Publicisti Fatos Lubonja ka vlerësuar protestat në Shqipëri kundër investimit në Zvërnec, të cilat janë quajtur “Revolucioni i Flamingove”, si një lëvizje e pazakontë në historinë shqiptare. Ai i ka krahasuar këto zhvillime me protestat e viteve 1990, atëherë kur në vend po përmbysej sistemi komunist dhe qytetarët dilnin masivisht në rrugë.
Sipas Lubonjës, për të ndalur projektet që, sipas tij, e dëmtojnë Shqipërinë duhet protestuar jo për një afat të shkurtër, por deri në momentin kur Qeveria e Edi Ramës të japë dorëheqjen. Ai e ka lidhur këndvështrimin e tij me idenë se pjesëmarrja në protestë nuk duhet të jetë e ndërprerë apo vetëm simbolike, por e përditshme, me synim të qartë për të arritur rezultat.
Protesta deri në dorëheqje: “Ia vlen edhe dy vjet”
Në këtë kuadër, Lubonja ka thënë se gazetaria dhe mbështetja publike kanë rëndësi, ndërsa pjesëmarrja qytetare në protestë për të ndalur atë që ai e quan mbrapshtia e pafundme e qeverisjes duhet të vazhdojë. Ai ka theksuar se, për të arritur dorëheqjen e kësaj qeverie, “ia vlen edhe dy vjet” të qëndrohet në protestë, jo duke fjetur, por duke dalë aty përditë derisa të realizohet kërkesa politike.
Lubonja ka argumentuar gjithashtu se mobilizimi qytetar i kësaj lëvizjeje ndryshon nga protestat e zakonshme politike që janë organizuar ndër vite në Shqipëri. Ai e ka cilësuar kauzën e protestës si një përpjekje për ta shpëtuar Shqipërinë nga, siç është shprehur, “një masakrim dhe grabitje” që lidhet me një klasë politike dhe ekonomike, në bashkëpunim me krimin e organizuar. Në këtë mënyrë, ai e ka vendosur protestën jashtë logjikës së thjeshtë partiake, duke e paraqitur si një reagim më të gjerë për fatin e vendit.
Publicisti ka pohuar se nuk e sheh protestën si “një nga protestat e radhës” të organizuara në Shqipëri, qoftë nga opozita apo aktorë të tjerë. Për Lubonjën, ajo është një protestë që mund të cilësohet e paparë për një kohë të gjatë, duke rikthyer në kujtesë edhe vitet ‘90, kur rënia e komunizmit shoqërohej nga protesta të fuqishme. Në këtë interpretim, ai e vendos ngjarjen në një linjë historike të mobilizimit qytetar, jo thjesht si një debat të momentit.
Në kritikat e tij, Lubonja ka shtruar përgjegjësinë për keqqeverisje tek partitë që, sipas tij, kanë qeverisur vendin në mënyrën e gabuar. Ai ka përmendur Sali Berishën, si ish-kryeministër, dhe Edi Ramën, i cili është aktualisht kryeministër, duke thënë se të dyja janë përgjegjës. Ai ka pohuar se është ndërtuar një Shqipëri “me oligarkët dhe krimin e organizuar”, “për oligarkët dhe krimin e organizuar”, duke lënë të privuar pjesën tjetër të shoqërisë si nga vendimmarrja, ashtu edhe nga të mirat që qytetarët duhet t’i gëzonin.
Lubonja e ka përmbledhur qëllimin e protestës me idenë për një Shqipëri tjetër: “Protesta është për një Shqipëri tjetër, jo këtë”. Në rrjedhën e këtyre qëndrimeve, ai ka nënvizuar se, sipas analizës së tij, përgjegjësit kryesorë janë ata që e kanë qeverisur Shqipërinë, duke mos e kufizuar kauzën vetëm te një emër i vetëm, por duke e vendosur në një kontekst më të gjerë politik.
Protesta në Tiranë ka zgjatur për 11 ditë rresht, ku qindra mijëra njerëz kanë dalë kundër një projekti turistik që planifikohet të ndërtohet në Zonën e Mbrojtur “Vjosë-Nartë”. Projekti shtrihet nga Zvërneci deri te Pishë-Poro, afër Vlorës. Protestës i është dhënë emri “Revolucioni i Flamingove”, duke e lidhur kundërshtimin me simbolikën e biodiversitetit që, sipas organizimit dhe qëndrimeve të shprehura, e karakterizon zonën dhe arsyet pse investimi kundërshtohet.
Botuar fillimisht në Koha.net