Udhëheqësit e opozitës e kanë kthyer politikën shtetërore në një metaforë “me motor”: sipas tyre, kur ata marrin timonin, demokracia duket si Ferrari—zëri i motorit, përfitimet dhe madje edhe gropat në rrugë paraqiten si pjesë e një rruge prestigjioze për integrime euroatlantike. Në këtë tregim, gjithçka tingëllon si simfoni italiane, çdo “sakrificë” justifikohet si patriotike dhe vendi lëviz përpara me ritëm të shpejtë.
Mirëpo, sapo në drejtim vjen Albin Kurti, e njëjta skenë ndryshon, thonë ata. I njëjti shtet, me të njëjtin motor, të njëjtat goma dhe të njëjtën benzinë—e cila, siç përmendet në narrativën e tyre, paguhet nga populli—papritur kthehet në një Zastava 101. Këtë herë, problemi nuk është më “rruga e integrimit”, por rreziku që, sipas opozitës, i kanoset shtetit në kthesën e parë të historisë.
Në planin politik, opozita përshkruan një teori të re të demokracisë: demokracia, sipas tyre, nuk matet me vota dhe standarde, por me “fytyrën e shoferit”. Logjika që përcillet është e thjeshtë: nëse populli voton për ta, populli del i mençur, europian dhe vizionar. Nëse populli voton për Vjosa Osmani e ka akuzuar Albin Kurtin”>Albin Kurtin, atëherë sipas tyre qytetarët janë të manipuluar, të mashtruar ose nuk e kanë kuptuar “rrezikun”. Në këtë këndvështrim, qytetari bëhet sovran vetëm kur vota përputhet me udhëzimet e opozitës.
Edhe në planin ekonomik, ritmi i argumentit ndryshon kur ndërrohet kush qeveris. Kur paratë e buxhetit drejtohen te tenderë dhe kontrata që lidhen me të afërm e miq, kjo paraqitet si “investim strategjik”. Por kur ato përdoren për qytetarët, termat ndryshojnë: ajo që më parë quhej zhvillim, kthehet në “katastrofë populiste”. E njëjta logjikë shfaqet edhe kur bëhet fjalë për kredi. Kur opozita merr kredi, ngjitet në raftin e “zhvillimit ekonomik”, ndërsa kur dikush tjetër merr kredi, atëherë kredia shpjegohet si barrë që do ta paguajnë nipërit deri në fund të shekullit.
Demokracia, sipas tyre, vlen sipas “fytyrës së shoferit”
Kur kalon në filozofi, opozita, në përshkrimin që i bëhet në këtë rrëfim, krijon një version ballkanik të relativizmit: e vërteta nuk lidhet me faktet, por me autorin që e thotë. Në këtë mënyrë, emërimi i militantëve partiakë quhet “stabilitet institucional”, ndërsa emërimi i njerëzve nga kundërshtari etiketohet si “kapje e shtetit”. Moral i tillë paraqitet si plastelinë: zgjatet, shtrydhet dhe deformohet sipas temperaturës së interesit politik të momentit.
Sociologjikisht, opozita e trajton popullin si një turmë që pret vetëm duartrokitje kur vota shkon “si duhet”. Qytetari ideal, sipas kësaj narrative, është ai që paguan taksat, hesht dhe pranon vendimet pa diskutim. Por kur dikush mendon ndryshe, mekanizmi i rrëfimit ndryshon menjëherë: vota interpretohet si rezultat i propagandës, sikur populli të ishte një tufë delesh që humb orientimin sapo nuk ndjek bariun e vjetër.
Edhe kur kërkon shpjegim për humbjet, opozita shfaqet me skenarë apokaliptikë. “Demokracia po vdes”, “shteti po rrëshqet në diktaturë”, “pluralizmi është në rrezik”—kjo është gjuha që, sipas këtij rrëfimi, shfaqet kur ajo nuk i ka rezultatet që dëshiron. Në të njëjtën kohë, thuhet se kur opozita fiton zgjedhjet, demokracia ringjallet menjëherë dhe prodhohen intervista optimiste. Kështu, standardi rregullohet si semafor: vlen vetëm për të tjerët.
Në fund, kjo polemikë mbështillet me idenë se njerëzit që për vite e kanë trajtuar shtetin si një hapësirë për interesa private, tani paraqiten si “profetë të shpëtimit kombëtar”. Në rrëfimin e tyre, vetëm kur “nuk e ngasin ata” prishet Ferrari i demokracisë. Ndërsa qytetari i zakonshëm, që dëgjon këto ligjërata, shihet si dikush që pret autobusin në shi: i lodhur nga filozofët e timonit, nga patriotët sezonalë dhe nga mekanikët politikë që, për një periudhë të gjatë, nuk kanë bërë rregullime reale të frenave—por sot flasin për shpejtësinë e demokracisë.
Gjatë një tubimi të bashkimit të LDK-së, Vjosa Osmani ka thënë: “…politikanë të caktuar thonë se Bondsteel-it duhet t’i qesim e t’i kërkojmë qira”, pa përmendur emra, por duke aluduar në kryeministrin Albin Kurti. Nga ky hap, del një pyetje e drejtpërdrejtë: çfarë qëndron pas këtyre narrativave, kur në të njëjtën kohë shihet se fjalori ndryshon sipas emrit që ulet në timon dhe sipas kujt i takon përgjegjësia politike.
Botuar fillimisht në Bota Sot
