Shqipëria, tashmë përballë një situate të pazakontë, po sheh si mes studentëve që kërkojnë të drejtat e tyre, ashtu edhe te qytetarë të tjerë po rritet ndjeshëm bindja se mbyllja e muajit po bëhet gjithnjë e më e vështirë. Në këtë klimë, shumë probleme lidhen me mënyrën e qeverisjes që, sipas përshkrimit të bërë, ka krijuar pasoja jo vetëm tani, por gjatë viteve të fundit.
Në këtë kontekst, trajtimi i sportit futet si një shembull i mënyrës se si po kuptohet mbështetja nga ana e autoriteteve. Edhe pse artikulli thekson se nuk bëhet fjalë për të bërë politikë, ngre një pyetje të drejtpërdrejtë: nëse flitet për mbështetjen e munguar të Qeverisë ndaj futbollit, kjo do të shënohet menjëherë si diçka e ekzagjeruar ose si një qëndrim “i rrjedhur” e “i luajtur mendsh”. Megjithatë, argumenti i ngritur është se futbolli ka mësuar të mbetet në radhë të fundit, ndërsa gjithçka tjetër duket se trajtohet si prioritet.
Një pjesë e rëndësishme e historisë lidhet me shifra konkrete. Në artikull përmendet se Qeveria aktuale mori 1.5 milionë euro tatime nga shpërblimet e Europianit. Përmes këtij fakti, vëmendja përqendrohet te qëndrimi i qeverisjes ndaj sportit që, në vlerësimin e tekstit, i ka sjellë Shqipërisë më shumë imazh. Përmendet edhe shembulli i Europianit të parë me De Biazin, kur, sipas rrëfimit, të gjithë nxituan që t’i shihnin lojtarët e Kombëtares si prioritet për t’u shpërndarë pashaportat diplomatike, por që sapo nisën rezultatet e para negative, kjo qasje u ndryshua menjëherë.
Artikulli e zhvendos vëmendjen edhe te ajo që quhet “spektakël” dhe mënyra si perceptohet futbolli në planifikimet publike. Në vend të “pikturës me ngjyra të ndezura”, ku përmendet jeshilja tipike e fushës, kërkesa orientohet drejt një skenari tjetër: bardhë e zi, të ftohta, pa jetë, por me objekte sa më të larta. Në këtë mënyrë, teksti shton se nëse idetë kthehen te kulla, atëherë përfitimet për shoqërinë nuk shpjegohen siç ndodh në rastin e fushave sportive. Pyetja që ngrihet është e thjeshtë: a japin këto projekte më shumë vlerë shoqërore sesa fushat e futbollit dhe ndihma reale për futbollin? Përgjigjja e nënkuptuar në tekst është negative.
Edhe kur flitet për periudhën e pandemisë, artikulli sjell një krahasim tjetër. Sipas përshkrimit, shteti dha një ndihmë të vogël për këdo, por futbolli duhej ta gjente vetë vendin ku të “mbytej”, pa një mbështetje të posaçme dhe të strukturuar. Në këtë linjë, kujtohet shprehja e përdorur nga kryeministri i Shqipërisë, “Gjeni një gur dhe çani kokën”, ndërsa teksti e lidh këtë me idenë se nëse ky “territor i fundit i papushtuar” do të ishte i tyre, do të kishte një qasje tjetër ndaj futbollit, më dashamirëse dhe me më shumë vëmendje.
Futbolli vazhdon, edhe kur mbështetja mungon
Sa i përket vetë sportit, teksti nënvizon se futbolli ka arritur të mbijetojë dhe madje të “shpëtojë” edhe pa mbështetje të drejtpërdrejtë. Në këtë drejtim, qasja e qeverisë ndaj futbollit përshkruhet si “inatçore”, sikur të synohet që rezultatet të mos vijnë. Megjithatë, sapo arrihen rezultate të mëdha, vëmendja e politikës rikthehet menjëherë: faqet e Facebook të disa politikanëve, sipas përshkrimit, kthehen në media sportive dhe nis të pasqyrohet arritja e golave të lojtarëve të Kombëtares, sikurse kjo arritje u shfaqet si një mënyrë për të treguar “sa kemi arritur”.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
