Ministrja e Administratës Publike dhe Qeverisjes Lokale në Serbi, Snezhana Paunović, ende nuk ka bërë një kërkimfalje për shqiptarët e Kosovës pas një deklarate të saj të vitit 1998. Në fjalën e saj, ajo ka thënë se, nëse do të ishte në vendin e Slobodan Miloševićit, do t’i kishte kryer “spastrime etnike” ndaj shqiptarëve të Kosovës.
Sipas informacionit të ri për rastin, Paunović nuk e ka shoqëruar këtë çështje me një kërkimfalje të drejtpërdrejtë ndaj komunitetit shqiptar. Përkundrazi, ajo ka shprehur “keqardhje” dhe ka rregulluar qëndrimin e saj duke ia adresuar shqetësimin presidentit Aleksandar Vučić dhe kryeministrit Gjuro Macut. Në thelb, ministrja pretendon se fjalët e saj janë keqkuptuar dhe se dy liderët janë sulmuar padrejtësisht për shkak të interpretimit të saj.
Ndërkaq, përgjigja e Paunović vjen në një kohë kur deklarata e saj vazhdon të qarkullojë si shembull i qasjes që lidhet me periudhën e viteve të fundit të konfliktit në Kosovë dhe me mënyrën si u trajtuan komunitetet në atë kohë. Kur ajo iu referua vitit 1998 dhe vendosjes në rolin e Miloševićit, mesazhi i saj u lexua nga shumë si një justifikim apo përkrahje e dhunës etnike ndaj shqiptarëve.
Megjithatë, në vend të një kërkimfaljeje për shqiptarët e Kosovës, Paunović ka zgjedhur të kërkojë qëndrimin e saj ta vendosë në një kornizë tjetër: sipas saj, Vučić dhe Macut janë goditur pa të drejtë për shkak të asaj që ajo ka thënë. Ministrja argumenton se fjalët e saj nuk janë kuptuar si duhet dhe se ato i janë nënshtruar interpretimit të gabuar. Kjo qasje e saj e lë hapur çështjen e drejtpërdrejtë lidhur me përgjegjësinë e deklaratës ndaj atyre që përmenden në të.
Paunović shpreh keqardhje për Vučić e Macut, por jo për shqiptarët e Kosovës
Në deklarimin e saj, ajo nuk është kufizuar vetëm me një qëndrim abstrakt, por ka sqaruar se ka “keqardhje” për mënyrën se si fjalët e saj u përdorën. Në këtë formë, ministrja e konsideron veten të përfshirë në një keqlexim publik të mesazhit që ka dhënë. Sipas pretendimit të saj, ajo nuk ka pasur qëllim që të krijonte një mesazh që të merret si nxitje apo miratim i spastrimit etnik.
Por fakti që kërkimfalja nuk po i drejtohet drejtpërdrejt komunitetit të prekur nga deklarata e saj, e ka bërë çështjen më të ndjeshme. Shqiptarët e Kosovës, të cilët përmenden në mënyrë specifike në fjalinë e Paunović, nuk kanë marrë një përgjigje publike që do të përputhej me peshën e akuzës historike të ngritur nga tërthorazi në deklaratë. Në këtë kontekst, reagimi i saj ndaj Vučić dhe Macut shfaqet si një zhvendosje e qartë nga marrësit e drejtpërdrejtë të mesazhit.
Ndërkohë, presidenti Aleksandar Vučić dhe kryeministri Gjuro Macut, të cilëve Paunović u shpreh keqardhje, përmenden si persona që janë sulmuar nga publiku. Sipas ministrës, ky sulm ka ardhur për shkak të fjalëve të saj, të cilat ajo i cilëson “të keqkuptuara”. Kjo linjë argumentimi, e vendosur në qendër të mbrojtjes së saj, nuk i jep përgjigje çështjes thelbësore që lidhet me përmendjen e shqiptarëve të Kosovës në një deklaratë që prek direkt një akt të rëndë të së kaluarës.
Rasti i Paunović, i lidhur me pretendimin e saj se në vitin 1998 do të vepronte në linjën e Miloševićit, vazhdon të qëndrojë në vëmendje për shkak të peshës së termit “spastrimi etnik” dhe të faktit se nuk po ndiqet nga një kërkimfalje e drejtpërdrejtë. Në vend të saj, ministrja ka zgjedhur të shprehet për keqardhjen ndaj Vučić dhe Macut, duke theksuar se dy liderët janë vënë padrejtësisht në qendër të sulmeve. Kjo e bën situatën të mbetet e hapur për reagim dhe përballje të mëtejshme publike, ndërsa deklarata e vitit 1998, ende, nuk ka gjetur një adresim që të përputhet me ata që u përmendën në të.
Botuar fillimisht në Albeu
