Aktorja franceze Lea Seydoux ka rrëfyer se po jeton prej më shumë se 22 vitesh me sulme paniku. Sipas saj, kjo gjendje e shoqëron që nga mosha 18-vjeçare dhe vazhdon të jetë pjesë e jetës së saj edhe sot, pavarësisht karrierës së konsoliduar në kinema ndërkombëtare.
40-vjeçarja, e njohur gjerësisht për rolin e Madeleine Swann në filmat e James Bondit “Spectre” dhe “No Time to Die”, ka folur për përvojën personale në një intervistë për Variety. Ajo ka thënë se edhe aktualisht i shfaqen episode të forta ankthi, duke e bërë të qartë se menaxhimi i kësaj gjendjeje nuk ka qenë diçka “e kaluar” me kohën.
“Kur isha 18 vjeçe, kisha sulme të forta paniku. Edhe tani vazhdoj të kem sulme të forta paniku”, ka deklaruar Seydoux. Aktorja e ka lidhur këtë rrëfim me kujtime të drejtpërdrejta nga periudha e parë kur filloi t’i përjetonte, duke e përshkruar si një përvojë të vështirë që i ka hyrë gradualisht në mënyrën se si e sheh veten dhe si e përjeton botën.
Në rrëfimin e saj, Seydoux ka përshkruar edhe një nga momentet më sfiduese gjatë një sulmi paniku. Ajo ka treguar se i kujtohet kur po shikonte veten në pasqyrë dhe kishte mendime që i dukeshin të frikshme e të pakuptueshme. “Më kujtohet një sulm paniku kur po shikoja veten në pasqyrë dhe mendova: ‘Kjo jam unë. Jam vetvetja. Ajo që po shoh në pasqyrë jam vërtet unë’”, ka thënë aktorja.
Lea Seydoux tregon si sulmet e panikut ndikojnë tek identiteti i saj
Përveç ankthit të drejtpërdrejtë, aktorja ka folur edhe për ndjesinë e shkëputjes nga vetja, veçanërisht në situata kur përballet me punën e saj. Ajo ka thënë se, kur sheh filma ku luan, ndonjëherë e ka të vështirë të pranojë atë që sheh në ekran, duke u kthyer te dyshimet për identitetin. “Kur shoh një film me veten time, ndonjëherë mendoj: ‘A jam vërtet unë? A dukem vërtet kështu?’”, ka treguar Seydoux.
Gjatë bisedës, ylli i filmit “Dune: Part Two” ka ndarë edhe dimensionin personal që e ka shtyrë drejt aktrimit. Ajo ka pranuar se shpesh ka vënë në dyshim ekzistencën dhe identitetin e saj, duke rrëfyer se në momente të caktuara ka ndjerë se askush nuk e sheh ose se nuk po i kushtohet vëmendje. “Ndonjëherë kam ndjesinë sikur askush nuk më sheh. Askush nuk po më kushton vëmendje. A jam vërtet një person real?”, ka thënë aktorja.
Seydoux ka dhënë edhe një rrëfim më të thellë për lidhjen që ajo ka me profesionin e saj, duke e lidhur dëshirën për aktrim me nevojën për t’u ndjerë e pranishme. Ajo ka thënë se, për të, aktrimi nuk ishte thjesht një ëndërr që e kishte nisur herët, por një mënyrë për të ekzistuar në mënyrë të prekshme. “Do t’ju tregoj diçka shumë intime. Arsyeja pse bëj këtë punë… nuk është se kam dashur vërtet të bëhem aktore, por kam dashur të ekzistoj. Sipas meje, mënyra e vetme për të ekzistuar ishte që imazhi im të incizohej në film dhe të kisha një provë që ekzistoj”, ka rrëfyer ajo. Aktorja ka theksuar se përmes punës në film, ajo ka gjetur një mënyrë për t’u ndjerë më e dukshme dhe për ta përballuar ndjesinë e padukshmërisë që i ka shfaqur herë pas here.
Botuar fillimisht në Koha.net