Besim Brahimi, trajner që ka zbuluar dhe formuar boksierë, sot po vë në pah një çështje që meriton vëmendje nga gjithë ekosistemi i boksit në Kosovë. Ai nuk është pjesë e ekipit të boksit të Kosovës për Lojërat Mesdhetare, por kontributi i tij lidhet drejtpërdrejt me sportistë që janë rritur pikërisht prej punës së tij të viteve. Në të njëjtën garë, përfaqësojnë tre sportistë, të cilët Brahimi i ka krijuar dhe ndërtuar që nga mosha 10–12 vjeçare.
Rruga e një sportisti nuk nis në ditën kur hyn në ring apo kur i bie të dëgjojë himnin. Ajo nis shumë më herët, me një trajner që punon me fëmijë, i edukon, i stërvit, i udhëzon dhe i çon hap pas hapi drejt disiplinës sportive. Për këtë arsye, teksti që qarkullon rreth Brahimit kërkon respekt për trajnerët që me vite të tëra punojnë në terren. Ata e shndërrojnë potencialin e hershëm në aftësi dhe, më pas, në sportistë që një ditë përfaqësojnë Kosovën.
Pyetja që del në pah është e drejtpërdrejtë: a dimë ne t’i ruajmë dhe t’i vlerësojmë trajnerët tanë? Nëse një trajner ka dhënë për vite me radhë mund, sakrificë dhe punë për të krijuar kampionë, nuk është e thënë që kontributi i tij të përfundojë kur sportistët arrijnë rezultatet. Brahimi thekson se nuk duhet pritur gjithmonë që vetëm ai, me përpjekjen e tij, të vazhdojë të krijojë kampionë e më pas të lihen pas dore përpjekjet e tij konkrete.
Para katër vitesh, në Lojërat Mesdhetare në Algjeri, Besim Brahimi dhe nxënësi i tij i sollën medalje Kosovës. Ky detaj i veçantë lidhet me një epokë pune që nuk ka qenë e shkurtër. Sot, disa prej sportistëve që ai i ka formuar janë përsëri në arenën ndërkombëtare, që do të thotë se rrugëtimi që ka filluar që në moshë 10–12 vjeçare ka sjellë vazhdimësi në karrierë.
Sportistët shihen në ring, por puna e trajnerit nis shumë më herët
Fakti që përfaqësuesit e Kosovës janë kthyer në garat jashtë vendit duhet të jetë arsye krenarie për boksin kosovar. Megjithatë, në të njëjtën kohë, kjo përbën edhe një mësim: talenti nuk lind vetë dhe nuk mjafton pa udhëzimin e duhur. Pas çdo kampioni qëndron një trajner, vite pune, sakrificë dhe përkushtim. Nëse këto momente nuk shoqërohen me vëmendje, atëherë rrezikohet që punëtorët e sportit të mos marrin vlerësimin që u takon.
Në këtë kontekst, kërkohet që Federata dhe institucionet përkatëse t’i respektojnë dhe t’i mbështesin trajnerët që po krijojnë gjeneratat e reja. Arsyetimi është i qartë: nëse nuk i ruajmë njerëzit që po nxjerrin talente, mund të humbim jo vetëm profesionistët e përkushtuar, por edhe vetë talentet që janë duke u formuar. Trajnerët punojnë për vite, ndërsa rezultatet e tyre shihen vetëm kur sportistët arrijnë nivelet e larta—dhe kjo nënkupton se edhe mbështetja duhet të jetë afatgjatë.
Historia e Besim Brahimit lidhet me një model të tillë punësimi dhe ndërtimi të sportistëve: nisja në moshë të vogël, stërvitja, formimi i disiplinës dhe pastaj ngjitja drejt garave ndërkombëtare. Prandaj, kur sportistët arrijnë të përfaqësojnë Kosovën në Lojërat Mesdhetare, nuk mund të zbehet roli i atyre që i kanë përgatitur për rrugën e gjatë. Në fund, krenaria për arritjet në ring duhet të shoqërohet me respekt për njerëzit që kanë punuar shumë kohë para se të ndodhte suksesi.
Botuar fillimisht në Bota Sot