Në lagjen Lukianivka të Kievit, që bombardohen më shpesh se shumë zona të tjera, banorët thonë se nuk po e mendojnë më “nëse” do të goditet sërish, por vetëm “kur”. Për ta, jeta e përditshme është kthyer në një rutinë të rihapjes pas dëmeve, duke u mësuar me pamjet e rrënojave dhe me sinjalizimet që përsëriten.
Shumë prej tyre vazhdojnë të qëndrojnë aty edhe kur e kanë të vështirë të imagjinojnë se si do të duket lagjja nesër. Të jetosh në Lukianivka, thonë banorët, do të thotë të rishpërndash punën e përditshme pranë rrënojave të djegura të tregut, ku muret kanë mbetur të nxira. Do të thotë gjithashtu të zhvendosësh edhe momentet e zakonshme të jetës, siç është prerja e flokëve, që në disa raste bëhet në ndërtesa të shpuara nga copëzat e predhave. Dhe kur bie alarmi, shfaqjet teatrore që zakonisht zhvillohen në ambiente të zakonshme, zhvendosen drejt bodrumeve.
Mes tyre qarkullon edhe një shaka e errët. Sulmet ruse, sipas banorëve, godasin zonën aq shpesh, saqë ata thonë se banorëve duhet t’u lëshohen dokumente shërbimi ushtarak, sikur të jetonin në vijën e parë të frontit. Kjo metaforë tregon qartë mënyrën si e kanë përshtatur mendjen dhe orarin me realitetin e vazhdueshëm të rrezikut.
Lukianivka, e njohur edhe si lagje historike, ka një element që e bën situatën edhe më të ndjeshme: aty ndodhet një fabrikë armësh e epokës sovjetike. Pikërisht ky objekt është kthyer në një nga objektivat më të shpeshta të Rusisë në Kiev, sipas informacioneve të raportuara nga vendi. Çatia e fabrikës është nxirë nga goditjet e përsëritura, duke lënë gjurmë të qarta të ndikimit të sulmeve në strukturë.
Përballë fabrikës ndodhet stacioni i metrosë Lukianivka, i cili i ka dhënë emrin edhe vetë lagjes. Edhe ky element i jetës urbane është goditur të paktën tetë herë, një detaj që tregon sa afër janë zonat e banimit me pikat që marrin goditje. Kjo afërsi, për banorët, e bën alarmimin dhe ndërprerjen e aktiviteteve pjesë të shpeshta të ditës, jo ngjarje të rralla.
Banorët në Lukianivka po zgjedhin rindërtimin përballë goditjeve të përsëritura
Në këtë kontekst, vendimi për të qëndruar nuk lidhet vetëm me vendin ku kanë jetuar. Është edhe një zgjedhje për mënyrën si e përballojnë shkatërrimin. Banorët thonë se po zgjedhin të rindërtojnë në vend që të largohen. Për disa, kjo nënkupton që bizneset e vogla të rihapen pranë rrënojave, edhe kur hapësirat janë dëmtuar rëndë. Për të tjerë, do të thotë të vazhdosh punën dhe aktivitetet e përditshme, por me ndryshime të vazhdueshme: orare të reja, vende alternative dhe përshtatje të shpejta kur bie alarmi.
Alarmi ajror dhe pasojat e goditjeve kanë bërë që banorët të mendojnë gjithçka përpara: ku të kalojnë minutat kritike, si të vazhdojnë punën kur dritaret e ndërtesave janë thyer, dhe si të ruajnë aktivitetet sociale edhe kur infrastruktura është goditur. Në Lukianivka, rutina është shndërruar në një proces të vazhdueshëm rikthimi—nga mbeturinat te rikonstruksioni, nga bodrumet te shfaqjet, nga pastrimi i dëmeve te hapja sërish e dyerve.
Ndërsa sulmet vazhdojnë të përsëriten, tregimi i banorëve për lagjen e tyre mbart një qasje të qartë: për ta, e ardhmja nuk është e kushtëzuar nga shpresa se do të ketë qetësi, por nga vendosmëria për ta kaluar çdo goditje me planifikim dhe rindërtim. Në këtë lagje, zgjedhja “të rishfaqesh” pas goditjeve është bërë mënyra e vetme për të mbajtur gjallë jetën—edhe kur banorët e përshkruajnë situatën me shaka të errëta dhe me detaje të përsëritura të dëmtimeve.
Botuar fillimisht në Koha.net