Në momente që ndizen nga adrenalina e një ndeshjeje, ndodh diçka që del jashtë çdo rutine sportive. Për tifozët, janë pikërisht këto çaste që kthehen në kujtime të përjetshme. Një episod i tillë u pa kur Lionel Messi, gjatë një feste pas golit të dytë, u drejtua instinktivisht drejt tribunës së shtypit.
Skena ka nisur në kulmin e euforisë. Kapiteni argjentinas, i mbushur nga emocionet e golit, nuk ka qëndruar vetëm te festa me lojtarët. Ai ka lëvizur drejt zonës ku ndodhen profesionistët e mediave, duke kërkuar një moment të drejtpërdrejtë me një nga njerëzit që po e ndiqte. Ajo që e ka bërë këtë gjest edhe më të veçantë është se Messi ka dalluar pasionin e pastër në sytë e gazetarit të TyC Sports, Joaquin Bruno.
Joaquin Bruno, i cili po e përcillte ndeshjen si pjesë e punës së tij, e ka kujtuar gjithë këtë situatë si diçka më shumë se një takim rutinë. Për të, momenti nuk ishte thjesht një detyrë profesionale për të mbuluar një festë golash. Ishte një përjetim i veçantë, që i ka dhënë një kuptim të ri marrëdhënies mes lojtarit dhe atij që e shoqëron nga tribuna.
Një foto e paçmueshme mes Messit dhe gazetarit Joaquin Bruno
Bruno-n e ka kapur emocioni menjëherë. Ai ka rrëfyer se “jam ende duke u dridhur”, duke treguar se edhe pse gjithçka po ndodhte para syve të tij, ai ende nuk po arrinte ta kuptonte plotësisht peshën e asaj që sapo kishte ndodhur. Në atë çast, dora e tij u takua me dorën e legjendës, në një moment që për shumë njerëz do të dukej i pabesueshëm, por që për të ishte realitet i jetuar.
Kjo lidhje, siç duket edhe nga rrëfimet e Bruno-s, nuk ka të bëjë vetëm me formalitetin e sportit. Në thelb të futbollit, sipas mënyrës se si e lexon këtë situatë, mbetet një komunikim i pashpjegueshëm mes lojtarit dhe tifozit, mes idhullit dhe njeriut të thjeshtë. Për disa sekonda, distanca mes atyre që shohin nga afër dhe atyre që shohin nga larg zhduket. Çdo gjë reduktohet në një ndjesi të përbashkët: gëzimin për momentin që po ndodh në fushë.
Në një botë ku futbolli herë pas here shndërrohet në biznes, shifra dhe llogari, gjeste si ky rikujtojnë se emocionet mbeten një “kapital” i pazëvendësueshëm. Joaquin Bruno tashmë po kërkon një provë vizuale të atij çasti—një foto që për të ka vlerë më të madhe se çdo raportim i ftohtë. Përtej statistikave, ajo që mbetet është një kujtim që nuk mund të blihet me para dhe që, siç e nënkupton rrëfimi, do të zgjasë në mendjen e të dy protagonistëve.
Ky episod shërben si një kujtesë për tifozët: ndonjëherë historia nuk shkruhet vetëm në tabelat e rezultateve, por edhe në kontaktet e vogla që ndodhin në periferi të tyre. Një shtrëngim duarsh, një çast i spontanitetit dhe një emocion i sinqertë—të gjitha këto krijojnë një fragment që i shoqëron njerëzit për gjithë jetën. Dhe pikërisht këtë e bën të veçantë ditarin e futbollit: jo vetëm fitorja, por mënyra se si ndihet ajo.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
