshje më të balancuar.
Megjithatë, futbolli dhe futsalli kanë rregullat e tyre: historia dhe rivaliteti mund të ndezin emocionet, por në fund vendos gjithmonë ajo që ndodh brenda parketit. Këtë e dëshmoi mbrëmja e së njëjtës ditë, ku disa qindra metra larg njerëzit protestonin nën tym e gaz lotsjellës, ndërsa në sallë mbi 300 tifozë festonin golat e skuadrës së tyre. Dy realitete krejtësisht të ndryshme, por që për pak çaste ekzistuan paralelisht në të njëjtin qytet—vetëm rreth 500 metra larg.
Botuar fillimisht në Telegrafi