Zhoze Murinjo ka rrëfyer një episod të pazakontë nga periudha kur punonte si trajner futbolli, një histori që nxjerr në pah autoritetin e tij, por edhe mënyrën si ai zgjidhte situata brenda skuadrës. Sipas tregimit të portugezit, gjithçka nisi nga një lojtar që nuk pranonte të kryente një injeksion të vogël, edhe pse ishte i nevojshëm për të qenë në gjendje për ndeshjet.
Trajneri ka shpjeguar se në atë moment kishte një futbollist që e refuzonte procedurën. Injeksioni, sipas kontekstit që jep Murinjo, ishte pjesë e përgatitjes për të luajtur, por lojtari nuk donte ta bënte. Murinjo vendosi të vepronte menjëherë, pa e zgjatur debatimin, duke treguar me veprime që e kishte seriozisht dhe që procedura nuk duhej trajtuar si diçka e frikshme apo e tepërt.
Në rrëfimin e tij, Murinjo tregon se çfarë bëri në mënyrë direkte për ta bindur lojtarin. Ai hoqi këpucën dhe çorapet, ia vendosi këmbën përpara fytyrës së tij dhe i kërkoi mjekut që ta bënte injeksionin te vetja. Trajneri e bëri procedurën edhe pse, sipas asaj që përmend, këmba e tij ishte në gjendje të mirë. Pra, nuk bëhej fjalë për një dëmtim të madh, por për ta treguar gatishmërinë dhe për t’i dhënë lojtarit një shembull të drejtpërdrejtë.
Një gjest i drejtpërdrejtë që ndryshoi gjithçka te skuadra
Murinjo thotë se mjeku ia bëri injeksionin dhe se gishti i këmbës së tij rezultoi “perfekt”. Ky detaj thekson se procedura, të paktën në rastin e tij, nuk solli pasoja negative dhe u pa si krejt e menaxhueshme. Sipas mënyrës si e rrëfen, ky ishte momenti që i dha lojtarit një kuptim konkret: nëse trajneri e kishte kaluar pa problem, atëherë edhe ai vetë nuk kishte arsye të refuzonte.
Pas këtij hapi, Murinjo i drejtohet lojtarit me një ftesë të qartë. Ai i thotë futbollistit që tani edhe ai mund ta bëjë injeksionin. Reagimi i lojtarit ishte i menjëhershëm dhe i qartë: ai e hodhi poshtë propozimin me fjalë, duke i thënë se Murinjo ishte “i çmendur”. Tregimi vazhdon më pas me një përgjigje nga ana e trajnerit, duke e mbyllur skenën pa përshkallëzim të mëtejshëm, por me një qëndrim të prerë.
Megjithëse lojtari e kundërshtoi idenë në atë moment, historia merr një kthesë të fortë në vijim: Murinjo thotë se futbollisti “nuk luajti më asnjë ndeshje” nën drejtimin e tij pas asaj situate. Pra, episodi nuk mbeti vetëm një debat i momentit, por u përkthye në një vendim konkret sportiv. Murinjo e paraqet si pasojë të refuzimit të lojtarit për të kaluar procedurën, pavarësisht shembullit që ai i vuri para.
Ky rrëfim e shfaq Murinjon si një trajner që përdor veprimin për të vendosur standarde brenda skuadrës, sidomos kur bëhet fjalë për përgatitje dhe gatishmëri për ndeshje. Historia, e treguar nga vetë portugezi, përqendrohet te një injeksion “i vogël” dhe te mënyra se si një gjest i drejtpërdrejtë mund të ndryshojë raportet dhe vendimet në ekip. Në fund, rezultati ishte i qartë: pas episodit, lojtari nuk e gjeti më veten në fushë nën urdhrat e trajnerit.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres