7 qershor 2026 shënon një ditë të veçantë për Kosovën: vajza e një babai, moshatare e shtetit, do të votojë. Në këtë rrëfim të shkurtër, ai nis nga një ide e thjeshtë, por e fortë: siç ia ka mësuar e bija që moti, ta pranojë Kosovën si të tijën, jo si një koncept të largët, por si një realitet që preket çdo ditë.
Ai tregon se për të, brezin e tij, Kosova ka qenë më shumë se një emocion apo një kujtesë. Ishte një çast i jetuar përmes vështirësive, por edhe i mbushur me pritje, njëkohësisht. Për atë gjeneratë, pavarësia nuk ka pasur formën e diçkaje që “ekziston” në rutinën e përditshme. Ishte si zgjidhje e një loje të gjatë, si një film plot tension, që nuk e kishte emrin e vet të qartë, por e shoqëronte me ankth dhe pasiguri deri në momentin kur u bë realitet.
Ndryshe nga kjo, e bija nuk e ka përjetuar Kosovën si diçka abstrakte. Sapo ka moshën e mjaftueshme për të kuptuar atë që i mësohet, ajo e ka kuptuar shtetin si vendin ku ka lindur dhe ku i ndodh jeta. Për të, flamuri nuk është thjesht simbol në letër, por diçka që lidhet me respektin, me lidhjen personale dhe me identitetin. Po ashtu, himni nuk i duket si diçka e largët; ajo e mban dorën në zemër, duke e trajtuar si pjesë të ditës së vet.
Vajza e tij, ende pa arritur moshën për të shkuar në shkollë, e ka mësuar të kuptojë se shteti nuk është vetëm një emër. Është përditshmëria: ajo gdhin, qan e qesh sipas humorit të çastit, dhe e gjithë kjo ndodh në një vend ku ajo rritet. Sipas rrëfimit, është përditshmëria që i jep kuptim një idealit; jo vetëm kremtimi, por jeta konkrete që vazhdon nga mëngjesi në mbrëmje.
Vajza e sheh Kosovën si përditshmëri, prandaj edhe vota bëhet mësim i zemrës
Bebari kujton se për brezin e tij, të pasurit shtet nuk ishte ndjenjë e mësuar. Ndërsa fëmijët e brezit të ri e gjejnë këtë si normalitet, ai e përshkruan periudhën si një kohë ku “s’kishim mësuar” ta ndjenim shtetin si diçka që shkon bashkë me shkollën, me rrugën, me festat që vijnë çdo vit. Për këtë arsye ai thotë se ai mund t’i japë ndonjë këshillë prindërore vetëm nëse këshilla nuk zëvendëson dashurinë e vetë të bijës për vendin.
Në kujtesë, ai sjell edhe një rrethanë personale: disa nga gjeneratat e familjes kanë përjetuar fatet e ndryshimeve territoriale përmes kohëve të ndryshme. Ai përmend se gjyshi i tij ka lindur në Pejë, në Vilajetin e Kosovës, në Perandorinë Osmane. Më tej, xhaxhai i tij ka lindur në Pejë në Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene. Babai i tij, sipas rrëfimit, ka lindur në Mbretërinë Shqiptare, kur i kishin dëbuar nga Peja. Ndërsa nëna e tij ka lindur në Kosovë, në krahinë të Serbisë, në Republikën Popullore Socialiste të J.
Rrëfimi e mbyll idenë kryesore: ditën e votimeve, e bija, e cila është moshatare me shtetin, do të ushtrojë një të drejtë që për të nuk ka qenë kurrë “një abstraksion”. Ajo e lidh Kosovën me përditshmërinë dhe me vendin ku jeton. Prandaj, këshilla e prindit nuk paraqitet si politikë apo si slogane, por si një mënyrë për ta përforcuar kuptimin e asaj dite: vota si vazhdim i mësimit për të pranuar shtetin si të vetin.
Botuar fillimisht në Koha.net
