Për shumë fëmijë në Kosovë, futbolli është më shumë se një lojë. Është një ëndërr që nis në fushat lokale dhe synon të kthehet në rrugë të vërtetë drejt zhvillimit sportiv. Por për një pjesë të madhe të familjeve, ndjekja e këtij pasioni po bëhet gradualisht e vështirë për shkak të kostove që grumbullohen gjatë gjithë vitit.
Një prej shpenzimeve kryesore është tarifa e shkollës së futbollit. Kur përfshihet pagesa e rregullt për regjistrim dhe vijim, shumë prindër përballen me një barrë financiare që nuk është e njëjtë për çdo familje. Ndërsa për disa të tjerë kjo kosto mbulohet pa shumë vështirësi, për familjet me të ardhura më të kufizuara, tarifa e futbollit kthehet në një faktor vendimtar që ndikon drejtpërdrejt te zgjedhjet e tyre.
Megjithatë, shpenzimi nuk ndalet vetëm te shkolla. Krahas tarifës, prindërit përballen edhe me shpenzime për stërvitje individuale. Këto seanca shtesë, të cilat shpesh shihen si mënyrë për të përmirësuar teknikën dhe përgatitjen, kërkojnë pagesa shtesë që rrisin totalin e shpenzimeve për një fëmijë që kërkon të vazhdojë trajnimet pa ndërprerje.
Në këtë tablo shtohet edhe kostoja e transportit. Për shumë fëmijë, stërvitjet dhe aktivitetet zhvillohen në lokacione që kërkojnë lëvizje të rregullta, duke nënkuptuar shpenzime për udhëtim. Në praktikë, transporti mund të bëhet një element i vazhdueshëm i shpenzimeve mujore, sidomos kur rruga nga shtëpia deri te qendra sportive kërkon kohë dhe distancë më të madhe.
Përveç tarifës, stërvitjeve individuale dhe transportit, familjet duhet të mbulojnë edhe pajisje sportive. Uniformat, veshjet dhe mjetet e nevojshme për stërvitje janë shpenzime që përsëriten sipas nevojave të fëmijës, rritjes dhe kërkesave të aktiviteteve. Kjo e bën koston totale më të lartë dhe më të vështirë për t’u planifikuar, sidomos kur buxheti familjar është i kufizuar.
Kush mund ta përballojë koston e futbollit për fëmijë?
Ndikimi i këtyre shpenzimeve ndihet edhe në vendimet për të ardhmen e fëmijëve. Disa prindër detyrohen ta ndërpresin futbollin për arsye ekonomike, kur shpenzimet grumbullohen dhe nuk përballohen dot. Në raste të tjera, fëmijët mund të reduktojnë angazhimin, sepse luajnë pak ose nuk arrijnë të marrin pjesë në formatet që do të kërkonin më shumë përkushtim financiar.
Një pjesë tjetër e familjeve, edhe pse e kanë të vështirë të mbajnë të gjitha kostot e futbollit, nuk e shohin si fundin e ëndrrës së fëmijëve. Për disa, kushtet ekonomike i çojnë drejt ndryshimit të rrugës, duke zgjedhur të ndjekin ëndrra të tjera që janë më të përballueshme. Kështu, futbolli për ta mund të mbetet si pasion i hershëm, ndërsa drejtimi i ri vjen për shkak të realitetit financiar që kërkon balancim të vazhdueshëm.
Ndërkohë, për fëmijët që vazhdojnë të luajnë, barra e shpenzimeve qëndron në shpinën e familjeve. Tarifë e shkollës, stërvitje individuale, transport dhe pajisje sportive janë komponentë që shfaqen njëra pas tjetrës dhe krijojnë një total që rritet me kohën. Pikërisht ky kombinim i kostove e ngre pyetjen se sa e drejtë dhe e mundshme është që çdo fëmijë të ketë akses të barabartë në sport, kur faktori kryesor bëhet aftësia për ta përballuar.
Botuar fillimisht në Albeu
