Në fund të një ndeshjeje që u vendos me detaje të vogla, Brazilit nuk i mjaftuan momentet e tij për të shmangur humbjen 2-1 ndaj Norvegjisë. Pas vërshëllimës së fundit të gjyqtarit, vëmendja e të gjithë atyre që ishin në stadium dhe e atyre që e ndiqnin nga kudo u zhvendos te një emër: Neymar.
Sulmuesi brazilian qëndroi për disa çaste i ngrirë në qendër të fushës. Ai dukej i mbërthyer mes asaj që kishte ndodhur në fushë dhe peshës emocionale të rezultatit. Pastaj, në një skenë që u përhap shpejt dhe u komentua në mbarë botën, Neymar shpërtheu në lot—një reagim i papritur për shumëkënd, por i kuptueshëm për dikë që e ka parë këtë kompeticion të mos vijë i lehtë.
Për 34-vjeçarin, turneu në fjalë nuk ishte aspak një rrugë pa pengesa. Për periudha të gjata, çështje të dëmtimeve dhe pikëpyetjeve rreth formës së tij fizike e kishin lënë në dyshim pjesëmarrjen. Për muaj me radhë, ai duhej të menaxhonte rikthimet dhe të gjithë pasiguritë që vijnë kur trupi s’është plotësisht i gatshëm. Kjo e bënte çdo hap drejt fushës edhe më të rëndësishëm për të, jo vetëm si lojtar, por si sportist që kërkon të qëndrojë i vlefshëm në momentet kyçe.
Lotët e Neymar, pamje që shpalos rrugëtimin e tij të vështirë
Në këtë kontekst, besimi i trajnerit ka pasur peshën e vet. Carlo Ancelotti vazhdoi t’i besonte Neymar-it edhe kur rrethanat nuk dukeshin të favorshme. Strategjia ishte e qartë: të mos e shtynin përtej kufijve të tij, por t’i jepnin mundësi progresive, duke e afruar gradualisht me ritmin e garës. Kështu, rikthimi i tij nuk erdhi si një rikthim i menjëhershëm në titullar, por me hapa të matur.
Sipas mënyrës së menaxhimit të situatës, Neymar u rikthye fillimisht me minuta nga stoli. Ky ishte një sinjal se gjendja e tij po përmirësohej, por se ende duhej kohë që trupi të përshtatej me intensitetin. Më pas, kur momenti e kërkoi dhe kur vlerësimet e formës e lejuan, ai mori mundësinë për të pasur edhe peshë në fazën eliminatore. Ajo periudhë ishte thelbësore, sepse në ndeshjet ku çdo rezultat peshon, roli i një sulmuesi ndihet jo vetëm në gola, por edhe në ndikimin mbi lojën.
Megjithatë, edhe me rikthimin hap pas hapi dhe me besimin e dhënë, Brazilit i erdhi një goditje në këtë ndeshje me Norvegjinë. Rezultati 2-1 e mbylli sfidën për skuadrën braziliane dhe la pas një ndjesi të fortë, të cilën Neymar e shprehu pa e fshehur. Lotët në qendër të fushës u kthyen në momentin më të spikatur të mbrëmjes, duke lënë të kuptohej se sa shumë e kishte marrë personalisht këtë sfidë dhe sa i afërt ishte me pritshmëritë që kishte ngritur për veten.
Skena e tij u perceptua si një shenjë e emocioneve që shoqërojnë fundin e një përballjeje, sidomos kur rruga drejt atij çasti ka qenë e mbushur me dyshim, rikthime dhe punë për të rikthyer formën. Për Neymar-in, turneu kishte nisur me vështirësi dhe dyshime, por u mbajt gjallë nga këmbëngulja e tij dhe nga mundësitë që iu dhanë në mënyrë progresive. Ndaj, edhe pas vërshëllimës së fundit, reagimi i tij foli për një rrugëtim të gjatë—jo vetëm brenda 90 minutave, por edhe gjatë muajve që e çuan drejt fushës.
Botuar fillimisht në Albeu