Në një moment të pazakontë gjatë ndeshjes gjysmëfinale Spanjë–Belgjikë, një pjesë e madhe e 70 mijë tifozëve që ishin në stadium nisën të brohorasin. Zhurma kolektive nuk lidhej me gola apo me ndonjë kthesë dramatike të lojës në atë çast, por me praninë e një personi të veçantë në tribuna: Keyne, vëllai i vogël i yllit të skuadrës spanjolle, Lamine Yamal.
Sipas zhvillimeve të asaj mbrëmjeje, brohoritjet shpërthyen pikërisht kur në ekranet gjigante të stadiumit u shfaq Keyne Yamal. Arsyeja e fansave ishte e thjeshtë: ai shihej dhe “u shfaq” në ekran në një ndeshje që Spanja e kishte nisur me tension, por ku më pas u duk se ritmi e favorizonte. Edhe pse në fushë ishin elementë të tjerë që kishin peshë, si Mikel Merino, i cili e kishte ndihmuar sërish ekipin drejt suksesit me kontributin e tij dhe Lamine Yamal, që kishte shkëlqyer në krahun e majtë, e gjithë vëmendja u zhvendos te vëllai i vogël.
Në ditën e martë, “L’Equipe” ka përshkruar skenën me një detaj që u bë menjëherë bisedë te publiku: “Fëmija nuk po bënte asgjë të pazakontë, përveçse bënte një fytyrë qesharake”. Pra, nuk bëhej fjalë për ndonjë veprim të koordinuar apo për diçka që lidhej me sportin, por vetëm për një shprehje të papritur që u pa në ekran. Megjithatë, për shumë tifozë kjo u lidh me një ide të vetme: Keyne po i sillte fat Spanjës.
Keyne Yamal, “hajmalia” që ndez brohoritjet
Vetë Yamal ka folur për situatën lidhur me vëllain e tij të vogël, duke shpjeguar edhe si kishte nisur momenti. Ai ka treguar se ishte te fizioterapisti kur e mori në telefon. Telefonata vinte nga telefoni i nënës së tij dhe në anën tjetër i thanë se Keyne po bënte një gjest: do të nxirrte gjuhën jashtë. Për këtë arsye, shfaqja në ekranet gjigante nuk ishte diçka e planifikuar si “performancë”, por një moment spontan që u fiksua në kohën e duhur.
Ndërkohë, pyetja që u ngrit pas ndeshjes lidhej me përfitimin që mund të ketë pasur Spanja nga prania e Keyne në këtë fazë të garës. Për disa, ky nuk ishte rastësi, por një model që përsëritej. Ben Fernandes Santos, gazetar nga Madridi për “L’Equipe”, ka bërë një lidhje të qartë midis asaj që tifozët panë atë mbrëmje dhe asaj që kishin vërejtur edhe në një tjetër event madhor. Ai ka thënë se sapo Keyne të jetë i pranishëm, Spanja fiton, duke e lidhur këtë me atë që kishte ndodhur në Kampionatin Evropian.
Në këtë mënyrë, brohoritjet e stadiumit morën kuptim më të gjerë brenda narrativës së publikut: Keyne po shndërrohej nga një fëmijë i zakonshëm në një figurë “simbolike” të fatit. Për gazetarin nga Madridi, është pikërisht që nga Kampionati Evropian kur “ai është bërë hajmalia jonë me fat”. Kjo do të thotë se, në mendimin e atyre që e kanë vëzhguar, prania e vëllait të vogël të Lamine Yamal-it ka përkuar me rezultate pozitive të Spanjës, duke e bërë edhe më të fortë idenë pas shfaqjes në ekran.
Gjatë gjithë kësaj historie, ka edhe një detaj të rëndësishëm familjar që e bën rastin edhe më të veçantë: Keyne nuk është ende shumë i rritur dhe do të mbushë katër vjet në shtator. Pikërisht kjo moshë e vogël u përmend në artikull si një element që tërhiqte vëmendjen, sepse një fëmijë, edhe pse nuk është pjesë e lojës, arriti të kthehej në qendër të brohoritjeve. Në të njëjtën kohë, shpjegimi i Yamal-it për momentin e nxjerrjes së gjuhës e vendos ngjarjen në terrenin e thjeshtësisë: një reagim normal për një fëmijë, i kapur rastësisht nga kamerat dhe ekranet.
Ndërsa ndeshja Spanjë–Belgjikë u zhvillua me tension, fakti që 70 mijë shikues e kthyen një moment të thjeshtë në festë tregon sa shpejt krijohen legjendat e reja në sport. Përtej kontributit të lojtarëve si Mikel Merino dhe shkëlqimit të Lamine Yamal në krahun e majtë, brohoritja e publikut u fokusua te një fytyrë e vogël në ekran. Dhe, meqë Keyne është parë si “amulett” prej Kampionatit Evropian, çdo rast i ngjashëm në fazat vendimtare do të vazhdojë të ngjallë të njëjtin emocion te tifozët.
Botuar fillimisht në Koha.net