Gjatë zhytjeve në zonën përreth Ishujve të Princave në Detin e Marmarasë janë shfaqur sërish lloje gjallesash që vitet e fundit janë parë rrallë. Dokumentimi i bërë nga zhytësit ka nxjerrë në pah një larmi të gjerë faune dhe florë nënujore, duke përfshirë peshkun dulger, peshkaqenin camgoz dhe peshkaqenin domuz, të cilët sipas vëzhgimeve kanë qenë më pak të pranishëm në periudhën e kaluar.
Veprimtaria nënujore u zhvillua në pika të njohura zhytjeje pranë Ishujve të Princave. Ndër zonat ku zhytësit kanë hasur më shpesh jetë nënujore dhe ku janë filmuar pamje, përmenden Viranbaglar, Yelkenkaya, Kursun Burnu, Sivri Ada, Kalpazankaya, Hastane Alti, Terk-i Dunya dhe At Mezarligi. Në këto pika, vëmendja u është tërhequr edhe nga larminë e madhe e organizmave që shfaqen në shkëmbinj, në shtratin e detit dhe në mjedise të ndryshme nën thellësi.
Përveç pranisë së llojeve të rralla, në zhytje janë vërejtur edhe peshq mes shkëmbinjve, krustace dhe korale. Sipas të dhënave të mbledhura gjatë zhytjeve, në zonë janë hasur një sërë speciesh, mes tyre peshku dylger, yll deti, oktapod, peshku gjilpërë, lepurin e detit, iskorpit, peshq shkëmborë, gaforre vetmitare, dallëndyshe deti, gaforre, anemone, raxha me gjemba, korale, kallamarë, peshk rrafshor, trakonja, kastravec deti, raxha, sfungjerë dhe karavidhe.
Në disa raste, gjatë zhytjeve janë parë faza të ndryshme të zhvillimit të të njëjtit lloj, gjë që tregon se proceset biologjike vazhdojnë në mënyrë aktive. Veçanërisht, iskorpitë me vezë janë vërejtur në një fazë që sugjeron se periudha e shumimit vazhdon. Këto vëzhgime u bënë teksa zhytësit ndjekin jetën nënujore në Detin e Marmarasë, ku organizmat shfaqen sipas kushteve të habitatit dhe thellësisë.
Rikthimi i llojeve të rralla tregon gjallërinë nënujore të Marmarasë
Një nga pikat që bie në sy për strukturën e saj është At Mezarligi, në bregun jugor të Buyukadasë, përballë ishullit Sedef. Ky vend zhytjeje dallohet për strukturë shkëmbore dhe thellësi të ndryshme, duke krijuar kushte që i lejojnë organizmat të gjejnë strehim dhe ushqim. Instruktori i zhytjes Mehmet Karail ka theksuar se gjatë zhytjeve kanë hasur edhe kocka të mëdha kuajsh që kanë mbetur nga e kaluara, duke i dhënë kësaj zone një dimension historik krahas vlerës natyrore.
Karail ka shpjeguar gjithashtu pse Deti i Marmarasë nuk duhet parë thjesht si një masë e vetme ujore. Ai ka thënë se ujërat që vijnë nga Mesdheu, Egjeu dhe Deti i Zi, së bashku me sistemin unik të Marmarasë, krijojnë habitate të ndryshme në thellësi të ndryshme. Sipas tij, kjo strukturë mbështet vazhdimin e jetës nënujore në zona të ndryshme, pavarësisht se deti përballet me presione, siç është peshkimi intensiv dhe mbetjet urbane.
Gjatë vëzhgimeve janë parë lëvizshmëri në grupe të ndryshme gjallesash, nga planktoni në bazë të zinxhirit ushqimor deri te organizmat më të mëdhenj. Karail ka theksuar se mbrojtja e Marmarasë është e rëndësishme për brezat e ardhshëm, ndërsa zhytësit përpiqen ta bëjnë të dukshme jetën nënujore duke dokumentuar dhe treguar atë që vijnë për të parë. Ai ka nënvizuar se zhytësit nuk duan t’u thonë fëmijëve dhe nipërve të tyre: “Dikur këtu ishte det”. Gjithashtu, ai ka tërhequr vëmendjen se mbetjet e hedhura në det dhe aktivitetet e dendura njerëzore mund të kërcënojnë të ardhmen e Marmarasë, duke bërë thirrje për më shumë kujdes individual dhe që mbetjet të mos hidhen në ujë.
Botuar fillimisht në Telegrafi
