Ndërsa Serbia po i afrohet zgjedhjeve parlamentare, emri i Kosovës po del gjithnjë e më shpesh në debate elektorale. Por, në vend që të shoqërohet me sqarime, plane ose propozime për çështje konkrete, ai shfaqet kryesisht si mjet për sulme politike dhe thirrje nacionaliste. Kjo mënyrë e komunikimit e zhvendos vëmendjen nga çfarë mund të zgjidhet praktikisht dhe e kthen dialogun në retorikë për fushatë.
Gjatë kësaj periudhe, si pozita politike ashtu edhe opozita po ripërsërisin qëndrimet e tyre të njohura. Në vend të qasjeve të reja, nuk po vihen në tavolinë ide për mënyrën sesi do të veprohet në të ardhmen lidhur me dialogun me Prishtinën. Mesazhet publike priren të mbeten të njëjta, duke përsëritur linja të njohura politike, pa u shoqëruar me detaje mbi hapa konkrete.
Në qendër të komunikimit elektoral, Kosova përdoret si element që rrit tensionin dhe forcon narrativat e secilës palë. Në këtë mënyrë, debateve u mungon përmbajtja që do të ndihmonte qytetarët të kuptonin se çfarë ndryshimi, nëse ka, pritet të sjellë formacioni që del fitues. Retorika zë hapësirën që në një proces të tillë do të duhej të mbushej me përgjigje të qarta: si do të vazhdohet dialogu, çfarë do të bëhet me marrëveshjet e arritura dhe si do të implementohen ato.
Retorika nacionaliste për Kosovën nuk sjell plan konkret për dialogun
Një tjetër element që bie në sy është fakti se në diskursin publik nuk po shfaqen propozime të reja lidhur me zbatimin e marrëveshjeve të arritura në Bruksel dhe Ohër. Edhe kur përmenden këto procese, mesazhet mbeten përgjithësuese. Nuk ka shpjegime të qarta për mekanizmat që do të përdoren, afatet kohore ose angazhimet praktike që do të ndihmonin në lëvizjen nga fjalët te veprimi.
Për rrjedhojë, debati elektoral përqendrohet më shumë në sulme politike sesa në ndërtimin e një kornize të qëndrueshme bashkëpunimi. Qytetarët përballen me argumente që synojnë të ndikojnë në qëndrime elektorale, ndërsa çështjet që kanë rëndësi për marrëdhëniet mes palëve lihen pa përgjigje. Në këtë kontekst, mjetet e fushatës politike marrin përparësi, ndërsa perspektiva për përmirësim të dialogut mbetet e paqartë.
Po kështu, përsëritja e qëndrimeve ekzistuese nga qeveria dhe opozita tregon se mesazhet e fushatës nuk po lidhen me një strategji të re. Në vend që të prezantohen alternativa për të ardhmen e procesit, retorika vazhdon të jetë e orientuar drejt konfrontimit. Kjo e bën më të vështirë që publiku të shohë se si do të ndikohet realisht jeta e qytetarëve nga dialogu, zbatimi i marrëveshjeve dhe vendimet që mund të pasojnë pas zgjedhjeve.
Ndërsa fushata politike intensifikohet, emri i Kosovës shërben si temë e përsëritur që i jep forcë narrativës nacionaliste. Por, në mungesë të propozimeve konkrete për të ardhmen e dialogut me Prishtinën dhe pa një plan të qartë për zbatimin e marrëveshjeve të arritura në Bruksel dhe Ohër, debati rrezikon të mbetet në nivelin e deklarimeve. Në fund, ajo që u mungon përpjekjeve retorike është përkthimi në veprime të matshme që do të shpjegonin se çfarë synon secila palë pas zgjedhjeve dhe si do të ndryshohej situata.
Botuar fillimisht në Albeu
