Granit Xhaka ka përshkruar momentin që e ka prekur më shumë gjatë rrugëtimit të Zvicrës në Kupën e Botës, pasi një episod dramatik në ndeshjen kundër Kolumbisë u mbyll me fishkëllimat e gjyqtarit dhe një fitore që hapi derën për kualifikim në çerekfinale. Në këtë takim, pas përfundimit të kohës së rregullt dhe atyre pasuese, skuadrat nuk gjetën një fitues në minutat kryesore, duke e çuar gjithçka në ekzekutimin e penalltive.
Në çastin kur gjyqtari sinjalizoi fundin e dramës me Kolumbinë, Xhaka u gjend para një çelësi emocional: ndeshja u mbyll, por rezultatet që pasuan kishin peshë të madhe për të ardhmen e Zvicrës në turne. Kjo sepse fati i kualifikimit drejt fazës tjetër lidhej drejtpërdrejt me atë që do të ndodhte më tej, kurse skuadra e tij do të duhej të konfirmonte të drejtën për të vazhduar rrugëtimin.
Një fund i dramës solli lot krenarie për Xhakën
Pikërisht pas mbylljes së episodit me Kolumbinë, Zvicra arriti të siguronte kualifikimin në çerekfinale të Kupës së Botës pasi ndeshja përfundoi me ekzekutim penalltish. Skena u kthye në moment historik për ekipin, ndërsa Xhaka e lexoi gjithë situatën si një sintezë e asaj që kishte kaluar ekipi: tensionin, pritjen dhe presionin e një gare ku çdo detaj mund të vendosë fatet. Ndërkohë, ekzekutimi i penalltive e shpërfaq atë formë të veçantë të futbollit, ku jo vetëm ekzekutimet, por edhe qetësia nën presion kanë rëndësi vendimtare.
Në rrëfimin e tij, Xhaka tregon se si reagoi menjëherë pas triumfit dhe konfirmimit të kualifikimit. Ai u ul në gjunjë dhe shpërtheu në lot. Ky gjest nuk u shfaq si një reagim i thjeshtë momental, por si një shprehje e fortë e emocioneve që kishte brenda: krenaria për suksesin, lehtësimi që pas shumë tensioni gjithçka u mbyll në favor të tij dhe i skuadrës, si edhe ndjenja se rruga deri te ai moment ia kishte vlejtur.
Lotët, sipas mënyrës se si ai e ka përmbledhur ngjarjen, vijnë si reflektim i dy gjërave të njëkohshme: fitore historike dhe një rrugëtim që nuk ishte i thjeshtë. Në një turne si Kupa e Botës, ku kundërshtarët janë të fortë dhe çdo fazë ka peshë, kualifikimi nuk është vetëm një rezultat. Ai është kulm i punës, disiplinës dhe përqendrimit që skuadra ka treguar gjatë ndeshjeve. Pikërisht për këtë arsye, reagimi i Xhakës u shndërrua në një imazh që përmbledh jo vetëm fitoren, por edhe gjithë rrugën drejt saj.
Drama me Kolumbinë dhe pjesa ku Zvicra siguronte të drejtën për të vazhduar më tej, bëri që momenti të merrte një dimension të veçantë. Teksa gjyqtari dha sinjalin për fundin e asaj pjese të ndeshjes, Xhaka u përball me realitetin e një suksesi që e kishte pritur ekipi. Pastaj, kur penalltitë e vendosën fatin dhe kualifikimi u konfirmua në çerekfinale, emocioni u shfaq në mënyrën më të drejtpërdrejtë: ai u ul në gjunjë dhe shpërtheu në lot, duke treguar se sa thellë e ndjente atë fitore.
Ky episod është paraqitur si një moment kyç në rrëfimin e Granit Xhakës: nga fishkëllimat që mbyllën dramën ndaj Kolumbisë, te lotët e krenarisë pas konfirmimit të kualifikimit të Zvicrës në çerekfinalen e Kupës së Botës. Në këtë mënyrë, ai e ka lidhur ngjarjen me emocionet e një suksesi që shënon jo vetëm pikë në tabelë, por edhe një histori të tërë të përjetuar nga skuadra—përmes tensionit, pritjes dhe vendosjes nga penalltitë.
Botuar fillimisht në Albeu