Veprimtaria e Bujanocit ka ngritur alarmin lidhur me atë që e cilëson si rikthim të gjuhës së urrejtjes ndaj shqiptarëve, një fenomen që, sipas shqetësimit të shprehur, lidhet me periudhën e viteve ’90. Paralajmërimi vjen pas një deklarate të bërë nga ministrja e Administratës Publike dhe Vetëqeverisjes Lokale të Serbisë, Snezhana Paunoviq, gjatë një interviste për një medium serb.
Sipas njoftimeve që kanë bërë reagim, deklarata e Paunoviq ka shkaktuar reagime të ashpra në opinionin publik, duke u parë si një sinjal problematik në drejtim të marrëdhënieve ndëretnike dhe klimës së komunikimit mes komuniteteve. Aktiviteti i Bujanocit e ka lidhur këtë me një shqetësim më të gjerë: rrezikun që retorika ofenduese dhe stigmatizuese, që dikur kishte qenë e pranishme në atë dekadë, të shfaqet sërish në forma të reja.
Në vijim të shqetësimit, veprimtaria ka nxjerrë në pah edhe kontekstin politik ku përfshihen figura të tjera shtetërore. Në këtë rrëfim, emrat që shfaqen në fokus janë nga Paunoviq te Ana Brnabiq, duke e paraqitur si një zinxhir ngjarjesh ose sinjalesh që, sipas organizmit, i tejkalon kufijtë e një deklarate të izoluar. Kjo mënyrë vendosjeje e problemit synon të tregojë se mesazhet që dalin publikisht mund të kenë ndikim te perceptimet dhe te sjelljet në shoqëri.
Veprimtaria i Bujanocit pretendon se ajo që po ndodh lidhet me rikthimin e gjuhës së urrejtjes ndaj shqiptarëve, duke e përshkruar si një rrezik real për përshkallëzim tensionesh. Në këtë linjë, bëhet fjalë për një alarm që synon të tërheqë vëmendjen që, kur retorika e ashpër vihet sërish në qarkullim, ajo mund të ushqejë paragjykime dhe të përmirësojë klimën e mosbesimit në komunitete.
Alarmi: gjuha e urrejtjes mund të kthehet si në vitet ’90
Përtej deklaratës së Paunoviq, vëmendja është përqendruar te mënyra si mesazhet e qeveritarëve përkthehen në realitet shoqëror. Në reagimet që janë publikuar, theksohet se një qasje e tillë mund të ndikojë te mënyra se si flitet për shqiptarët, si cilësohen ata dhe si trajtohen në komunikimin publik. Veprimtaria i Bujanocit e sheh këtë si një çështje serioze, jo vetëm si polemikë rreth një fjale apo fraze, por si tregues të një drejtimi më të gjerë.
Emërtimi “Nga Paunoviq te Brnabiq” e vendos fokusin në zinxhirin e figurave politike dhe në lidhjen mes deklaratave që qarkullojnë në hapësirën mediatike. Në këtë mënyrë, veprimtaria përpiqet të tregojë se alarmi nuk vjen nga asgjë e paqartë, por nga një zhvillim konkret që ka ndodhur në një intervistë për një medium serb dhe që, sipas reagimit, ka sjellë reagime të forta. Në qendër mbetet pretendimi se po shfaqen sinjale të rikthimit të praktikave të komunikimit që dikur kanë krijuar tension.
Për momentin, çështja është diskutuar kryesisht si çështje e gjuhës dhe klimës së komunikimit mes komuniteteve, ndërsa alarmi i ngritur nga veprimtaria e Bujanocit kërkon vëmendje të menjëhershme për të parandaluar përshkallëzimin e mëtejshëm. Mesazhi kryesor i reagimit mbetet i njëjtë: sipas tyre, rikthimi i gjuhës së urrejtjes ndaj shqiptarëve do të ishte një zhvillim i rrezikshëm, që do ta ringjallte atmosferën e viteve ’90 dhe do të dëmtonte marrëdhëniet ndëretnike.
Botuar fillimisht në Albeu
