Kryemjeshtri i Kosovës në xhudo, Driton Kuka, ka tërhequr vërejtjen për atë që e quan “ngecje të madhe” në sportin kosovar. Ai e ka ngritur këtë shqetësim përmes një postimi, duke vënë në fokus një element që, sipas tij, lidhet drejtpërdrejt me nivelin e sportit në vend: normat olimpike dhe mënyrën si flitet për to brenda federatave.
Sipas Kukës, ajo që e shqetëson është se në shumicën e federatave as që përmenden normat olimpike. Ai e ka përsëritur disa herë që niveli i sportit të një vendi nuk matet vetëm me gara të brendshme apo rezultate sporadike, por edhe me sa norma olimpike janë siguruar. Për kryemjeshtrin, kur flitet për standardet olimpike, flitet në thelb për punën afatgjatë, sistemin e përgatitjes dhe aftësinë e sportistëve për të arritur objektivat në kohën e duhur.
Driton Kuka thekson se sportistët e tij, të lidhur me programet e xhudos së Kosovës, kanë arritur deri më tani të sigurojnë shumicën e normave për vendin. Në të njëjtën linjë ai thekson edhe një fakt tjetër: medaljet kanë qenë gjithashtu të pakta në numër. Për të ilustruar këtë, ai sjell shembuj nga disa edicione të Lojërave Olimpike, ku Kosova ka arritur të plotësojë standarde në disiplina të caktuara.
Në “Rio 2016”, sipas të dhënave të përmendura nga Kuka, me normë ishin vetëm Majlinda Kelmendi dhe Nora Gjakova. Majlinda fitoi të artën olimpike, ndërsa Nora u ndal herët për shkak të një lëndimi. Po në atë edicion, gjashtë sportistë të tjerë të Kosovës ishin me ftesë, çka e bën edhe më të dukshëm kontrastin mes numrit të normave të sigurua dhe pjesëmarrjes përmes formateve të tjera.
Në “Tokio 2020”, Kuka thotë se me normë ishin pesë xhudistë dhe një mundës. Në këtë rast, Nora Gjakova dhe Distria Krasniqi fituan nga një medalje ari. Ky përshkrim e vendos në plan të parë rëndësinë e kualifikimeve përmes normave, teksa tregon se në rastet kur ekipi arrin standardet olimpike, rezultatet mund të jenë edhe më të larta.
Normat olimpike janë matësi kryesor i nivelit në sportin kosovar
Kryemjeshtri Driton Kuka vijon me shembullin e “Parisi 2024”. Aty, sipas tij, me normë ishin pesë xhudistë dhe boksierja Donjeta Sadiku. Në atë olimpikë, Distria fitoi të argjendtë, ndërsa Laura Fazliu u ndal me të bronztë. Për Kukën, këto raste e mbajnë të qartë idenë se arritjet dalin nga puna e disiplinuar dhe nga synimi i qartë drejt garave më të mëdha, që në këtë rast janë Lojërat Olimpike.
Ai shprehet se në sportet e tjera duket sikur është krijuar një mirëkuptim se norma është diçka e “paarritshme”. Ky koncept, sipas tij, e shqetëson, sepse largon fokusin nga objektivat reale të kualifikimit. Kuka e lidh këtë me mënyrën si shihen planet sportive dhe mënyrën e përgatitjes së sportistëve, duke nënvizuar se qasja duhet të jetë e bazuar në punë dhe përkushtim, jo në fjalë apo improvizime.
Në vijim, ai bën një parashikim për Donjeta Sadikun, duke thënë se kualifikimi i saj është i mundshëm dhe se në këtë mënyrë mbyllet numri që ai e sheh për Lojërat Olimpike në sportet e tjera, nga prodhimi vendor. Kuka shton se natyralizimi apo blerja e sportistëve ndodh në krejt botën dhe se po ndodh edhe te ne, por pyetjen kryesore e lë të hapur: a mund të krenohemi me këtë qasje. Përmes gjithë këtij argumentimi, mesazhi i tij mbetet i njëjtë—normat olimpike dhe kualifikimet përmes punës së brendshme duhet të jenë në qendër të vëmendjes.
Botuar fillimisht në Koha.net