Profesori i drejtësisë, Kadri Kryeziu, ka komentuar zhvillimet e fundit lidhur me procesin e zgjedhjes së presidentit. Ai u ndal te ajo që ndodhi pas kundërshtimit që i dhanë votimit gjashtë deputetë të LDK-së, duke e vënë theksin te mënyra si u arrit marrëveshja politike dhe roli i deputetëve në këtë procedurë.
Sipas Kryeziut, aktualisht situata ka krijuar një paqartësi të qartë politike, sepse një vendim i tillë nuk mund të trajtohet si i mbyllur vetëm me marrëveshje në nivele të caktuara. Ai argumenton se procesi për zgjedhjen e presidentit kërkon pjesëmarrje dhe konsensus të plotë brenda strukturave përkatëse, veçanërisht kur bëhet fjalë për votim në Kuvend dhe përfshirje të deputetëve.
Në këtë kontekst, profesori i drejtësisë kërkon edhe largimin e kreut të qeverisë, Albin Kurti, lidhur me pretendimet se marrëveshja për presidentin nuk mund të ishte bërë pa deputetët. Kryeziu e lidh çështjen me faktin se kundërshtimi i gjashtë deputetëve të LDK-së tregon se nuk ka pasur një mbështetje të plotë, ose të paktën jo në formën që do të siguronte një proces të qetë dhe të konsoliduar politikisht.
Ai thekson se traktimi i marrëveshjeve politike duhet të reflektojë realitetin parlamentar. Për Kryeziun, kur një marrëveshje synon të çojë në një zgjedhje institucionale, vendimtare është mënyra se si votohet dhe si angazhohen deputetët, sepse Kuvendi është hapësira ku përfundimisht vuloset vendimi. Kundërshtimi nga brenda rreshtave të një subjekti politik, sipas tij, e bën edhe më të domosdoshëm sqarimin e rolit të deputetëve në arritjen e marrëveshjes.
Marrëveshja për presidentin s’mund të bëhej pa deputetët
Kryeziu shprehet se pikërisht ky element është çelësi i gjithë çështjes: nëse deputetët nuk janë të përfshirë realisht ose nuk pajtohen me votimin, atëherë marrëveshja nuk mund të konsiderohet e plotësuar. Ai e vë në fokus faktin se gjashtë deputetë të LDK-së kanë kundërshtuar votimin e kandidatit për president, Bekim (emri vijon në tekstin burimor, ku citohet votimi i Bekim… për të cilin është ngritur kundërshtimi nga deputetët).
Profesori i drejtësisë e interpreton këtë si një tregues se procesi i marrëveshjes nuk ka qenë gjithëpërfshirës për ata që, në fund të fundit, vendosin përmes votës. Në këtë mënyrë, ai e lidh kundërshtimin e deputetëve me nevojën për transparencë më të madhe rreth asaj se si u arrit dakordësia dhe përse u prodhuan kundërshtime në momentin e votimit. Për të, një proces legjitim varet nga respektimi i procedurave dhe nga pajtimi i atyre që mbajnë përgjegjësinë institucionale.
Ndërkohë, vëmendja e debatit mbetet tek fakti se marrëveshja për postin e presidentit është një çështje me peshë të lartë politike e institucionale dhe nuk duhet të trajtohet si çështje e mbyllur vetëm me marrëveshje politike të pjesshme. Kryeziu thekson se pa përfshirjen e deputetëve, sidomos kur ka kundërshtim të hapur, krijohen tensione dhe rrezikohet që procesi të shihet si i ndërtuar pa një mbështetje të plotë.
Në fund të analizës së tij, Kadri Kryeziu e rithekson argumentin qendror: marrëveshja për presidentin nuk mund të bëhej pa deputetët. Ai e sheh kundërshtimin e gjashtë deputetëve të LDK-së si pjesë të kësaj figure, ku vendimet parlamentare nuk mund të anashkalohen dhe ku roli i deputetëve duhet të jetë i garantuar, sepse votimi është faza vendimtare për ta dhënë një rezultat përfundimtar në Kuvend.
Botuar fillimisht në Albeu
