Zv.ministrja e Shëndetësisë dhe Mirëqenies Sociale, Eugena Tomini, ka sqaruar se udhëzuesi për trajtimin hormonal nuk duhet të kuptohet si një protokoll përfundimtar terapeutik. Gjatë komunikimit publik, ajo theksoi se dokumenti ka karakter orientues klinik dhe synon të ndihmojë në standardizimin e qasjes mjekësore, pa e zëvendësuar vendimin individual të mjekut dhe vlerësimin e rastit nga ekipet përkatëse.
Tomini theksoi se udhëzuesi është hartuar mbi bazën e praktikave dhe rekomandimeve ndërkombëtare. Në përmbajtjen e tij janë marrë në konsideratë standarde të përdorura gjerësisht në fushën mjekësore, me qëllim që informacioni të jetë i qartë, i kuptueshëm për përdorim klinik dhe i përshtatshëm për t’u zbatuar në praktikën e përditshme. Sipas saj, rëndësi e veçantë i është dhënë përcaktimit të mënyrës se si duhet të orientohet trajtimi, por pa pretenduar se ky është dokumenti i vetëm që përcakton fatin e një terapije për çdo pacient.
Zv.ministrja nënvizoi se dokumenti është përpunuar edhe pas vlerësimit të bërë nga një ekip multidisiplinar specialistësh. Ky mekanizëm, sipas saj, synon të sigurojë që udhëzuesi të pasqyrojë perspektiva të ndryshme profesionale dhe të mbajë standardet e duhura klinike. Në këtë mënyrë, udhëzuesi vjen si rezultat i punës së përbashkët mes specialistëve, që sjellin ekspertizën e tyre në fusha të lidhura me trajtimin hormonal.
Udhëzues klinik, jo protokoll final për terapinë hormonale
Gjatë sqarimit, Eugena Tomini u shpreh se dokumenti ka si qëllim orientimin. Kjo do të thotë se ai i vjen në ndihmë mjekut gjatë vendimmarrjes, duke ofruar një kornizë praktike dhe të përgjithshme klinike. Orientimi lidhet me mënyrën se si duhet të kuptohet trajtimi, çfarë duhet pasur parasysh në fazat e vlerësimit dhe në organizimin e procesit klinik, por gjithmonë duke respektuar faktin se rastet individuale mund të kërkojnë qasje të personalizuar.
Sqarimi vjen në një kontekst ku janë ngritur pyetje lidhur me trajtimin hormonal në mjedise spitalore. Ministria e Shëndetësisë, përmes zv.ministres Tomini, ka dashur të sqarojë se udhëzuesi nuk është një mekanizëm për t’u zbatuar në mënyrë automatike si protokoll final. Përkundrazi, ajo i ka dhënë peshë pikërisht dallimit midis udhëzuesit si dokument orientues dhe protokollit përfundimtar terapeutik, duke e vendosur theksin te mënyra si ky dokument përdoret në praktikë.
Tomini theksoi gjithashtu se, për hartimin e udhëzuesit, është ndjekur logjika e mbështetjes në rekomandime ndërkombëtare dhe jo vetëm në praktika të brendshme. Kjo qasje i jep dokumentit një bazë të gjerë profesionale dhe ndihmon që qasja klinike të jetë sa më e qëndrueshme. Në të njëjtën kohë, vendoset një kornizë që përshkruan se si duhet të orientohet trajtimi, pa i mbyllur dyert vlerësimit të mëtejshëm mjekësor sipas nevojave të secilit pacient.
Zv.ministrja përfundoi duke e rikonfirmuar që udhëzuesi për terapinë hormonale përbën një dokument orientues klinik dhe jo protokoll përfundimtar terapeutik. Sipas saj, dokumenti është ndërtuar në mënyrë të tillë që të shërbejë si referencë në procesin klinik, bazuar në përvojat dhe rekomandimet ndërkombëtare, si dhe në punën e një ekipi multidisiplinar specialistësh. Qartësimi synon të shmangë keqkuptime lidhur me natyrën e dokumentit dhe të sqarojë rolin e tij në vendimmarrjen shëndetësore.
Botuar fillimisht në Albeu