Milojko Pantiq i drejtohet opinionit publik me një letër të gjatë, ku e cilëson presidentin/udhëheqësin e Serbisë, Aleksandar Vuçiqin, jo si politikan, por si një figurë të rrezikshme dhe destruktive. Në shkrimin e tij, ai rikthehet pas në kohë te ideologjia dhe mesazhet që, sipas tij, kanë ndikuar te masat në Serbi përmes narrativave të krijuara artificialisht, duke theksuar se këto narrativë kanë rënduar shoqërinë dhe qytetarët.
Pantiq nis nga një kujtesë historike: ai përmend “vozhdin e fundit serb” dhe e lidh atë me Slobodan Millosheviqin, i cili sipas shkrimit ka qenë motivues për një rrëfim të rremë e të ndërtuar mbi frymëzimin se “është e lavdishme të vdesësh për atdheun”. Ai shkruan se Millosheviqit i janë besuar miliona serbëve, dhe këtë e vendos në kontekstin e Gazimestanit, ku më 1989 u shënua përvjetori i 600-të i një ngjarjeje të quajtur Beteja e Kosovës.
Sipas autorit, ajo që ndodhi në vitin 1989 u shoqërua nga një narrativë që ai e konsideron trillim: pretendimi që Millosheviqi e ngriti rreth asaj se serbizmi në Jugosllavi po rrezikohej, për të cilën Pantiq thotë se “mbizotëroi përsëri mbi realitetin” në mendjet e miliona serbëve. Në këtë logjikë, ai vendos një vijë lidhëse mes asaj periudhe dhe mënyrës si, sipas tij, funksionon edhe sot ndikimi publik te qytetarët përmes propagandës.
Propaganda, sipas Pantiqit, e ka zëvendësuar realitetin
Autori e vazhdon me një akuzë të drejtpërdrejtë ndaj figurës së Vuçiqit, duke shkruar se për një kohë të gjatë qytetarët e Serbisë kanë vuajtur “tiraninë” e dikujt që, sipas tij, paraqitet gabimisht si politikan dhe madje edhe si kryetar. Në këtë pjesë, Pantiq pretendon se ekzistojnë dy “plagë” që ai thotë se “përbindëshi” i ka shkaktuar organizmit shoqëror të Serbisë dhe që, sipas shkrimit të tij, do të jenë të vështira për t’u shëruar.
E para, siç e formulon Pantiq, është “diletantizmi” si sinonim i paaftësisë, sipërfaqësisë, budallallëqeve dhe pallavrave. E dyta, sipas tij, lidhet me “Kosovën e humbur”, të cilën ai e sheh jo thjesht si çështje politike, por si arsyetim për plaçkitjen e qytetarëve të Serbisë. Në tekst, ai thekson se këta qytetarë janë “pengje” të një rrjeti politikanësh, që nga koha e Pashiqit deri te koha e Vuçiqit, duke i paraqitur këto vite si vazhdimësi të së njëjtës logjikë.
Pas kësaj, autori shfaq një tjetër tezë: ai thotë se nuk kalon asnjë ditë pa u shfaqur, në publik, “dëshmi” të reja se, sipas tij, udhëheqësi i Serbisë nuk ka empati dhe moral, si dhe se ka kryer dhe vazhdon të kryejë veprime të dëmshme. Ai e përmend edhe rolin e propagandës, duke iu referuar formulës së atribuar kreut të propagandës së Hitlerit, Goebbels, kur akuzon kundërshtarët. Në këtë kuadër, Pantiq thotë se, në rastin e tij, akuzat drejtohen kundër studentëve dhe qytetarëve për të këqijat që ai pretendon se po shkaktohen.
Shkrimi mbyllet me ton të fortë kritik dhe me përsëritjen e idesë se figura në pushtet, sipas autorit, nuk meriton përkufizimin “politikan”. Ai e quan atë “fantazmë” që, sipas tij, u ka sjellë shumë të këqija qytetarëve dhe shtetit të Serbisë. Për Pantiqin, kjo fantazmë vepron sipas një recete propagandistike që synon të zhvendosë fajin dhe të krijojë perceptime të rreme te publiku. Në këtë mënyrë, teksti i tij paraqet një rrëfim të lidhur me vitet e mëparshme, figurat politike dhe narrativat që, sipas autorit, kanë pasur ndikim të drejtpërdrejtë në shoqërinë serbe.
Botuar fillimisht në Koha.net
