Një gomë e vjetër makine nuk ka pse të mbetet thjesht në oborr apo në magazinë. Me disa materiale bazë dhe pak punë dore, ajo mund të shndërrohet në një kolltuk të pazakontë, siç e shihni shpesh në revistat e mobilimit. Ideja është që goma të mbetet vetëm si bazë funksionale, ndërsa pamja e jashtme të krijohet me dru, në mënyrë që origjina e saj të mos dallohet pothuajse fare.
Projekti “bëje vetë” është i përshtatshëm për tarracën, verandën ose këndin e mbuluar të kopshtit. Por para se të nisni, duhet të keni parasysh se qëndrueshmëria e kolltukut nuk varet nga goma vetëm: rol kryesor luajnë skeleti mbajtës dhe mënyra si lidhen pjesët e drurit. Nëse këto elemente nuk ndërtohen si duhet, mbështetësja e shpinës mund të mos përballojë ngarkesën kur dikush mbështetet prapa.
Për ta realizuar, nevojiten disa materiale të caktuara. Një gomë e vjetër makine, me përmasë R14–R16, shërben si komponenti kryesor. Për bazat duhen dy pjesë kompensate rezistente ndaj lagështisë, me trashësi 12–15 mm. Për veshjen e jashtme nevojiten dërrasa të holla druri, ndërsa për skeletin kërkohen listela dhe trarë të vegjël druri. Në pjesën e ndenjëses përdoret sfungjer për mobilie, me trashësi 8–10 cm, si dhe mbushje sintetike dhe pëlhurë rezistente për tapiceri. Për montim duhen vida për dru dhe kapëse tapicerie, si dhe vaj mbrojtës ose llak për drurin.
Si ta ktheni një gomë në kolltuk të veshur me dru
Hapi i parë është përgatitja e gomës. Ajo duhet të lahet mirë, të hiqet yndyra dhe të lihet të thahet plotësisht. Është e rëndësishme të mos përdoret një gomë me çarje të mëdha, pjesë të mprehta ose fije metalike të ekspozuara. Kur goma është e pastër dhe e rregullt, punët për strukturën mund të nisin pa rrezik të panevojshëm.
Më pas vjen faza e prerjes së kompensatës. Nga kompensata priten dy rrathë me diametër sa diametri i jashtëm i gomës: rrethi i poshtëm do të shërbejë si bazë, ndërsa ai i sipërm do të mbajë ndenjësen. Për veshjen me dru, është më praktike të ndërtohet një skelet me dy unaza druri, një sipër dhe një poshtë. Dërrasat fiksohen te ky skelet, në vend që secila dërrasë të vidhohet direkt në gomë, çka e bën montimin më të rregullt dhe më të fortë.
Para se të vazhdoni me veshjen, vendoseni konstruksionin mbi një sipërfaqe të rrafshët dhe kontrolloni nëse lëkundet. Pastaj, dërrasat priten në pjesë vertikale me gjatësi të njëjtë dhe lëmohen mirë me letër zmerile. Ato trajtohen me vaj mbrojtës ose llak të përshtatshëm për përdorim të jashtëm, që të përballojnë më mirë kushtet jashtë shtëpisë.
Gjatë vendosjes së veshjes rrethore, nisni nga një dërrasë e parë duke e vendosur komplet drejt me një nivelues. Nëse ajo anohet, shtrembërimi do të bëhet gjithnjë e më i dukshëm ndërsa vijoni rrethin. Mes dërrasave lini hapësira prej tre deri në pesë milimetrash, sepse druri ndryshon përmasa nën ndikimin e lagështisë.
Një element kyç është mbështetësja e shpinës. Ajo nuk duhet të fiksohet vetëm te goma. Mbështetësja ndërtohet me trarë të vegjël druri dhe fiksohet drejtpërdrejt te skeleti mbajtës i kolltukut. Më pas, mbi rrethin e sipërm prej kompensate vendoset sfungjeri, mbulohet me mbushje sintetike dhe pëlhura e tapicerisë. Pëlhura fiksohet nga ana e poshtme me kapëse tapicerie.
Për tarracën, një jastëk i heqshëm është më praktik, pasi mund ta futni brenda kur bie shi. Për mirëmbajtje, rekomandohet ta mbani kolltukun në një vend të mbuluar dhe të ajrosur, larg skarës, sobës dhe burimeve të tjera të nxehtësisë. Herë pas here duhet rinovuar shtresa mbrojtëse e drurit dhe të ruhet jastëku nga lagështia, në mënyrë që mobilia e krijuar me duart tuaja të ruajë më gjatë pamjen dhe funksionin.
Botuar fillimisht në Telegrafi