26 qershor 2016, East Rutherford, në shtetin e New Jersey. Në një moment që do ta mbante mend gjatë, Lionel Mesi u ndodh në pikën më të vështirë të karrierës së tij. Kombëtarja argjentinase sapo kishte humbur finalen e tretë brenda dy vjetësh dhe, për herë të parë, idhulli i shumë tifozëve e ndjeu se nuk mundet më. Ky zhgënjim e shoqëroi me një ngarkesë emocionale të rrallë: jo vetëm sepse rezultati ishte i dhimbshëm, por sepse ai vinte pas një seri të njëjtësh dështimesh, që e bënin të dukej sikur fati po insistonte për ta parë të mposhtur.
Në atë natë, përballej me një realitet të ashpër sportiv, ndërsa përtej vijës së lojës bota e futbollit po e shikonte. Mesi e dinte çfarë përfaqësonte ai për Argjentinën dhe çfarë pritet prej tij. Por, teksa humbja e tretë në dy vjet po i rëndonte mbi shpatulla, ai po kalonte edhe një fazë ku besimi lëkundet. Në pamje të parë mund të dukej si moment që të thyen, megjithatë futbolli ka mënyrën e vet për t’i kthyer njerëzit te forca e brendshme.
Vetë historia e “pleshtit” nis shumë kohë para asaj dite, dhe lidhet me mënyrën si e shihnin figurat më të mëdha të futbollit. Për të kuptuar peshën e asaj që ndodhte në East Rutherford, mjafton të rikujtohet edhe përkrahja që Mesi kishte marrë ndër vite. Një nga figurat më simbolike në këtë rrëfim është Diego Armando Maradona, idhull dhe referencë historike për shumë argjentinas. Përkrahja e Maradonës i jep kuptim edhe më të thellë peripecisë që po kalonte Mesi atë 26 qershor 2016: jo thjesht si lojtar që kërkon një rezultat, por si njeri që kërkon të gjejë sërish arsyen për të besuar.
Në rrugëtimin e tij, “Majë e Olimpit” shfaqet si një simbol për të kthyer vëmendjen te lartësia që futbolli ofron, edhe kur njeriu bie poshtë. Aty vjen edhe një element tjetër i rëndësishëm: kurajoja e miqve, që shoqëron figurat kryesore edhe në ditët kur gjithçka duket e pamundur. Historia e Mesit nuk mbetet vetëm te momentet e humbjes; ajo nis të rishkruhet sapo lojtarët rreth tij gjejnë fjalët dhe veprimet që i japin energji skuadrës. Në një fazë kur idhulli ndjen se nuk mundet, rritet vlera e atyre që të qëndrojnë pranë dhe e ndihmojnë të vazhdojë.
Kur mbyllet finalja e tretë, hapet rruga drejt kurajos
Ky është pikërisht thelbi i asaj që e kthen narrativën nga zhgënjimi te qëndresa. Pasi Argjentina kishte humbur finalen e tretë në dy vjet, Mesi, në East Rutherford, po përballej me një barrë që nuk lidhet vetëm me një ndeshje. Ai po përballej me përsëritjen e një makthi, me idenë se suksesi mund të mos vinte aq shpejt. Por në të njëjtën kohë, kjo fazë e vështirë e vuri në provë karakterin e tij dhe marrëdhëniet brenda grupit. Në futboll, sidomos në nivel ndërkombëtar, besimi nuk ndërtohet vetëm te ylli; ai ndërtohet te mënyra si skuadra rregullon mendjen pas një goditjeje të madhe.
Rrëfimi për “pleshtin” dhe për shtegun e tij drejt “Majës së Olimpit” nuk është thjesht një kronologji ndeshjesh. Është një udhëtim emocional që nis kur suksesi duket i largët dhe forca brenda vetes kërkon një sinjal rikthimi. Në atë 26 qershor 2016, Lionel Mesi ndodhej në një nga momentet më të vështira të jetës së tij futbollistike. Humbja e tretë në dy vjet ishte një sinjal i fortë, një provë që e detyron të shohë përtej asaj që ndodhi dhe të gjejë një rrugë tjetër për të ecur përpara.
Ndaj, kur shfaqen përkrahja e Maradonës dhe kurajoja e miqve, kjo histori merr një ngjyrë më të gjerë: futbolli si sport, por edhe futbolli si komunitet. East Rutherford, në New Jersey, nuk shënon thjesht një ditë të vështirë; shënon një kapitull ku Mesi e kupton se beteja nuk mbaron në bilbil. Përkundrazi, ajo fillon kur duhet të ngrihesh, të vazhdosh dhe të kërkosh përsëri rrugën drejt majave. Pikërisht aty, te “Majë e Olimpit”, lidhet ëndrra me këmbënguljen, ndërsa emri i “pleshtit” vazhdon të kërkojë kuptimin e suksesit edhe pas humbjes së tretë.
Botuar fillimisht në Albeu