Lionel Messi dhe Erling Haaland konsiderohen dy prej emrave më të mëdhenj në futbollin modern, por mënyra se si e “ndërtojnë” lojën është krejt e ndryshme. Argjentinasi, i quajtur “Pleshti”, dhe norvegjezi, që njihet si “Përbindëshi”, duket sikur ndajnë pak nga gjithçka — përveç një detaji që e bën këtë krahasim edhe më interesant: të dy “ecin” në fushë.
Gjatë Kupës së Botës, në një garë ku kanë luajtur gjithsej 618 futbollistë, Messi del si ai që ka shënuar më shumë dhe, njëkohësisht, ka vrapuar më pak. Për të janë regjistruar një mesatare prej 8 golash dhe 8.1 km për ndeshje. Kjo do të thotë se ai nuk është vetëm një golashënues i madh, por edhe një lojtar që e menaxhon energjinë, duke zgjedhur momentet kur duhet të reagojë. Në vend që të harxhojë gjithçka në çdo fazë, Messi preferon të “jetojë” në hapësirë.
Pikërisht këtë e shpjegon edhe Pep Guardiola, i cili ka theksuar se Messi, kur ecën, nuk del nga loja, por hyn në të. Lëvizjet e tij duken të ngadalta, por në realitet janë të kalkuluara: ai rrotullon kokën si një farë për të skanuar territorin, duke avancuar gradualisht dhe duke vëzhguar me kujdes. Ideja është që, kur topi t’i vijë, ai të dijë paraprakisht cilat hapësira të sulmojë dhe cilët kundërshtarë të shmangë.
Ngadalësia e menduar i kthen dy yjet në grabitqarë të Kupës
Nëse te Messi dominon leximi i lojës përmes qetësisë, te Haaland shohim një shpërthim fizik e dinamik. Ai nuk është 39 vjeç dhe kur vendos të veprojë, i përngjan një treni me shpejtësi të lartë. Megjithatë, edhe Haaland përdor një strategji të ngjashme në thelb: ai di të “qëndrojë” në ritmin e duhur derisa të hapet dritarja. Një shembull i qartë është goli i tij i parë kundër Brazilit. Në atë rast, ndërkohë që mbrojtësit po tërhiqeshin, Haaland ecte ngadalë, duke skanuar zonën. Vetëm kur nis krosimi, ai e gjen momentin: nga pas bëhet befasues, hedhja i vjen në kohë dhe goli mbërrin.
Të dy lojtarët, pra, kanë një model të përbashkët që lidhet me minutat vendimtare. Messi dhe Haaland kanë shënuar në pjesët e fundit të ndeshjeve, duke qëndruar “të fshehur” për një kohë të gjatë. Në një farë mënyre, ata e kalojnë fazën më të madhe duke ecur, pa e tepruar, pa e ekspozuar qëllimin menjëherë, derisa loja t’u hapet. Përballë një ndeshjeje ku kundërshtari përpiqet të frenojë, kjo qasje i bën ata veçanërisht të rrezikshëm: sepse kur të tjerët mendojnë se kanë kontrolluar situatën, ata dalin me reagimin e duhur.
Në këtë mënyrë, Messi dhe Haaland shihen si dy versione të “grabitqarëve” të mëdhenj. Ata i afrohen preve me hapa të butë, por që në momentin e duhur shndërrohen në kërcënim real. Në një botë të “fast-food” dhe “fast & furious”, mesazhi që përcjellin këta dy yje është cilësia “slow”: virtyti i ngadalësisë dhe, mbi të gjitha, mençuria e durimit. Ata nuk e sakrifikojnë ndikimin; përkundrazi, e ndërtojnë atë në mënyrën e duhur.
Edhe kur i sheh pranë njëri-tjetrit, Messi me Haaland, të dy të lidhur nga ideja e lëvizjes së kontrolluar, të krijojnë përshtypjen e dy pelegrinëve që ecin drejt të njëjtit trofe. Në këtë figurë futet edhe një reflektim letrar, me Leopardi në “Zibaldone”, ku thuhet se “Durimi është virtyti më heroik, pikërisht sepse nuk ka asnjë pamje heroike.” Te Messi dhe Haaland, kjo përkthehet në punë të vazhdueshme pa zhurmë: ata mbeten të fokusuar, lëvizin me qëllim dhe presin momentin e saktë për të vendosur ndeshjen. Rezultati, në fund, është i qartë: një rrugë drejt lavdisë së Kupës së Botës, e ndërtuar jo me impuls, por me zgjuarsi dhe durim.
Botuar fillimisht në Bota Sot
